Julio Cortázar | Κουτσό (Ι)

Café Tortoni, Buenos Aires

Όταν ήμασταν νέοι, στο café, πόσες φορές δε μας έκανε ευτυχισμένους η ψευδαίσθηση της ταύτισης με τους συντρόφους μας, ακόμα και με άνδρες και γυναίκες για τους οποίους δε γνωρίζαμε καν πώς ζούσαν, πώς δίνονταν, το προφίλ τους. Θυμάμαι, με μια διαύγεια εκτός χρόνου, τα cafés του Μπουένος Άιρες όπου καταφέρναμε για λίγες ώρες ν’ απαγκιστρωθούμε από την οικογένεια και τις υποχρεώσεις μας, όπου μπαίναμε στην επικράτεια του καπνού, της αυτοπεποίθησης και της πίστης στους φίλους, όπου αποκτούσαμε πρόσβαση σε κάτι που μας παρηγορούσε για τις αβεβαιότητες μας και μας έταζε ένα είδος αθανασίας. Κι εκεί, στα είκοσι μας, εκφέραμε τον πιο διαυγή μας λόγο, γνωρίσαμε τα πιο βαθιά μας συναισθήματα, νιώσαμε σαν θεοί του μισού λίτρου μπίρα και ρούμι. Ο ωραίος, μικρός Παράδεισος των cafés.

– Julio Cortázar, Κουτσό (κεφ. 78)