Photography | Joan Leigh Fermor (II)

Εθνική Βιβιλιοθήκη της Σκωτίας, Φωτογραφική Συλλογή. Joan Leigh Fermor, Εδιμβούργο. © Joan Leigh Fermor Estate.

Μια γοητεία ειρήνης ζει στα χαλάσματα των αρχαίων ελληνικών ναών. Καθώς ο ταξιδιώτης γέρνει ανάμεσα στα πεσμένα κιονόκρανα και αφήνει την ώρα να περνάει, αδειάζει το μυαλό του από ενοχλητικές σκέψεις και αγωνίες και ξαναγεμίζει σιγά σιγά, σαν ένα αδειασμένο και καθαρισμένο δοχείο, με μιαν ήσυχη έκσταση. Σχεδόν όλα αυτά που είχαν συμβεί χάνονται σε ένα κενό σκιών και ασημαντότητας και αντικαθίστανται ανώδυνα από έναν υπαινιγμό ακτινοβολίας, απλότητας και ηρεμίας που ξεμπερδεύει όλους τους κόμπους και λύνει όλα τα αινίγματα και μοιάζει ακόμα να μουρμουρίζει καλοπροαίρετα κι αβίαστα πως ολόκληρη η ζωή, αν μπορούσε να ξεδιπλωθεί ανεμπόδιστα, ή χωρίς καταναγκασμό, ή ψάξιμο για άσχετες λύσεις, θα μπορούσε να ήταν απεριόριστα ευτυχισμένη.

– Patrick Leigh Fermor, Μάνη


A spell of peace lives in the ruins of ancient Greek temples. As the traveller leans back among the fallen capitals and allows the hours to pass, it empties the mind of troubling thoughts and anxieties and slowly refills it, like a vessel that has been drained and scourned, with a quiet ecstasy. Nearly all that has happened fades to a limbo of shadows and insignificance that is painlessly replaced by an intimation of radiance, simplicity and calm which unties all knots and solves all riddles and seems to murmur a benevolent and unimperious suggestion that the whole of life, if it were allowed to unfold without hindrance or compulsion or search for alien solutions, might be endlessly happy.

– Patrick Leigh Fermor, Mani

Photography | Joan Leigh Fermor (I)

 

Εθνική Βιβιλιοθήκη της Σκωτίας, Φωτογραφική Συλλογή. Joan Leigh Fermor, Εδιμβούργο. © Joan Leigh Fermor Estate.

Το Αιγαίο σπάνια είναι ένα πέλαγος αδρανές. Νησιά ίπτανται στον ορίζοντα αχνά και άυλα σαν καπνός, τα περιγράμματά τους στερεοποιούνται καθώς προσεγγίζεις, φουσκώνουν και γίνονται δράκοντες υπναλέοι, μισοβυθισμένοι, που τανύουν αργά τα μέλη τους κι αλλάζουν σχήμα ωσότου οι κοιλότητες δεσπόζουν ψηλά πάνω από το καράβι με τα λευκά χωριά και τις οχυρώσεις να κρέμονται. Το αεράκι φέρνει τη μυρωδιά του θυμαριού πάνω από τα βράχια και τα κοπάδια των κατσικιών, σκορπισμένα στ’ ακρόφρυδα των γκρεμών σαν τετράποδα σε βραχογραφίες, γεμίζουν τον αέρα με τη κλαγγή των κουδουνιών τους.

– Patrick Leigh Fermor, Απομακρυσμένο Αρχιπέλαγος


 The Aegean is seldom a bare expanse of sea. Islands float on the horizon as faint and immaterially as smoke and their outlines harden as the shortening distance enlarges them into the contours of sleepy dragons half submerged that slowly stretch their limbs and change shape until their towering concavities heave high above the ship, suspending their white villages and their battlements overhead. The breeze carries the smell of thyme over the bulwarks and the goat-flocks, scattered on the ledges of precipices like the quadrupeds in cavepaintings, fill the air with their jangling bells.

– Patrick Leigh Fermor, Remote Archipelago