Μικρά + Σύντομα no. 10

→ Στο ταξίδι προς Ισπανία διάβασα το Autumn της Ali Smith. Το βιβλίο το επέλεξα για τον τίτλο του, μία απ’ τις αγαπημένες μου εποχές, το φθινόπωρο. Η θεματολογία του ένα κουβάρι από πολιτική, τέχνη, λογοτεχνία. Και στον πυρήνα όλων αυτών βρίσκεται η ταυτότητα, και πως το σήμερα και το χθες διαμορφώνουν αυτό που είμαστε. Όλα αυτά ιδωμένα μέσα απ’ τη φιλία που διαμορφώνεται ανάμεσα σε ένα μικρό κορίτσι κι έναν ηλικιωμένο άντρα. Η Ali Smith δεν είναι εύπεπτη, αλλά αξίζει να της δώσεις μια ευκαιρία για τον λυρισμό της γραφής της και τον τρόπο που εκφράζει τις σκέψεις της.

→ Τον Quincy Jones τον είχα ακουστά κυρίως λόγω του ενδιαφέροντος μου για τον Michael Jackson και την Rashinda Jones, που για μένα θα είναι πάντοτε η Ann Perkins του Parks and Recreation, η κολλητή της Leslie Knope.* Αυτή τη χρονιά το όνομά του έκανε πολύ buzz λόγω της συνέντευξης που έδωσε στο περιοδικό New York Magazine και η οποία οδήγησε σε θυελλώδεις αντιδράσεις, μπόλικο κουτσομπολιό, και ταρακούνησε τη μουσική βιομηχανία. Τον Σεπτέμβρη έφτασε στο Netflix το ντοκιμαντέρ Quincy και τώρα μπορώ να καταλάβω πολύ καλά γιατί θεωρείται ένας εν ζωή θρύλος της μουσικής βιομηχανίας. Αξίζει να το αναζητήσετε.

*Θέλω να αφήσω εδώ αυτό το video για τη φιλία της Ann με τη Leslie στη σειρά Parks and Recreation. *nostalgia vibes*

→ Θέλω να διαβάσω το memoir της Lily Allen, My Thoughts Exactly. Μου άρεσε πολύ η συνέντευξη που έδωσε στη Guardian πρόσφατα με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της, αλλά και του πρόσφατου δίσκου της, No Shame, που μάλιστα ήταν υποψήφιο για το βραβείο Mercury. Για την ώρα ακούω στο repeat το Lost My Mind. Προτείνω να ακούσετε και το δικό της επεισόδιο στο αγαπημένο μου podcast, το Desert Island Discs.

→ Αυτή την εβδομάδα ξεκίνησα το πρώτο σεμινάριο για τη νέα «σχολική» χρονιά στο αγαπημένο μου Fårö. Μετά τις Ιστορίες της Τέχνης που παρακολούθησα την άνοιξη, το φθινόπωρο συνεχίζω με τις Ιστορίες Ελληνικής Ζωγραφικής, κάτι που ζητήσαμε στον αγαπημένο μας δάσκαλο κι αυτός το έκανε πραγματικότητα. Προσωπικά έχω μεγάλα κενά στην Ελληνική τέχνη και ζωγραφική και χαίρομαι που θα την ανακαλύψω απ’ την αρχή. Περιμένω μάλιστα να καλύψουμε τον Γιάννη Μόραλη στις συναντήσεις μας, και μετά να επισκεφτώ την αναδρομική έκθεση στο έργο του που πραγματοποιείται στο Μουσείο Μπενάκη.

Μικρά + Σύντομα no. 9

Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)

♦ Είδα το Σαββατοκύριακο στο Netflix την εφηβική ταινία Sierra Burgess is a Loser. Αυτό που ξεχώρισα στην ταινία είναι το τραγούδι Sunflower που ερμηνεύει η πρωταγωνίστρια προς το τέλος της. Με συγκίνησε και βρήκα πολύ όμορφους τους στίχους του. Υπέροχη και η φωνή της Shannon Purser.

