Βραβεία Oscar 2018: And the winner is…

Απόψε είναι η απονομή των βραβείων Oscar κι έχω μια μικρή προσμονή για το ποιοι θα φύγουν από τα βραβεία με το χρυσό αγαλματάκι ανά χείρας. Φέτος κατόρθωσα να δω αρκετές από τις ταινίες που είναι υποψήφιες και ήθελα να γράψω δύο λόγια για τις προτιμήσεις μου στις πιο βασικές κατηγορίες. Αν θες λοιπόν να μάθεις ποιος θέλω να κερδίσει σε κάθε κατηγορία δεν έχεις παρά να συνεχίσεις την ανάγνωση του post.


Oscar Κοστουμιών:

Beauty and the Beast – Jacqueline Durran
Darkest Hour – Jacqueline Durran
Phantom Thread – Mark Bridges
The Shape of Water – Luis Sequeira
Victoria and Abdul – Consolata Boyle

Αν είναι να κερδίσει κάποιο βραβείο το Phantom Thread ας είναι αυτό των κοστουμιών. Με μάγεψαν τα πλάνα του Paul Thomas Andersom που αποκάλυπταν τις μικρές λεπτομέρειες των φορεμάτων που είδα να παρελαύνουν μπρος τα μάτια μου κατά τη διάρκεια της ταινίας.


Oscar Μακιγιάζ και Κόμμωση:

Darkest Hour – Kazuhiro Tsuji, David Malinowski, Lucy Sibbick
Victoria and Abdul – Daniel Phillips and Lou Sheppard
Wonder – Arjen Tuiten

Εδώ δικαίως θα κερδίσει το Darkest Hour για την μεταμόρφωση του Gary Oldman σε Winston Churchill. Είναι άκρως εντυπωσιακή.


Oscar Πρωτότυπου Τραγουδιού:

«Mighty River» from Mudbound – Mary J. Blige
«Mystery of Love» from Call Me by Your Name – Sufjan Stevens
«Remember Me» from Coco – Kristen Anderson-Lopez, Robert Lopez
«Stand Up for Something» from Marshall – Diane Warren, Common
«This Is Me» from The Greatest Showman – Benj Pasek, Justin Paul

Σε αυτή την κατηγορία έχω δύο τραγούδια που ξεχωρίζω και όποιο και να κερδίσει θα είμαι πολύ χαρούμενη. Πρώτον, είναι το Remember Me από το υπέροχο Coco – ένα τραγούδι για τα αγαπημένα μας πρόσωπα που έχουν πεθάνει και όμως δεν τα ξεχνάμε, αλλά μένουν ζωντανά στην καρδιά και τη μνήμη μας. Και δεύτερον, το Mystery of Love του Sufjan Stevens από την ταινία Call Me by Your Name – ένα τραγούδι για τις πρώτες αγάπες, αυτές που κάνουν τις καρδιές μας να σκιρτούν και τις βιώνουμε τόσο έντονα.


Oscar Μουσικής Επένδυσης:

Dunkirk – Hans Zimmer
Phantom Thread – Jonny Greenwood
The Shape of Water – Alexandre Desplat
Star Wars: The Last Jedi – John Williams
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri – Carter Burwel

Έχω δει όλες τις ταινίες που είναι υποψήφιες και η μουσική τους επένδυση ήταν σε κάθε περίπτωση εξαιρετική. Όμως, οι μελωδίες που συντροφεύουν τις σκέψεις μου είναι αυτές που συνέθεσε ο Alexandre Desplat για το The Shape of Water. Οπότε σε αυτόν δίνω την ψήφο μου με κλειστά μάτια, γιατί η μουσική του με συγκινεί απίστευτα.

