Ali Smith | Autumn (II)

Μικρά + Σύντομα no. 10

→ Στο ταξίδι προς Ισπανία διάβασα το Autumn της Ali Smith. Το βιβλίο το επέλεξα για τον τίτλο του, μία απ’ τις αγαπημένες μου εποχές, το φθινόπωρο. Η θεματολογία του ένα κουβάρι από πολιτική, τέχνη, λογοτεχνία. Και στον πυρήνα όλων αυτών βρίσκεται η ταυτότητα, και πως το σήμερα και το χθες διαμορφώνουν αυτό που είμαστε. Όλα αυτά ιδωμένα μέσα απ’ τη φιλία που διαμορφώνεται ανάμεσα σε ένα μικρό κορίτσι κι έναν ηλικιωμένο άντρα. Η Ali Smith δεν είναι εύπεπτη, αλλά αξίζει να της δώσεις μια ευκαιρία για τον λυρισμό της γραφής της και τον τρόπο που εκφράζει τις σκέψεις της.

→ Τον Quincy Jones τον είχα ακουστά κυρίως λόγω του ενδιαφέροντος μου για τον Michael Jackson και την Rashinda Jones, που για μένα θα είναι πάντοτε η Ann Perkins του Parks and Recreation, η κολλητή της Leslie Knope.* Αυτή τη χρονιά το όνομά του έκανε πολύ buzz λόγω της συνέντευξης που έδωσε στο περιοδικό New York Magazine και η οποία οδήγησε σε θυελλώδεις αντιδράσεις, μπόλικο κουτσομπολιό, και ταρακούνησε τη μουσική βιομηχανία. Τον Σεπτέμβρη έφτασε στο Netflix το ντοκιμαντέρ Quincy και τώρα μπορώ να καταλάβω πολύ καλά γιατί θεωρείται ένας εν ζωή θρύλος της μουσικής βιομηχανίας. Αξίζει να το αναζητήσετε.

*Θέλω να αφήσω εδώ αυτό το video για τη φιλία της Ann με τη Leslie στη σειρά Parks and Recreation. *nostalgia vibes*

→ Θέλω να διαβάσω το memoir της Lily Allen, My Thoughts Exactly. Μου άρεσε πολύ η συνέντευξη που έδωσε στη Guardian πρόσφατα με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της, αλλά και του πρόσφατου δίσκου της, No Shame, που μάλιστα ήταν υποψήφιο για το βραβείο Mercury. Για την ώρα ακούω στο repeat το Lost My Mind. Προτείνω να ακούσετε και το δικό της επεισόδιο στο αγαπημένο μου podcast, το Desert Island Discs.

→ Αυτή την εβδομάδα ξεκίνησα το πρώτο σεμινάριο για τη νέα «σχολική» χρονιά στο αγαπημένο μου Fårö. Μετά τις Ιστορίες της Τέχνης που παρακολούθησα την άνοιξη, το φθινόπωρο συνεχίζω με τις Ιστορίες Ελληνικής Ζωγραφικής, κάτι που ζητήσαμε στον αγαπημένο μας δάσκαλο κι αυτός το έκανε πραγματικότητα. Προσωπικά έχω μεγάλα κενά στην Ελληνική τέχνη και ζωγραφική και χαίρομαι που θα την ανακαλύψω απ’ την αρχή. Περιμένω μάλιστα να καλύψουμε τον Γιάννη Μόραλη στις συναντήσεις μας, και μετά να επισκεφτώ την αναδρομική έκθεση στο έργο του που πραγματοποιείται στο Μουσείο Μπενάκη.

Ali Smith | Autumn (I)

Προς υπεράσπιση της τέχνης του κολάζ:

Η Pauline Boty ανάμεσα στα κολάζ της.

Collage is an institute of education where all the rules can be thrown into the air, and size and space and time and foreground and background all become relative, and because of these skills everything you think you know gets made into something new and strange.

– Ali Smith, Autumn

Μικρά + Σύντομα no. 2

  • Τρελό Royal Wedding Fever δεν με έπιασε. Αλλά, δεν μπορούσα να μη χαζέψω λίγο τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν. Μία από αυτές ξεχώρισε, και αν ήμουν στη θέση της Meghan Markle θα την έβαζα σε κορνίζα σίγουρα.
  • Άκουσα το bonus επεισόδιο από το podcast του The Paris Review με την ομιλία που έδωσε ο Philip Roth όταν αποδέχθηκε το λογοτεχνικό βραβείο του περιοδικού Hadada για τα επιτεύγματα του στα γράμματα.
  • Διάβασα το παρακάτω tweet για το βιβλίο και το βρήκα πολύ εύστοχο.

Αγαπάμε το βιβλίο σημαίνει ότι μπαίνουμε στον πόνο του άλλου, συναισθανόμαστε τα τραύματά του, αντιλαμβανόμαστε τις ιδέες του, βγαίνουμε από το εγώ μας, συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι σοφοί, μάλλον είμαστε δοκησίσοφοι αν δεν καταλαβαίνουμε την άλλη αλήθεια.

  • Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε, όταν άκουσα το επεισόδιο με την Ali Smith στο Desert Island Discs. Ένα από τα τραγούδια που διάλεξε να πάρει μαζί της στο έρημο νησί ήταν To Φεγγαράκι από την ελληνική ταινία Η Σοφερίνα. Πώς προέκυψε αυτή η επιλογή; Εκτός του ότι αγαπάει πολύ την Ελλάδα και την επισκέπτεται συχνά, σε μια περίοδο μεγάλης θλίψης μετά τον θάνατο του πατέρα της αυτό που τη βοήθησε πολύ ήταν το να παρακολουθεί αργά τη νύχτα στο youtube βίντεο από ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του ’60 και κυρίως μιούζικαλ.
  • Η 2η σαιζόν της σειράς The Good Fight έφτασε στο τέλος της· και τί καταπληκτική σαιζόν ήταν αυτή! Νομίζω ότι κάνει την πιο πετυχημένη σάτιρα για την κυβέρνηση Tramp. Οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι δυναμικοί και με ενδιαφέρουσες ιστορίες. Το χιούμορ έξυπνο, μερικές φορές παράλογο και συνάμα είναι στιγμές που αγγίζει την παράνοια (με τον πιο θετικό τρόπο). Ακόμη και αν δεν έχεις δει το The Good Wife (της οποίας είναι spin off) αξίζει να δώσεις μια ευκαιρία σε αυτή τη σειρά.
  • Είδα ένα rom-com στο Netflix και χάρηκα που μου θύμισε τις καλές εποχές των late 90s. Tο όνομα αυτού; The Kissing Booth. Οι κριτικές ήταν πολύ μέτριες, αλλά τις αγνόησα και δεν το μετάνιωσα. Τα rom-com είναι ένοχη απόλαυση. Σαν το παγωτό.