Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου | Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (III)

source: Modern Hepburn

«Πώς έμεινες ζωντανός εκεί πέρα;» – «Με αγάπησαν πολύ όσο ήμουν παιδί». Μας σώζει η ποσότητα της αγάπης που έχουμε πάρει, αυτή η δεξαμενή της δύναμής μας. Η αγάπη είναι μια βιταμίνη χωρίς την οποία δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος, χωρίς την οποία παγώνει το αίμα και σταματάει η καρδιά.

– Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου, Σβετλάνα Αλεξίεβιτς

Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου | Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (ΙI)

Κοιτούσα τις ράχες των βιβλίων και εισέπνεα τη μυρωδιά τους. Βουνά τα βιβλία! Οι διανοούμενοι έβγαζαν στο σφυρί τις βιβλιοθήκες τους. Το κοινό, φυσικά, είχε φτωχύνει, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που έβγαζαν τα βιβλία απ’ τα σπίτια τους. Δεν το έκαναν μόνο για τα λεφτά, τα βιβλία τους μάγευαν. Σκέτη μαγεία. Τους ήταν ξαφνικά δυσάρεστο να ρωτάνε: «Και τι διαβάζεις αυτόν τον καιρό;». Είχαν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα στη ζωή τους, πράγματα που δεν υπήρχαν στα βιβλία. Τα ρωσικά μυθιστορήματα δεν τους δίδασκαν πώς να πετύχουν στη ζωή τους. Πώς να γίνουν πλούσιοι… Ο Ομπλόμοφ είναι ξαπλωμένος στον καναπέ, ενώ οι ήρωες του Τσέχοφ όλη την ώρα πίνουν τσάι και παραπονιούνται για τη ζωή τους… Να μη δώσει ο Θεός να ζήσεις σε εποχές μετάβασης – έτσι λένε οι Κινέζοι. Ελάχιστοι από μας διατηρήθηκαν έτσι όπως ήταν. Οι ευχάριστοι άνθρωποι είχαν κάπου εξαφανιστεί. Παντού αγκωνιές και δόντια…

– Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου, Σβετλάνα Αλεξίεβιτς

Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου | Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (Ι)

The Salt of the Earth (2014)

Η ιστορία ενδιαφέρεται μόνο για γεγονότα, και αφήνει απέξω τα συναισθήματα. Αυτά δεν επιτρέπεται να τα αφήσεις να διεισδύσουν στην ιστορία.

– Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου, Σβετλάνα Αλεξίεβιτς