πατήστε πάνω στην εικόνα και θα πάρετε μια γεύση απ’ τις μαγικές μελωδίες του Alexandre Desplat

Oscar Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης:

Beauty and the Beast – Sarah Greenwood; Katie Spencer
Blade Runner 2049 – Dennis Gassner, Alessandra Querzola
Darkest Hour – Sarah Greenwood, Katie Spencer
Dunkirk – Nathan Crowley, Gary Fettis
The Shape of Water – Paul D. Austerberry, Jeffrey A. Melvin, Shane Vieau

Αυτή κι αν είναι δύσκολη κατηγορία γιατί με εντυπωσίασαν τόσο το The Shape of Water, όσο και το Blade Runner 2049. Κι εν γένει πιστεύω ότι όσες ταινίες είναι υποψήφιες σε αυτή την κατηγορία κέρδισαν με το σπαθί τους μια θέση στην πεντάδα. Όμως, αν είχα τη δυνατότητα να ψηφίσω, τότε την ψήφο μου θα την είχε ο φανταστικός δυστοπικός κόσμος του Blade Runner 2049. Τι neon μαγεία ήταν αυτή!


Oscar Ξενόγλωσσης Ταινίας:

A Fantastic Woman (Χιλή)
The Insult (Λίβανος)
Loveless (Ρωσσία)
On Body and Soul (Ουγγαρία)
The Square (Σουηδία)

Δεν έχω δει το A Fantastic Woman και το The Insult, οπότε δεν έχω ολοκληρωμένη εικόνα. Από το τρέιλερ που είδα πιστεύω πως το A Fantastic Woman είναι μια ταινία που θα μπορούσε να μου αρέσει. Απ’ αυτές που είδα βρήκα και τις τρεις ενδιαφέρουσες, αλλά αν μία με άγγιξε περισσότερο, αυτή ήταν το On Body and Soul. Ήταν μια λυρική ταινία για την αγάπη και τις αδελφές ψυχές.



Oscar Διεύθυνσης Φωτογραφίας:

Blade Runner 2049 – Roger Deakins
Darkest Hour – Bruno Delbonnel
Dunkirk – Hoyte van Hoytema
Mudbound – Rachel Morrison
The Shape of Water – Dan Laustsen

Δύσκολη επιλογή για μένα ανάμεσα στο Blade Runner 2049, το Dunkirk και το The Shape of Water. Με το χέρι στην καρδιά θα το έδινα στο The Shape of Water για τα υπέροχα χρώματα που κόσμησαν την οθόνη μου. Αυτή η χρωματική παλέτα ταίριαξε τέλεια με τα συναισθήματα που διέτρεχαν την ταινία – το κακό, η αγάπη, η φιλία, ο φόβος για το άγνωστο. Τι να πω για το πώς φωτίστηκε η σκηνή κάτω απ’ το νερό ή για τα διαμερίσματα πάνω απ’ την αίθουσα του κινηματογράφου;


Oscar Πρωτότυπου Σεναρίου:

The Big Sick – Emily V. Gordon & Kumail Nanjiani
Get Out – Jordan Peele
Lady Bird – Greta Gerwig
The Shape of Water – Guillermo del Toro, Vanessa Taylor
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri – Martin McDonagh

Το πρωτότυπο σενάριο δικαιωματικά ανήκει στο Get Out του Jordan Peele. Ταινία τρόμου που σατιρίζει και ταυτόχρονα αποκαλύπτει το ρατσιστικό πρόσωπο της αμερικανικής κοινωνίας. Αν και στην καρδιά μου υπάρχει μια κρυφή ελπίδα και για το Lady Bird, μια ταινία ενηλικίωσης.

 


Oscar Διασκευασμένου Σεναρίου:

Call Me by Your Name – James Ivory
The Disaster Artist – Scott Neustadter & Michael H. Weber
Logan – Scott Frank & James Mangold and Michael Green
Molly’s Game – Aaron Sorkin
Mudbound – Virgil Williams and Dee Rees

Call Me by Your Name δαγκωτό. Ελεγεία στον πρώτο έρωτα – αυτόν που βιώνεις με τα πιο έντονα συναισθήματα, που έρχεται και σε βρίσκει απροετοίμαστο, που σε ισοπεδώνει, που είναι ίσως και ο πιο αυθεντικός.


