Μικρά + Σύντομα no. 5

♦ Είδα το πρώτο επεισόδιο από τη σειρά ντοκιμαντέρ Abstract: The Art of Design, το οποίο είναι αφιερωμένο στον Christoph Niemann και την τέχνη της εικονογράφησης. Τη δουλειά του Niemann για το περιοδικό The New Yorker την παρακολουθούσα εδώ και καιρό. Μερικά από τα εξώφυλλα που έχει σχεδιάσει είναι πολύ έξυπνα και μπορείτε να τα δείτε εδώ. Οπότε, το να τον ακούω να μιλάει για την τέχνη του και τη διαδικασία με την οποία μια ιδέα γίνεται εικόνα ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.

♦ Άγγιξε ευαίσθητες χορδές αυτό το ποίημα της Μαρίνας Τσβετάγιεβα που διάβασα στο blog Style Rive Gauche. Είχα ακούσει αρκετές φορές το όνομα αυτής της ποιήτριας, αλλά πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με την ποίηση της. Ήδη είμαι έτοιμη να αγοράσω κάποια ποιητική της συλλογή. Αν έχετε διαβάσει ποίηση της, κάθε πρόταση καλοδεχούμενη για το από που να ξεκινήσω.

♦ Δοκίμασα τις γνώσεις μου πάνω στη Σύγχρονη Τέχνη, παρακολουθώντας το μικρού μήκους animation Kunstbar. Σε ένα τοπίο βγαλμένο σαν από πίνακα του Giorgio de Chirico ένας άνθρωπος περιπλανιέται, όταν την προσοχή του τραβάει ένα art bar. Κάθεται στο bar κι αρχίζει να δοκιμάζει τα κοκτέιλ, που εκτός από ονόματα διάσημων καλλιτεχνών φαίνεται ότι έχουν κι ενδιαφέρουσες παρενέργειες. Σαν σε όνειρο περνούν μπροστά απ’ τα μάτια του διάφορα πρόσωπα/μορφές που είναι καθαρές αναφορές σε ζωγραφικούς πίνακες, αλλά και άλλα έργα, όπως γλυπτά, σημαντικών σύγχρονων καλλιτεχνών (κι όχι μόνο) – όπως Edward Munch, Henri Matisse, Salvador Dali, Marc Chagall, Paul Klee, Jackson Pollock, Vincent Van Gogh, Pablo Picasso.

♦ Σβήνω και γράφω για τον Anthony Bourdain, αλλά δεν έχω βρει ακόμη τις λέξεις για τον θάνατο του. Θέλω, όμως, να αφήσω εδώ ένα quote του που διάβασα στο twitter για τη σχέση φαγητού – κοινωνίας.

Meals make the society, hold the fabric together in lots of ways that were charming and interesting and intoxicating to me. The perfect meal, or the best meals, occur in a context that frequently has very little to do with the food itself.