♫ But I’m a sunflower, a little funny

if I was a rose, maybe you’d pick me

but I know you don’t have a clue

this sunflower’s waiting for you

waiting for you. ♫

♦ Η πιο ευχάριστη έκπληξη της Δευτέρας ήταν τα 2 πρώτα επεισόδια της σειράς Kidding. Αν αγαπάτε την ταινία Eternal Sunshine of the Spotless Mind, τότε πρέπει να την αναζητήσετε. Πρόκειται για την καινούργια συνεργασία ανάμεσα στον Jim Carrey, που πρωταγωνιστεί κι εκτελεί χρέη παραγωγού, και τον Michel Gondry, που σκηνοθετεί. Ο Jim Carrey μας δίνει μία ακόμη εξαιρετική ερμηνεία και αποδεικνύει ότι οι δραματικοί, προσγειωμένοι ρόλοι του πηγαίνουν πολύ. Το καστ δε που τον πλαισιώνει είναι φανταστικό: Frank Langella, Catherine Keener και Judy Greer. Δεν σας δίνω κανένα κλου για την υπόθεση. Απλώς να το δείτε!

♦ To όνομα της Elif Shafak το συνάντησα για πρώτη φορά σε ένα επεισόδιο απ’ το αγαπημένο μου podcast Desert Island Discs, που άκουσα πρόσφατα. Μου άρεσε πολύ η συνέντευξη που έδωσε στην παρουσιάστρια Kirsty Young, καθώς και οι μουσικές επιλογές που έκανε, ανάμεσα στις οποίες το αγαπημένο μου Famous Blue Raincoat του Leonard Cohen. Για μέρες, μετά την ακρόαση του επεισοδίου, είχα στο μυαλό μου να αναζητήσω κάποιο απ’ τα βιβλία της, αλλά είχα ήδη αρκετά δίπλα στο κομοδίνο μου κι έτσι το αμέλησα. Σήμερα διάβασα στο blog Don’t Ever Read Me μια πολύ θετική κριτική για ένα απ’ τα πιο πρόσφατα βιβλία της, το The Architect’s Apprentice, και νομίζω πώς είναι σημάδι ότι πρέπει να επισπεύσω την ανάγνωση κάποιου βιβλίου της, ίσως ξεκινώντας με αυτό.

♦ Όντας σε κατάσταση γλυκιάς αναμονής για το Normal People της Sally Rooney να φτάσει στα χέρια μου, έβαλα κι άκουσα το επεισόδιο Conversations with Sally Rooney απ’ το podcast Literary Friction. Ήταν μια συζήτηση με τη συγγραφέα που επικεντρώθηκε στα λογοτεχνικά έργα που με κάποιον τρόπο συνδέονται με το θέμα «συζήτηση» κι έγινε με αφορμή το πρώτο της βιβλίο, το Conversations with Friends. Με αφορμή αυτό το επεισόδιο, έκανα μία επίσκεψη στο Granta και είδα ότι έχει αναρτηθεί ένα απόσπασμα απ’ το καινούργιο της βιβλίο, το οποίο εννοείται πως διάβασα, και τώρα η προσμονή μου είναι ακόμη μεγαλύτερη. Αξίζει να το διαβάσετε για να δείτε ένα δείγμα της γραφής της.

Multiple times he has tried writing his thoughts about Marianne down on paper in an effort to make sense of them. He’s moved by a desire to describe in words exactly how she looks and speaks. Her hair and clothing. The copy of Swann’s Way she reads at lunchtime in the school cafeteria, with a dark French painting on the cover and a mint-coloured spine. Her long fingers turning the pages. She’s not leading the same kind of life as other people. She acts so worldly at times, making him feel ignorant, but then she can be so naive.

Επίσης, στο Granta μπορείτε να βρείτε και ένα δικό της short story, το Mr. Salary.

