Sarah Bakewell | Στο καφέ των υπαρξιστών: ελευθερία, ύπαρξη και κοκτέιλ βερίκοκο (II)

 

Sarah Bakewell | Στο καφέ των υπαρξιστών: ελευθερία, ύπαρξη και κοκτέιλ βερίκοκο

Sabina Socol

Περί Simone de Beauvoir ο λόγος…

Ως παιδί, ήθελε να καταβροχθίσει καθετί που έβλεπε. Κοιτούσε λαίμαργα τις βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων – «τη διαυγή λάμψη των καραμελωμένων φρούτων, τη νεφελώδη στιλπνότητα των ζελέ, την καλειδοσκοπική διάταξη των ζαχαρωτών – πράσινα, κόκκινα, πορτοκαλί, βιολετιά: ορεγόμουνα τα ίδια χρώματα όσο και τις απολαύσεις που μου υπόσχονταν». Ευχόταν να ήταν όλο το σύμπαν βρώσιμο για να μπορεί να τα φάει, όπως έφαγαν από το ζαχαρωτό σπιτάκι ο Χάνσελ και η Γκρέτελ. Ακόμα και ως ενήλικη, έγραφε: «Ήθελα να ροκανίσω ολάνθιστες αμυγδαλιές και να μασουλώ δαγκωνιές από το αμυγδαλωτό ουράνιο τόξο του ηλιοβασιλέματος».

– Sarah Bakewell, Στο καφέ των υπαρξιστών: ελευθερία, ύπαρξη και κοκτέιλ βερίκοκο