James Elkins | Pictures and Tears : A History of People Who Have Cried in Front of Paintings

Οδηγίες για το πώς να «βλέπεις» την Τέχνη, όταν επισκέπτεσαι κάποιο μουσείο:

María Gainza | Το οπτικό νεύρο: Διηγήματα πάνω σε χαρτί (Ι)

Call Me By Your Name (2017)

Τις προάλλες, ένα βράδυ, τριγύριζα στο σπίτι της φίλης μου της Αμάλια και ψαχούλευα τη βιβλιοθήκη της. Ενώ η οικοδέσποινα τελείωνε το μαγείρεμα, εγώ κρυφοκοιτούσα λαίμαργα τα ράφια. Προσποιόμουν φυσικότητα, αλλά οι ματιές μου ήταν κλεφτές, σαν του πορτοφολάκια. Γνώριζα καλά ότι αυτό που έκανα ήταν κατά βάθος αδιακρισία, σαν να περιεργαζόμουν το περιεχόμενο απ’ το ντουλαπάκι μιας ξένης τουαλέτας. Δεν μπορώ ν’ αντισταθώ· και τα δύο μέρη προσφέρουν πληροφορίες-κλειδιά σχετικά με τον ιδιοκτήτη τους.

– Το οπτικό νεύρο: Διηγήματα πάνω σε χαρτί, María Gainza {Πριν την εκκίνηση}

Patti Smith | M Train (II)

Το καφέ ‘Ino φαινόταν άδειο. Από την άκρη του πορτοκαλί στεγάστρου της εισόδου κρέμονταν μικροί σταλακτίτες. Κάθισα στο τραπέζι μου, έφαγα το μαύρο ψωμί μου με το ελαιόλαδο και άνοιξα τον Πρώτο Άνθρωπο του Καμί. Το είχα διαβάσει λίγο καιρό πριν, αλλά ήμουν τόσο απορροφημένη, που δεν συγκράτησα τίποτα. Αυτό το βιβλίο ήταν το ασυνεχές, ισόβιο αίνιγμα. Στις αρχές της εφηβείας μου καθόμουν και διάβαζα για ώρες σε ένα μικρό αλσάκι με θάμνους κοντά στις σιδηροδρομικές γραμμές του Τζέρμανταουν. Όπως ο Γκάμπι, βυθιζόμουν σε ένα βιβλίο με όλο μου το είναι και μερικές φορές έφτανα τόσο βαθιά, που ένιωθα πως ζούσα μέσα του. Τελείωσα πολλά βιβλία με τέτοιο τρόπο εκεί, κλείνοντας εκστατικά τα εξώφυλλα, αλλά μέχρι να γυρίσω στο σπίτι δεν είχα συγκρατήσει τίποτα απ’ το περιεχόμενο. Αυτό με ενοχλούσε, αλλά κρατούσα μυστική αυτή την παράξενη αδυναμία. Κοιτάζω τα εξώφυλλα τέτοιων βιβλίων και το περιεχόμενό τους παραμένει ένα μυστήριο που αδυνατώ να το λύσω. Υπάρχουν μερικά βιβλία που αγάπησα και έζησα μέσα τους, αλλά δεν μπορώ να τα θυμηθώ.

– M Train, Patti Smith

Ali Smith | Autumn (II)

Patti Smith | M Train (I)