Oscar Κινουμένου Σχεδίου:

The Boss Baby – Tom McGrath, Ramsey Ann Naito
The Breadwinner – Nora Twomey, Anthony Leo
Coco – Lee Unkrich, Darla K. Anderson
Ferdinand – Carlos Saldanha
Loving Vincent – Dorota Kobiela, Hugh Welchman, Sean Bobbitt, Ivan Mactaggart, Hugh Welchman

Θέλω να κερδίσει το The Breadwinner που με συγκίνησε όσο κανένα κινούμενο σχέδιο αυτή τη χρονιά – περισσότερο κι απ’ το Coco. Είναι ένα ανεξάρτητο διαμαντάκι για ότι συμβαίνει στο Αφγανιστάν από τότε που ουσιαστικά όλοι οι πολίτες ζουν υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν. Ειδική μνεία να κάνω και στο Loving Vincent που είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό για τα κινούμενα σχέδια. Και μεταξύ μας, αν δεν είχα δει το The Breadwinner, αυτό θα υποστήριζα με θέρμη για το βραβείο Oscar.


Oscar Σκηνοθεσίας:

Dunkirk – Christopher Nolan
Get Out – Jordan Peele
Lady Bird – Greta Gerwig
Phantom Thread – Paul Thomas Anderson
The Shape of Water – Guillermo del Toro

Όπως έχετε καταλάβει το The Shape of Water ήταν απ’ τις αγαπημένες μου ταινίες και θεωρώ πως ο Guillermo del Toro αξίζει με τα χίλια το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας. Είμαι μεροληπτική και το λέω δίχως ντροπή. Θεωρώ όλους τους υποψήφιους άξιους για τις ταινίες που έφτιαξαν, αλλά ο Guillermo και η αγάπη του για τα τέρατα με κέρδισε – πιο πολύ κι απ’ τον Λαβύρινθο του Πάνα. Θα χαρώ βέβαια άμα δω τη Greta Gerwig να κάνει την έκπληξη μιας και η σκηνοθετική της ματιά είναι αυτή που έκανε το Lady Bird να μην είναι απλώς άλλη μια ταινία ενηλικίωσης.

Guillermo del Toro at the TimesTalks discussion on The Shape of Water

Oscar B’ Αντρικού Ρόλου:

Willem Dafoe, «The Florida Project»
Woody Harrelson, «Three Billboards Outside Ebbing, Missouri»
Richard Jenkins, «The Shape of Water»
Christopher Plummer, «All the Money in the World»
Sam Rockwell, «Three Billboards Outside Ebbing, Missouri»

Προσωπικά θέλω να το πάρει ο Willem Dafoe για το The Florida Project – μια ισορροπημένη και ήρεμη ερμηνεία. Θεωρώ ότι αδικήθηκε ο Michael Stuhlbarg του Call Me by Your Name που έπρεπε να ήταν τουλάχιστον υποψήφιος για τον μονόλογο που έδωσε προς το τέλος της ταινίας.


Oscar Β’ Γυναικείου Ρόλου:

Mary J. Blige, «Mudbound»
Allison Janney, «I, Tonya»
Lesley Manville, «Phantom Thread»
Laurie Metcalf, «Lady Bird»
Octavia Spencer, «The Shape of Water»

Σε αυτή την κατηγορία όλες οι ερμηνείες είναι μία και μία. Πραγματικά όποια ηθοποιός και να κερδίσει θα είμαι εξίσου χαρούμενη. Εγώ θα το έδινα στη Laurie Metcalf γιατί η ερμηνεία της ως η αυστηρή και δωρική μητέρα της Lady Bird ήταν εξαιρετική.


Oscar Α’ Αντρικού Ρόλου:

Timothée Chalamet, «Call Me by Your Name»
Daniel Day-Lewis, «Phantom Thread»
Daniel Kaluuya, «Get Out»
Gary Oldman, «Darkest Hour»
Denzel Washington, «Roman J. Israel, Esq.»

