The Weekend | Reading Suggestions

Την Πέμπτη ξεκίνησε και επισήμως το καλοκαίρι, με το θερινό ηλιοστάσιο. Ήδη κάποιοι έχουν ξεκινήσει τις καλοκαιρινές τους διακοπές, ή μέρος αυτών. Άλλοι περιμένουν το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου. Αρκετοί από εσάς το ΣΚ απολαμβάνετε κάποια κοντινή εξόρμηση, αναζητώντας τη δροσιά της θάλασσας, ή τον καθαρό αέρα του βουνού. Είναι μια ευκαιρία να ξεφύγετε απ’ τους εξοντωτικούς ρυθμούς της καθημερινότητας. Θα πιείτε κοκτέιλ με καλή παρέα, θα δείτε κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα στο πλαίσιο του μουντιάλ, θα κάνετε βραδινές βόλτες, και ίσως παρακολουθήσετε είτε κάποια ταινία στο θερινό σινεμά, είτε μια θεατρική παράσταση ή συναυλία στο πλαίσιο κάποιου φεστιβάλ. Κι αν κάποια στιγμή μες στην ημέρα βρεθείτε μόνοι σας κι έχετε όρεξη για λίγο online διάβασμα, εδώ είμαι εγώ και οι προτάσεις της εβδομάδας.

Enjoy!

How to Travel Like Anthony Bourdain by Anthony Bourdain @ Esquire

“Coco,” a Story About Borders and Love, Is a Definitive Movie for This Moment by Jia Tolentino @ The New Yorker

What Sex and the City taught me about dating by Dolly Alderton @ The Times

The hidden meanings behind Beyoncé and Jay-Z’s ‘APES—‘video  by Emmanuel Ocbazghi and Alana Yzola @ Business Insider

Patrick Melrose and the Fall of the English Élite by Christopher de Bellaigue @ The New Yorker

 

The Weekend | Reading Suggestions

Έχουμε φτάσει αισίως στη μέση του Ιούνη και σε λίγες μέρες είναι η επίσημη πρώτη μέρα του καλοκαιριού. Φυσικά, με τη θερμοκρασία να ανεβαίνει απότομα απ’ τις αρχές του μήνα, για εμάς είναι ήδη καλοκαίρι. Τα ΣΚ συνήθως αναζητάμε τη δροσιά που μπορεί να μας προσφέρει και μία, και δύο, και πολλές βουτιές στη θάλασσα. Αυτό το ΣΚ, όμως, είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε τύπους σαν και μένα, που απολαμβάνουν τις καλοκαιρινές μπόρες. Ή έτσι υπόσχεται η ΕΜΥ. Αν βρέξει, θα είναι μια καλή δικαιολογία για να μείνω στο σπίτι, να αποφύγω τη βαβούρα της παραλίας, και να χώσω τη μύτη μου ανάμεσα σε κάποιο βιβλίο, απλωμένη νωχελικά στην κούνια της βεράντας, απολαμβάνοντας ένα ποτήρι δροσερή λεμονάδα. Η μουσική δεν είναι απαραίτητη. Μου αρκεί ο ήχος από τις σταγόνες της βροχής. Αυτό το ρυθμικό τακ, τακ, τακ στο τζάμι του παραθύρου ή στο κάγκελο του μπαλκονιού.

Βρέξει δε βρέξει, είτε είστε στην παραλία, είτε στην αυλή/βεράντα του σπιτιού σας, είτε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, είτε στο αγαπημένο σας καφέ, σε αυτό το post θα βρείτε μερικά πολύ ενδιαφέροντα διαδικτυακά άρθρα που αξίζουν της προσοχής σας. Ευκαιρία να ανακαλύψετε έστω και αργά, όπως στη δική μου περίπτωση, το πόσο όμορφα έγραφε για το φαγητό ο Anthony Bourdain. Αν σκέφτεστε να δείτε τη 2η σαιζόν του 13 Reasons Why, ή να διαβάσετε το βιβλίο Μέρες Εγκατάλειψης της Elena Ferrante, τότε σας προτείνω δύο κριτικές οι οποίες με βρίσκουν σύμφωνη σε όσα γράφουν. Αν θέλετε να γελάσετε, τότε πρέπει να διαβάσετε το χιουμοριστικό άρθρο του Ανδρέα Λουκάκου για την περιπέτεια του με το ΤΕΒΕ – μια τυπική, τραγελαφική κατάσταση που επικρατεί στις περισσότερες δημόσιες υπηρεσίες. Το Skin Bags είναι ένα άρθρο το οποίο κατέληξα να διαβάσω με αφορμή μια φωτογραφία που είδα στο λογαριασμό της Tate, και η οποία μου γέννησε έντονες σκέψεις για τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε το ανθρώπινο σώμα, το δικό μας και των άλλων, και για το πως  επέρχεται η φθορά με τα χρόνια που περνάνε αδυσώπητα.

There are two bodies, aren’t there? The one you see in magazines, the one that is available to strangers’ eyes, and the one you inhabit: the leaky vessel, permeable and expulsive, prone to rents and fractures; a conversion machine, a factory, slippery and bilious, its secret compartments stained rose madder and Chinese red. 