Μικρά + Σύντομα no. 3

  • Ένιωσα αρκετά μπερδεμένη διαβάζοντας το παρακάτω post του Moses Farrow, ενός εκ των υιοθετημένων παιδιών του Woody Allen και της Mia Farrow. Σε αυτό το post υπερασπίστηκε τον πατέρα του, Woody Allen, για τις συνεχείς κατηγορίες που δέχεται από την ίδια την Dylan Farrow, υιοθετημένη κόρη της πρώην συντρόφου του Mia Farrow, ότι την κακοποίησε σεξουαλικά όταν ήταν ανήλικη. Επίσης, ο Moses κατηγορεί την Mia Farrow για κακομεταχείριση και ότι εν γένει μεγάλωσε τα παιδιά της σε ένα αρκετά δυσλειτουργικό οικογενειακό περιβάλλον. Η αλήθεια δεν πιστεύω πώς θα βγει ποτέ στο φως, και τα πράγματα απλώς δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Φαίνεται πώς η υπόθεση είναι πολύ πιο περίπλοκη. Ίσως να μην μάθουμε ποτέ την αλήθεια.
  • Άκουσα το επεισόδιο του Stephen Hawking στο αγαπημένο μου podcast Desert Island Discs και το βρήκα άκρως απολαυστικό. O Stephen Hawking ήταν ένας άνθρωπος με τρομερό χιούμορ και εξαιρετικό μουσικό γούστο. Απ’ τους 8 δίσκους που διάλεξε να πάρει μαζί του, νομίζω ότι έκλεισε με τον καλύτερο… Non, Je Ne Regrette Rien με τη φωνή της αξέχαστης Édith Piaf.
  • Περιμένω με μεγάλη προσμονή να δω την καινούργια τηλεοπτική μεταφορά του σαιξπηρικού King Lear από το BBC με τον Anthony Hopkins στον ομώνυμο ρόλο. Στη Γηραιά Αλβιώνα προβλήθηκε στις 28/5. Για την ώρα μπορείτε να δείτε το trailer εδώ.
  • Χάρηκα και πανηγύρισα από μέσα μου με την ανακοίνωση ότι η σειρά Brooklyn Nine Nine βρήκε καινούργια τηλεοπτική στέγη και θα επιστρέψει για 6η σαιζόν. Πρόκειται για μια αστυνομική κωμωδία με επεισόδια των 20 λεπτών που ακολουθεί τον ανώριμο αστυνομικό Jake Peralta και τους συναδέλφους του καθώς αναλαμβάνουν να ξεδιαλύνουν διάφορα εγκλήματα στη Νέα Υόρκη. Το καστ είναι φανταστικά αστείο και ταλαντούχο. Ανάμεσα στους μεγάλους fan της σειράς είναι και ο Guillermo del Toro, ο οποίος όταν ανακοινώθηκε αρχικά απ’ το κανάλι FOX ότι η σειρά κόβεται, έσπευσε να δηλώσει την απογοήτευση του στο twitter.

Brooklyn Nine-Nine has given us fully human characters, beautiful, powerful, flawed, vulnerable, majestic… In whichever form, B99 must return. It will. And I will be there to watch. And, it is my hope that I hope that, this time, a lot more people do too.  

  • Συγκινήθηκα πολύ με αυτή τη φωτογραφία που κυκλοφόρησε στα social media την προηγούμενη εβδομάδα ενόψει του δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων. Αισίως το αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα της Παρασκευής 25/5 ήταν ένα μεγάλο ΝΑΙ και έτσι ένας οπισθοδρομικός νόμος παύει πλέον να έχει ισχύ. Ο συμβολισμός πίσω απ’ τη φωτογραφία είναι διπλός, έτσι όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ· πρώτον, είναι όλες οι γυναίκες που τόσα χρόνια αναγκάζονταν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό για να κάνουν άμβλωση ακόμη και για σοβαρούς ιατρικούς λόγους, και δεύτερον, είναι όλες οι Ιρλανδές που ταξίδεψαν από κάθε γωνιά του κόσμου στην πατρίδα τους για να συμμετέχουν στο δημοψήφισμα και να υπερασπιστούν το δικαίωμα τους στην επιλογή.
  • Γέλασα με αυτό το tweet του Netflix Greece καθώς σατίρισε με πολύ πετυχημένο τρόπο τον καταιγισμό των email που λάβαμε όλοι μας λίγο-πολύ από οποιαδήποτε εταιρία μας έχει φακελωμένους στο αρχείο της, και είχε να κάνει με τη συμμόρφωση των εταιριών στον νέο κανονισμό προστασίας δεδομένων, γνωστό και ως GDPR.