Για μένα η πιο ξεχωριστή ερμηνεία ήταν του Timothée Chalamet στο Call Me by Your Name. Αδιαφιλονίκητα θα πρέπει να είναι ο νικητής, και θεωρώ εξαιρετικά άδικο να βραβευτεί ο Gary Oldman για μια ταινία που ναι μεν ήταν καλή, αλλά παράλληλα ήταν και ένα ξεκάθαρο Oscar bate. Δεν ξέρω. Θέλω νικητή τον Timothée Chalamet. Και όχι γιατί στο τέλος της ταινίας μου σπάραξε την καρδιά με τον βλέμμα του. Αλλά γιατί ήταν μια από τις πιο ειλικρινής ερμηνείες που έχω δει στην μεγάλη οθόνη μέχρι σήμερα.


Oscar Α’ Γυναικείου Ρόλου:

Sally Hawkins, «The Shape of Water»
Frances McDormand, «Three Billboards Outside Ebbing, Missouri»
Margot Robbie, «I, Tonya»
Saoirse Ronan, «Lady Bird»
Meryl Streep, «The Post»

Θα υποστηρίξω το απόλυτο outsider τη Margo Robbie που με εντυπωσίασε με το πώς μεταμορφώθηκε σε Tonya Harding στην ταινία I, Tonya. Ήταν η απόλυτη έκπληξη!


Oscar Καλύτερης Ταινίας:

Call Me by Your Name
Darkest Hour
Dunkirk
Get Out
Lady Bird
Phantom Thread
The Post
The Shape of Water
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Σε αυτή την κατηγορία το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί είναι να μοιραστούν οι ψήφοι ανάμεσα σε δύο ταινίες το Get Out και το Lady Bird. Και οι δύο ανεξάρτητα διαμαντάκια με τις δικές του αρετές το καθένα που εντυπωσίασαν τόσο πολύ κριτικούς και κοινό και κατάφεραν να φτάσουν μέχρι τα Oscar με ηχηρές υποψηφιότητες. Όποιο απ’ τα δύο κι αν κερδίσει θα είμαι χαρούμενη. Να εξομολογηθώ, όμως, ότι θέλω να κερδίσει λίγο πιο πολύ το Lady Bird.


Μικρά Σχόλια: (1) Το Three Billboards Outside Ebbing, Missouri που έχει σαρώσει τα βραβεία ενώ μου άρεσε ως ταινία θεωρώ ότι αδίκως έχει κάνει τόσο μεγάλο ντόρο.  (2) Η υποψηφιότητα του Christopher Plummer για το All The Money in The World ήταν κυρίως συμβολική και στέρησε τη θέση σε άλλους υποψήφιους που είχαν δώσει ξεχωριστές ερμηνείες. Βέβαια, το All The Money in The World είναι απ’ τις λίγες ταινίες που δεν έχω δει. (3) Στην κατηγορία του ντοκιμαντέρ πιστεύω πως τις μεγαλύτερες πιθανότητες να κερδίσει τις έχεις το Faces Places της  Agnès Varda. (4) To Abacus: Small Enough to Jail είναι το ντοκιμαντέρ που είδα πιο ευχάριστα απ’ όλα όσα ήταν υποψήφια, και αμέσως μετά το Icarus. (5) Στην κατηγορία των ντοκιμαντέρ μικρού μήκους ξεχώρισα το Heroin(e). (6) Στο κινούμενο σχέδιο μικρού μήκους είδα τα Dear Basketball, Lou και Revolting Spaces και αυτό που αγάπησα λίγο περισσότερο ήταν το τελευταίο καθώς είναι εμπνευσμένο από το ομώνυμο βιβλίο του Roald Dahl. (7) O Daniel Day Lewis κέντησε και στον τελευταίο του κινηματογραφικό ρόλο στο The Phantom Thread. (8) Αν σαρώσει στα βραβεία το The Shape of Water πάλι θα είμαι χαρούμενη. Αγαπώ τον Guillermo Del Toro που αγαπάει τόσο πολύ τα τέρατα του.

