Mohsin Hamid | Exit West (I)

The sky over Atacama Desert in Chile.

«And you? Where would you pick? One place.»

«Chile.»

«So we both want to go to Latin America.»

He grinned. «The Atacama Desert. The air is so dry, so clear, and there’s so few people, almost no lights. And you can lie on your back and look up and see the Milky Way. All the stars like a splash of milk in the sky. And you see them slowly move. Because the Earth is moving. And you feel like you’re lying on a giant spinning ball in space.»

– Mohsin Hamid, Exit West

Emily Dickinson | Επειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά: Ποιήματα και Επιστολές

 

Αγαπημένη Τζέιν,

Σου έχω γράψει ένα σωρό γράμματα από τότε που έφυγες – όχι απ’ τα γράμματα που πάνε σε ταχυδρομεία – και ταξιδεύουν σε ταχυδρομικούς σάκους – μα αλλόκοτα – μικρά σιωπηλά γράμματα – πλημμυρισμένα τρυφερότητα – και γεμάτα αυτοπεποίθηση – ωστόσο, χωρίς απόδειξη ύπαρξης για σένα – συνεπώς άκυρα – σίγουρα δεν θα τα απαντήσεις – και θα απαντούσες σε γράμματα από χαρτί, και μελάνι – θα δοκιμάσω κι εγώ ένα τέτοιο – αν και δεν θα έχει ούτε τη μισή αξία των άλλων.

{…}

– Emily Dickinson, Επιστολή προς τη Τζέιν Χάμφρει, 23 Ιανουαρίου 1850

 

Sally Rooney | Conversations with Friends

Pierrot Le Fou (1965) | dir. Jean-Luc Godard

Nick didn’t call me that evening, or that night. He didn’t call me the next day, or the day after that. Nobody did. Gradually the waiting began to feel less like waiting and more like this was simply what life was: the distracting tasks undertaken while the thing you are waiting for continues not to happen. I applied for jobs and turned up for seminars. Things went on.

– Sally Rooney, Conversations with Friends

Julio Cortázar | Κουτσό (III)

Lost in Translation (2003)

Ποιος γύρισε ποτέ απ’ τον εαυτό του, απ’ την απόλυτη μοναξιά τού να μην μπορείς να βασιστείς ούτε στη συντροφιά με τον εαυτό σου, αλλά να ‘σαι αναγκασμένος να χωθείς στο σινεμά ή στο πορνείο ή σ’ ένα φιλικό σπίτι ή σ’ ένα συναρπαστικό επάγγελμα ή στο γάμο, για να ‘σαι, τουλάχιστον, μόνος-μεταξύ-άλλων; Έτσι, όλως παραδόξως, η υπέρτατη μοναξιά οδηγούσε στον υπέρτατο συναγελασμό, στη μεγάλη ψευδαίσθηση της συντροφιάς των άλλων, στον άνθρωπο μόνο μέσα στην αίθουσα των κατόπτρων και των αντηχήσεων.

– Julio Cortázar, Κουτσό

Julio Cortázar | Κουτσό (ΙΙ)

coffee shop in Argentina

Όμως τα cafés δεν είναι μόνο αυτό, είναι η ουδέτερη ζώνη για τους απάτριδες της ψυχής, το ακίνητο κέντρο του τροχού απ’ όπου μπορεί κανείς να συναντήσει τον εαυτό του να τρέχει, να τον δει να μπαινοβγαίνει σαν μανιακός, μπλεγμένος με γυναίκες ή χρέη ή επιστημολογικές διατριβές, κι εκεί που ανακατεύει τον καφέ στο φλιτζανάκι που μέρα τη μέρα γυρίζει από στόμα σε στόμα, να μπορεί να επιχειρήσει χαλαρά την ανασκόπηση και το ισοζύγιο, εξίσου αποστασιοποιημένος τόσο απ’ το εγώ που μπήκε στο café πριν από μία ώρα, όσο κι απ’ το εγώ που θα βγει από το café σε μια ώρα. Αυτομάρτυς και αυτοκριτής, ειρωνικός αυτοβιογράφος ανάμεσα σε δύο τσιγάρα.

– Julio Cortázar, Κουτσό