Μικρά + Σύντομα no. 2

  • Τρελό Royal Wedding Fever δεν με έπιασε. Αλλά, δεν μπορούσα να μη χαζέψω λίγο τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν. Μία από αυτές ξεχώρισε, και αν ήμουν στη θέση της Meghan Markle θα την έβαζα σε κορνίζα σίγουρα.
  • Άκουσα το bonus επεισόδιο από το podcast του The Paris Review με την ομιλία που έδωσε ο Philip Roth όταν αποδέχθηκε το λογοτεχνικό βραβείο του περιοδικού Hadada για τα επιτεύγματα του στα γράμματα.
  • Διάβασα το παρακάτω tweet για το βιβλίο και το βρήκα πολύ εύστοχο.

Αγαπάμε το βιβλίο σημαίνει ότι μπαίνουμε στον πόνο του άλλου, συναισθανόμαστε τα τραύματά του, αντιλαμβανόμαστε τις ιδέες του, βγαίνουμε από το εγώ μας, συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι σοφοί, μάλλον είμαστε δοκησίσοφοι αν δεν καταλαβαίνουμε την άλλη αλήθεια.

  • Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε, όταν άκουσα το επεισόδιο με την Ali Smith στο Desert Island Discs. Ένα από τα τραγούδια που διάλεξε να πάρει μαζί της στο έρημο νησί ήταν To Φεγγαράκι από την ελληνική ταινία Η Σοφερίνα. Πώς προέκυψε αυτή η επιλογή; Εκτός του ότι αγαπάει πολύ την Ελλάδα και την επισκέπτεται συχνά, σε μια περίοδο μεγάλης θλίψης μετά τον θάνατο του πατέρα της αυτό που τη βοήθησε πολύ ήταν το να παρακολουθεί αργά τη νύχτα στο youtube βίντεο από ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του ’60 και κυρίως μιούζικαλ.
  • Η 2η σαιζόν της σειράς The Good Fight έφτασε στο τέλος της· και τί καταπληκτική σαιζόν ήταν αυτή! Νομίζω ότι κάνει την πιο πετυχημένη σάτιρα για την κυβέρνηση Tramp. Οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι δυναμικοί και με ενδιαφέρουσες ιστορίες. Το χιούμορ έξυπνο, μερικές φορές παράλογο και συνάμα είναι στιγμές που αγγίζει την παράνοια (με τον πιο θετικό τρόπο). Ακόμη και αν δεν έχεις δει το The Good Wife (της οποίας είναι spin off) αξίζει να δώσεις μια ευκαιρία σε αυτή τη σειρά.
  • Είδα ένα rom-com στο Netflix και χάρηκα που μου θύμισε τις καλές εποχές των late 90s. Tο όνομα αυτού; The Kissing Booth. Οι κριτικές ήταν πολύ μέτριες, αλλά τις αγνόησα και δεν το μετάνιωσα. Τα rom-com είναι ένοχη απόλαυση. Σαν το παγωτό.

Αγαπημένα Podcast (I)

Το τελευταίο εξάμηνο έχω ανακαλύψει το πόσο καλή συντροφιά είναι τα podcast κι έχω εθιστεί. Το πρωί που σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι και όσο ετοιμάζομαι για τη δουλειά μου με βοηθάνε να ξυπνήσω. Τις ώρες που είμαι μόνη μου στο αυτοκίνητο, κολλημένη στην κίνηση πολλές φορές, μου κρατάνε συντροφιά. Όταν πηγαίνω στο γυμναστήριο και δεν έχω διάθεση να ακούσω μουσική, αυτή η 20′ εκπομπή  είναι ο λόγος που μπορεί να κάνω αυτό το έξτρα χιλιόμετρο. Το βράδυ λίγο πριν ξαπλώσω, ενόσω τακτοποιώ τα πράγματα μου και κάνω την κούρα ομορφιάς μου, πάλι θα χαλαρώσω με κάποια ενδιαφέρουσα εκπομπή. Και όταν κάτι με κάνει να νιώθω όμορφα, μου αρέσει να το μοιράζομαι και με άλλους. Παρακάτω σου παρουσιάζω 3 απ’ τα πιο αγαπημένα μου – αυτά που ακούω πρώτα τα καινούργια τους επεισόδια. Σε άλλο post, θα σου συστήσω κι άλλα – για βιβλιόφιλους, για tech-savy και social media enthusiasts, για φεμινιστές.