Και θέλω να κλείσω με ένα παράπονο:

Το The Florida Project αδικήθηκε σφόδρα. Ήταν η καλύτερη ταινία για τη χρονιά που μας πέρασε. Ακόμη προσπαθώ να επεξεργαστώ όλα τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μου έχει δημιουργήσει.

Νύχτες Πρεμιέρας 2017

Οι Νύχτες Πρεμιέρας είναι ένα από τα event που λαμβάνουν χώρα στην Αθήνα κάθε Σεπτέμβρη και το περιμένω πάντα με τεράστια ανυπομονησία. Μιας και ο κινηματογράφος είναι μία μεγάλη μου αγάπη, δεν μπορώ να λείψω από αυτή τη μεγάλη γιορτή. Εκεί έχω την ευκαιρία να δω ταινίες που κέρδισαν τις εντυπώσεις σε μεγάλα φεστιβάλ κινηματογράφου όπως στις Κάννες, στη Βενετία ή στο Τορόντο, να ανακαλύψω σκηνοθέτες στους οποίους δεν έχω δώσει προσοχή και δεν έχω δει το έργο τους, όπως την Claire Denis στην οποία υπάρχει φέτος αφιέρωμα, ή να δω και ταινίες που ειδάλλως δεν θα τους έδινα μια ευκαιρία, όπως το ντοκιμαντέρ που είδα πέρσι, το Life, Animated.

Τη φετινή χρονιά αγόρασα μία κάρτα διαρκείας για 10 προβολές, και πάλι νιώθω πως δεν είναι αρκετές. Αν έμενα στο κέντρο της Αθήνας, θα προσπαθούσα να βλέπω τουλάχιστον μια ταινία κάθε μέρα του φεστιβάλ. Δυστυχώς, όμως, μένω στα προάστια και οι μετακινήσεις από και προς τους κινηματογράφους του κέντρου δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, ιδίως για τις προβολές που ξεκινάνε μετά τις 22:00 το βράδυ τις ημέρες που το μετρό σταματάει τα δρομολόγια του εκεί, γύρω στις 12:00 το βράδυ. Ακόμη δεν έχω καταλήξει πώς θα επιστρέψω σπίτι μετά την προβολή του The Florida Project και του Thelma στο Ideal, μιας και, είτε επιλέξω το πάρκινγκ για το αυτοκίνητο, είτε το ταξί, θα είναι και οι δύο επιλογές εξαιρετικά δαπανηρές. Αλλά, δεν ήθελα να χάσω την ευκαιρία να δω τις ταινίες στα πλαίσια του φεστιβάλ, οπότε κάπως θα τα βολέψω.

Χωρίς να μακρηγορήσω περισσότερο, θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις ταινίες που επέλεξα να δω στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας, που ξεκίνησαν χθες επισήμως. Θα γράφω και μία πρόταση – λόγο για κάθε επιλογή που έκανα. Αν κάποιος από εσάς πάει κι αυτός στο φεστιβάλ, ας μοιραστεί μαζί μας στα σχόλια ποιες ταινίες έχει επιλέξει να δει. Πάντα έχω περιέργεια να δω ποιες προβολές είναι οι πιο δημοφιλείς.

Οι δικές μου επιλογές είναι οι ακόλουθες:

(1) Wonderstruck (2017)

Δύο μικρά παιδιά από διαφορετικές εποχές, μία πόλη που θα ενώσει μαγικά το πεπρωμένο τους, ένα πανέμορφο παραμύθι για όλους όσοι ψάχνουν τη θέση τους και λίγη αγάπη σε αυτό τον κόσμο από τον σπουδαίο σκηνοθέτη του «Κάρολ». Αυτό είναι το μαγευτικό «Wonderstruck» που θα σας κλέψει την καρδιά και συγκαταλέγεται στα φαβορί για τα επερχόμενα Όσκαρ.