Επίσης, η Ρίκα Διαλυνά έδωσε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στη Lifo και στον Αντώνη Μποσκοΐτη χάρη στην οποία έμαθα πολλά για την επαγγελματική της σταδιοδρομία, και για τις σχέσεις της με προσωπικότητες του θεάτρου και του κινηματογράφου. Εξαιρετικά ευκολοδιάβαστο και συνάμα ενδιαφέρον ήταν το άρθρο της εφημερίδας The Washington Post με μαρτυρίες πολιτών της Βόρειας Κορέας, που κατάφεραν και αποσκίρτησαν από αυτή, για το πώς είναι η ζωή εκεί. Τέλος, σας προτείνω άρθρα για τη Frida Kahlo, το Sex and the City, κοκτέιλ που έχουν ονόματα με «ιστορία», και για το αν είσαι ευτυχισμένος όταν είσαι single.

♦ Enjoy! ♦

 

∴ Don’t eat before reading this: A New York chef spills some trade secrets by Anthony Bourdain @ The New Yorker

∴ Frida Kahlo and the birth of Fridolatry by Valeria Luiselli @ The Guardian

∴ Skin Bags by Olivia Laing @ Tate

∴ Η Ρίκα Διαλυνά στη συνέντευξη της ζωής της από τον Αντώνη Μποσκοΐτη @ Lifo.gr

∴ Sex And The City Might Be Dated, But It’ll Never Get Old by Elena Nicolaou @ Refinery29

∴ I was just as happy when I was a singleton by Matthew Parris @ The Times

Τρία κοκτέιλ, ένας ζωγράφος, ένας μουσικός κι ένας Κόμης από τη Λένα Φουτσιτζή @ Α,μπα;

The best writing in memoriam of Anthony Burdain: What to read to celebrate the great writer, explorer and eater by Emily Temple @ Literary Hub

Life under Kim Jong Un: Recent North Korean escapees relate how the secretive country has changed under the “Great Successor.” by Anna Fifield @ The Washington Post

Μέρες Εγκατάλειψης / Elena Ferrante από την Τζωρτζίνα Κουτρουδίτσου @ Mon Petit Café de Humanité

13 Reasons Why: Season 2 από την PsycoticFox @ This is not a blog

∴ Οι υπέροχες μέρες στο ΤΕΒΕ ή ο χαλασμένος printer… από τον Ανδρέα Λουκάκο @ Lifo.gr

 

Μικρά + Σύντομα no. 5

♦ Είδα το πρώτο επεισόδιο από τη σειρά ντοκιμαντέρ Abstract: The Art of Design, το οποίο είναι αφιερωμένο στον Christoph Niemann και την τέχνη της εικονογράφησης. Τη δουλειά του Niemann για το περιοδικό The New Yorker την παρακολουθούσα εδώ και καιρό. Μερικά από τα εξώφυλλα που έχει σχεδιάσει είναι πολύ έξυπνα και μπορείτε να τα δείτε εδώ. Οπότε, το να τον ακούω να μιλάει για την τέχνη του και τη διαδικασία με την οποία μια ιδέα γίνεται εικόνα ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.

♦ Άγγιξε ευαίσθητες χορδές αυτό το ποίημα της Μαρίνας Τσβετάγιεβα που διάβασα στο blog Style Rive Gauche. Είχα ακούσει αρκετές φορές το όνομα αυτής της ποιήτριας, αλλά πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με την ποίηση της. Ήδη είμαι έτοιμη να αγοράσω κάποια ποιητική της συλλογή. Αν έχετε διαβάσει ποίηση της, κάθε πρόταση καλοδεχούμενη για το από που να ξεκινήσω.

♦ Δοκίμασα τις γνώσεις μου πάνω στη Σύγχρονη Τέχνη, παρακολουθώντας το μικρού μήκους animation Kunstbar. Σε ένα τοπίο βγαλμένο σαν από πίνακα του Giorgio de Chirico ένας άνθρωπος περιπλανιέται, όταν την προσοχή του τραβάει ένα art bar. Κάθεται στο bar κι αρχίζει να δοκιμάζει τα κοκτέιλ, που εκτός από ονόματα διάσημων καλλιτεχνών φαίνεται ότι έχουν κι ενδιαφέρουσες παρενέργειες. Σαν σε όνειρο περνούν μπροστά απ’ τα μάτια του διάφορα πρόσωπα/μορφές που είναι καθαρές αναφορές σε ζωγραφικούς πίνακες, αλλά και άλλα έργα, όπως γλυπτά, σημαντικών σύγχρονων καλλιτεχνών (κι όχι μόνο) – όπως Edward Munch, Henri Matisse, Salvador Dali, Marc Chagall, Paul Klee, Jackson Pollock, Vincent Van Gogh, Pablo Picasso.

♦ Σβήνω και γράφω για τον Anthony Bourdain, αλλά δεν έχω βρει ακόμη τις λέξεις για τον θάνατο του. Θέλω, όμως, να αφήσω εδώ ένα quote του που διάβασα στο twitter για τη σχέση φαγητού – κοινωνίας.

Meals make the society, hold the fabric together in lots of ways that were charming and interesting and intoxicating to me. The perfect meal, or the best meals, occur in a context that frequently has very little to do with the food itself.