André Aciman | Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου

Για την πρώτη φορά που ερωτεύεσαι. Η αγωνία για το πρώτο φιλί.

Call Me By Your Name (2017)

Και προτού να το καταλάβω, ήρθε δίπλα μου. Είμαστε πολύ κοντά, σκέφτηκα, δεν έχω βρεθεί ποτέ τόσο κοντά του, πέρα από τα όνειρα, ή όταν ένωσε τις χούφτες του για να μου ανάψει τσιγάρο. Αν με πλησίαζε κι άλλο, θα μπορούσε να ακούσει την καρδιά μου. Το είχα δει γραμμένο σε μυθιστορήματα, αλλά δεν το πίστευα μέχρι τώρα. Με κοίταξε κατευθείαν στο πρόσωπο, σαν να του άρεσε το πρόσωπό μου και ήθελε να το μελετήσει και να περιπλανηθεί πάνω του, κι έπειτα άγγιξε το κάτω χείλος μου με το δάχτυλό του και το άφησε να ταξιδέψει πάνω του, αριστερά και δεξιά, δεξιά και πάλι αριστερά, και πάλι και πάλι όσο στεκόμουν εκεί, παρακολουθώντας τον να χαμογελάει με έναν τρόπο που με έκανε να φοβάμαι ότι τα πάντα επρόκειτο να συμβούν και ότι δεν υπήρχε επιστροφή, ότι αυτός ήταν ο τρόπος του να ρωτάει, κι ήταν η ευκαιρία μου να πω όχι ή να πω κάτι άλλο κερδίζοντας χρόνο, έτσι ώστε να συζητήσω το θέμα με τον εαυτό μου, τώρα που είχε φτάσει σε αυτό το σημείο – όμως δεν μου είχε μείνει άλλος χρόνος, γιατί έφερε τα χείλη του στο στόμα μου, με ένα θερμό, συμφιλιωτικό φιλί, ένα φιλί στη λογική τού θα-σε-βρω-στα-μισά-αλλά-όχι-πιο-πέρα, μέχρι να καταλάβει πόσο λιμοκτονούσαν τα χείλη μου. Μακάρι να ήξερα πώς να ρυθμίσω το φιλί μου όπως εκείνος. Όμως το πάθος μάς επιτρέπει να κρύψουμε περισσότερα, κι εκείνη την ώρα στο πεζούλι του Μονέ, αν και ήθελα να αποκρύψω τα πάντα για μένα σ’ αυτό το φιλί, ωστόσο ήμουν εξίσου απελπισμένος για μια ευκαιρία να χαθώ μέσα του, όπως εύχεται κάποιος να μπορούσε να άνοιγε η γη και να τον κατάπινε ολόκληρο.

– Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου, André Aciman