Kινηματογραφική μεταφορά ενός εικονογραφημένου βιβλίου του Μπράιαν Σέλζνικ, το παραμυθένιο «Wonderstruck» ενώνει δύο ιστορίες από διαφορετικές εποχές στην ίδια αρμονική αφήγηση. Η μία ιστορία μας συστήνει ένα μοναχικό κορίτσι από το Νιού Τζέρσεϊ του 1927. Η άλλη ένα ορφανό αγόρι από την επαρχιακή Μινεσότα του 1977. Οι δύο μικροί ήρωες εγκαταλείπουν τη γενέτειρά τους, ακολουθώντας μια παρόρμηση που τους οδηγεί στη Νέα Υόρκη και συνδέει τα φαινομενικά ξέχωρα πεπρωμένα τους.

why: αγαπώ τα παραμύθια με ένα πέπλο μυστηρίου και με συναρπάζει το ότι η ιστορία κινείται σε δύο χρονικές περιόδους.

 

(2) Close-Knit (2017)

Όταν η μητέρα της την εγκαταλείπει, η εντεκάχρονη Τόμο βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι του θείου της και της τρανσέξουαλ συντρόφου του, Ρίνκο. Kαθώς η Ρίνκο μυεί την μικρή στην μυσταγωγία του πλεξίματος, μια νέα, στοργική οικογένεια γεννιέται. Η δημιουργός του «Renta-Cat» παραδίδει έναν ακόμη ύμνο αισιοδοξίας για την αγάπη που σπάει τις προκαταλήψεις, σε ένα διαμαντάκι παστέλ αποχρώσεων που κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής Teddy στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

why: όταν διάβασα ότι πρόκειται για ένα μανιφέστο αισιοδοξίας με μια τόσο ανορθόδοξη ιστορία δεν μπορούσα παρά να την επιλέξω ως κάτι διαφορετικό.

 

(3) The Nile Hilton Incident (2017)

Λίγο πριν την αυγή της Αραβικής Άνοιξης, ένας διεφθαρμένος Αιγύπτιος αστυνομικός καλείται να εξιχνιάσει την δολοφονία μιας διάσημης τραγουδίστριας στο πολυτελές ξενοδοχείο Nile Hilton. Οι έρευνες παγώνουν όταν τα στοιχεία ενοχοποιούν έναν φίλο του Προέδρου, αλλά ο ντετέκτιβ επιμένει να αποδοθεί δικαιοσύνη ενώ στην χώρα του ξεσπά η επανάσταση. Η καρδιά του φιλμ νουάρ χτυπά δυνατά στα κακόφημα σοκάκια του Καΐρου, στο καθηλωτικό αστυνομικό θρίλερ του Ταρίκ Σαλέχ που απέσπασε στο Φεστιβάλ του Σάντανς το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας.

why: φιλμ νουάρ στο Κάιρο, στην αυγή της Αραβικής Άνοιξης.

 

(4) Manifesto (2017)

Το σαρωτικό one woman show της Κέιτ Μπλάνσετ σε δεκατρείς επιθετικά διαφορετικούς ρόλους γίνεται ο ιδανικός καμβάς πάνω στον οποίο ο Γερμανός εικαστικός και σκηνοθέτης Γιούλιαν Ρόζεφελντ αποτυπώνει την ανατρεπτική πραγματεία του. Τα όρια και η ουσία της τέχνης, η ευθύνη του δημιουργού απέναντι στην κοινωνία καθώς και οι αντιλήψεις που διαμορφώνουν τη σύγχρονη κουλτούρα πρωτοστατούν σε ένα ατίθασο ιδεολογικό κολάζ.

why: μου έχει μείνει απωθημένο να το δω από το καλοκαίρι που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου για την φανταστική Cate Blanchett.

 

(5) My Entire High School Sinking Into The Sea (2016)

Σ’ ένα σχολείο χτισμένο στην άκρη ενός γκρεμού, ένας μαθητής προσπαθεί να προειδοποιήσει τους συμμαθητές του για το σαθρό έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους. Εξαιτίας του «κίτρινου» παρελθόντος του στη σχολική εφημερίδα, κανείς δεν τον πιστεύει ώσπου ένας σεισμός ξεκολλάει το κτίριο απ’ τη στεριά στέλνοντάς το στον Ειρηνικό.