 

The High Low με τις Dolly Alderton και Pandora Sykes

H Dolly και η Pandora είναι φίλες και δημοσιογράφοι στα late 20s – early 30s τους. Στο The High Low σχολιάζουν με κέφι, διορατικότητα και χιούμορ την επικαιρότητα, απ’ τα πιο σοβαρά μέχρι τα πιο ανάλαφρα θέματα, και εν γένει την ποπ κουλτούρα. Δεν παραλείπουν να προτείνουν βιβλία, podcast, σειρές και άρθρα, ενώ έχουν έντονη παρουσία και στο twitter. Όταν τις ακούω νιώθω σαν να είμαστε όλοι μια παρέα που απολαμβάνουμε το καφέ μας και συζητάμε. Είμαι εθισμένη στο podcast τους, το οποίο ανακάλυψα χάρη στην overtheplace.


Awards Chatter με τον Scott Feinberg (Hollywood 170x170bbReporter)

Αν είσαι εθισμένος στον κινηματογράφος (κυρίως) και στις τηλεοπτικές σειρές, αν παρακολουθείς τη ζωή των σταρ του Hollywood, αν ξενυχτάς για να δεις τα βραβεία Oscar και το κόκκινο χαλί, αν ξέρεις να ονομάσεις τουλάχιστον 5 σημαντικά κινηματογραφικά φεστιβάλ, αν δίνεις σημασία στο ποιος κρύβεται πίσω απ’ το soundtrack ή τα κάδρα της αγαπημένης σου ταινίας, τότε αυτό το podcast είναι για σένα. Ο Scott Feinberg παίρνει συνεντεύξεις απ’ τα πιο hot ονόματα στο Hollywood και είναι πολύ καλός σε αυτό που κάνει – ενημερωμένος, ευγενικός, ευχάριστος και έχει πολύ πλάκα όταν στην αρχή κάθε συνέντευξης χαμηλώνει τον τόνο της φωνής του. Μάλιστα τον τελευταίο καιρό έχει πάρει εξαιρετικές συνεντεύξεις και από πρόσωπα που εμπλέκονται στην ιστορία του Hollywood με ποικίλους τρόπους (ακαδημαϊκοί, στελέχη των studio, παραγωγοί, δημοσιογράφοι, εκδότες)  και έχω μάθει απίστευτα πράγματα γι’ αυτόν τον κόσμο.


Desert Island Discs με την Kirsty Young

Το Desert Island Discs είναι η πιο πρόσφατη ανακάλυψη μου κι έχω εθιστεί. Η ιδέα πίσω απ’ αυτό το podcast είναι ότι ο κάθε καλεσμένος μπορεί να επιλέξει 8 τραγούδια, 1 βιβλίο και 1 πολυτελές αντικείμενο που θα έπαιρνε μαζί του σε ένα έρημο νησί. Το κάθε επεισόδιο είναι περίπου 30 λεπτά και στη διάρκεια του εκτυλίσσεται μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που περιστρέφεται γύρω απ’ τις μουσικές επιλογές του καλεσμένου. Δεν έχω ακούσει πολλά επεισόδια ακόμη, ειδικά αν σκεφτείς ότι υπάρχουν διαθέσιμα πάνω από 500, αλλά αυτά στα οποία οφείλω τον εθισμό μου είναι της πολεμικής ανταποκρίτριας Christina Lamb, του σκακιστή Garry Kasparov και του δημιουργού της σειράς Black Mirror, Charlie Brooker.