Julio Cortázar | Κουτσό (III)

Lost in Translation (2003)

Ποιος γύρισε ποτέ απ’ τον εαυτό του, απ’ την απόλυτη μοναξιά τού να μην μπορείς να βασιστείς ούτε στη συντροφιά με τον εαυτό σου, αλλά να ‘σαι αναγκασμένος να χωθείς στο σινεμά ή στο πορνείο ή σ’ ένα φιλικό σπίτι ή σ’ ένα συναρπαστικό επάγγελμα ή στο γάμο, για να ‘σαι, τουλάχιστον, μόνος-μεταξύ-άλλων; Έτσι, όλως παραδόξως, η υπέρτατη μοναξιά οδηγούσε στον υπέρτατο συναγελασμό, στη μεγάλη ψευδαίσθηση της συντροφιάς των άλλων, στον άνθρωπο μόνο μέσα στην αίθουσα των κατόπτρων και των αντηχήσεων.

– Julio Cortázar, Κουτσό

Julio Cortázar | Κουτσό (ΙΙ)

coffee shop in Argentina

Όμως τα cafés δεν είναι μόνο αυτό, είναι η ουδέτερη ζώνη για τους απάτριδες της ψυχής, το ακίνητο κέντρο του τροχού απ’ όπου μπορεί κανείς να συναντήσει τον εαυτό του να τρέχει, να τον δει να μπαινοβγαίνει σαν μανιακός, μπλεγμένος με γυναίκες ή χρέη ή επιστημολογικές διατριβές, κι εκεί που ανακατεύει τον καφέ στο φλιτζανάκι που μέρα τη μέρα γυρίζει από στόμα σε στόμα, να μπορεί να επιχειρήσει χαλαρά την ανασκόπηση και το ισοζύγιο, εξίσου αποστασιοποιημένος τόσο απ’ το εγώ που μπήκε στο café πριν από μία ώρα, όσο κι απ’ το εγώ που θα βγει από το café σε μια ώρα. Αυτομάρτυς και αυτοκριτής, ειρωνικός αυτοβιογράφος ανάμεσα σε δύο τσιγάρα.

– Julio Cortázar, Κουτσό

 

Julio Cortázar | Κουτσό (Ι)

Café Tortoni, Buenos Aires

Όταν ήμασταν νέοι, στο café, πόσες φορές δε μας έκανε ευτυχισμένους η ψευδαίσθηση της ταύτισης με τους συντρόφους μας, ακόμα και με άνδρες και γυναίκες για τους οποίους δε γνωρίζαμε καν πώς ζούσαν, πώς δίνονταν, το προφίλ τους. Θυμάμαι, με μια διαύγεια εκτός χρόνου, τα cafés του Μπουένος Άιρες όπου καταφέρναμε για λίγες ώρες ν’ απαγκιστρωθούμε από την οικογένεια και τις υποχρεώσεις μας, όπου μπαίναμε στην επικράτεια του καπνού, της αυτοπεποίθησης και της πίστης στους φίλους, όπου αποκτούσαμε πρόσβαση σε κάτι που μας παρηγορούσε για τις αβεβαιότητες μας και μας έταζε ένα είδος αθανασίας. Κι εκεί, στα είκοσι μας, εκφέραμε τον πιο διαυγή μας λόγο, γνωρίσαμε τα πιο βαθιά μας συναισθήματα, νιώσαμε σαν θεοί του μισού λίτρου μπίρα και ρούμι. Ο ωραίος, μικρός Παράδεισος των cafés.

– Julio Cortázar, Κουτσό (κεφ. 78)