Με μια σημαντική πορεία στον χώρο των κόμικς, ο Dash Shaw επιχειρεί το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, αναπαράγοντας το προσωπικό του σχεδιαστικό στυλ. Αυτό στην οθόνη μεταφράζεται σ’ ένα κολάζ ψηφιακών και χειροποίητων ζωγραφιών που δημιουργεί ένα ιλιγγιώδες αποτέλεσμα, ιδανικό για να περιγράψει την σύγχυση στον θεματικό πυρήνα της ταινίας. Μέσα από την διαφθορά, την σάτιρα των media και τις κοινωνικές ομάδες στον μικρόκοσμο ενός σχολείου που βουλιάζει, ο σκηνοθέτης πετυχαίνει μια αλληγορία για το ετοιμόρροπο οικοδόμημα της σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας.

why: πάντα στα φεστιβάλ κινηματογράφου το πρώτο που ψάχνω είναι οι ταινίες animation.

 

(6) The Florida Project (2017)

Στην σκιά του Μαγικού Βασιλείου της Ντίσνεϋλαντ, μια παρέα πιτσιρικάδων αναστατώνει καθημερινά με σκανταλιές τους ενοίκους ενός φθηνού μοτέλ, σκορπίζοντας χρώμα στις μουντές ζωές τους. Μετά τον indie θρίαμβο του «Tangerine», το φοβερό παιδί του αμερικανικού ανεξάρτητου σινεμά βάζει πλώρη για τα Όσκαρ, έχοντας στο πλευρό του έναν εξαιρετικό Γουίλεμ Νταφό και συστήνοντας το αδιανόητο υποκριτικό ταλέντο της μικρής Μπρούκλιν Πρινς. Υποδειγματικό σινεμά κοινωνικού ρεαλισμού που διασκεδάζει με την ίδια ακριβώς ένταση που προβληματίζει.

why: είδα το τρέιλερ και ο Willem Dafoe με κέρδισε απ’ την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στην οθόνη μου.

 

(7) Thelma (2017)

Η Θέλμα αφήνει το θρησκόληπτο σπίτι της για σπουδές στο Όσλο και βρίσκει τον έρωτα στο πρόσωπο μιας συμφοιτήτριας, τη στιγμή που πασχίζει να τιθασεύσει τις τρομακτικές υπερφυσικές δυνάμεις της. Η «Κάρι» του Ντε Πάλμα συναντά τις «Μέρες Οργής» του Ντράγερ, στο πλέον τολμηρό φιλμ ενός από τους πιο ενδιαφέροντες Ευρωπαίους σκηνοθέτες, υπεύθυνου για τα πολυβραβευμένα «Όσλο, 31 Αυγούστου» και «Reprise».

why: Νορβηγικό θρίλερ/ταινία μυστηρίου με έντονα υπερφυσικά στοιχεία που μάλλον με βγάζει λίγο έξω απ’ το comfort zone μου.

 

(8) If You Saw His Heart (2017)

Μετά το θάνατο του καλύτερου του φίλου, υπεύθυνος του οποίου μπορεί να ήταν ο ίδιος, ο Ντανιέλ βρίσκει καταφύγιο σε ένα ξενοδοχείο για χαμένες ψυχές και σταδιακά γλιστρά στην παρανομία. Όταν όμως γνωρίζει την όμορφη Φρανσί, προσπαθεί να ονειρευτεί μια καλύτερη ζωή και για τους δύο. Ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ και η Μαρίνα Βαχτ είναι οι φωτογενείς πρωταγωνιστές ενός μοντέρνου νουάρ, το οποίο αποτελεί ένα από τα πιο αξιόλογα σκηνοθετικά ντεμπούτα της χρονιάς.

why: ξεδιάντροπα παραδέχομαι ότι το διάλεξα μόνο και μόνο για τον Gael Garcia Bernal.

 

(9) Happy End (2017)

Μια εύπορη οικογένεια είναι ιδιοκτήτρια μιας εντυπωσιακής έπαυλης στο Καλαί της Βόρειας Γαλλίας, όχι πολύ μακρυά από τους προσφυγικούς καταυλισμούς. Τα μέλη της παίζουν κρυφτούλι μεταξύ τους: ο ηλικιωμένος πάτερ φαμίλιας σχεδιάζει να δώσει τέλος στη ζωή του. Η κόρη του διαλέγει την εργασιομανία καλύπτοντας τη συναισθηματική της απονέκρωση. Ο γιος του δεν είναι ο πιστός σύζυγος που όλοι εικάζουν. Ο εγγονός του φανερώνεται ανεπαρκής σε όλα. Η 13χρονη δισέγγονή του δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται.

Καθώς οι αλήθειες αποκαλύπτονται, ο σκηνοθέτης ξεσκεπάζει ένα υπόγειο δίκτυο απόγνωσης και αλλοτρίωσης που απλώνεται από τη μία γενιά στην άλλη. Δεν ζητάει συμπάθεια για τους ήρωές του και δεν χαρίζει την ανακούφιση μιας ικανοποιητικής κατακλείδας. Μόνο για ένα πράγμα μας βεβαιώνει: Όποιος πιστεύει στα χάπι εντ, ας είναι έτοιμος να εκπλαγεί δυσάρεστα!

why: μαθαίνω ότι το Chandelier της Sia θα αποκτήσει άλλο νόημα μετά την παρακολούθηση αυτής της ταινίας, αλλά εγώ τη διαλέγω καθαρά και μόνο γιατί θαυμάζω τους εξαιρετικούς Michael Haneke, Isabelle Huppert, Jean-Luis Trintignant και Mathieu Kassovitz.

 

(10) Call Me By Your Name (2017)

Σε μια γραφική τοποθεσία της ιταλικής επαρχίας του 1983, κατακαλόκαιρο, το φιλμ παρακολουθεί την σεξουαλική αφύπνιση ενός ανήσυχου 17χρονου. Γόνος δύο ακαδημαϊκών, o Έλιο νιώθει τον αισθηματικό κόσμο του να συγκλονίζεται όχι από τις ερωτικές του συνευρέσεις μ’ ένα ντόπιο κορίτσι αλλά από έναν Αμερικανό, εφτά χρόνια μεγαλύτερό του, που βοηθάει τις έρευνες του καθηγητή πατέρα του στον Ελληνορωμαϊκό Πολιτισμό.

Η σεναριακή συνεργασία ανάμεσα στον σκηνοθέτη του «Είμαι ο Έρωτας» και τον Τζέιμς Άιβορι, τον παλαίμαχο δημιουργό του «Τα Απομεινάρια μιας Μέρας», είναι ένα μικρό αριστούργημα πάνω στα ανεξίτηλα σημάδια που αφήνουν οι πρώτοι έρωτες, τα σφοδρά παρθενικά χτυποκάρδια και τα μυστηριώδη καλέσματα της καρδιάς και του κορμιού. Instant classic, με τη δύναμη να αγγίξει πολλούς και διαφορετικούς θεατές, το πανέμορφο φιλμ δεν αξίζει να περιγράφεται, αλλά να βιώνεται.

why: αγαπώ αυτές τις ταινίες που μιλάνε για τον πρώτο έρωτα και τα χτυποκάρδια που δεν κοιτάνε το γιατί και πώς παρά μόνο νιώθουν.

 

Μικρές εντυπώσεις για τις ταινίες που θα δω θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε στη σελίδα μου στο facebook. Θα αναρτώ εκεί τα σχόλια μου αμέσως μετά το τέλος της προβολή της κάθε ταινίας.

Πηγές για τις περιγραφές των ταινιών αποτέλεσαν (α) η επίσημη σελίδα του φεστιβάλ –  www.aiff.gr, και (β) η αντίστοιχη σελίδα του φεστιβάλ στο facebook – Athens Film Festival.