Swing Time | Zadie Smith (II)

Nina Simone illustration by Luís Alves

I thought of Nina Simone dividing each note from the next, so viciously, with such precision, as Bach, her hero, had taught her to do, and I thought of her name for it – ‘Black Classical Music’ – she hated the word jazz, considering it a white word for black people, she rejected it totally – and I thought of her voice, the way she could extend a note beyond the point of tolerability and force her audience to concede to it, to her timescale, to her vision of the song, how she was completely without pity for her audience, and so relentless in pursuit of her freedom!

– Swing Time, Zadie Smith (p.137-138)

Swing Time | Zadie Smith (I)

Η εικόνα των δύο κοριτσιών με τη βιντεοκασέτα που περιγράφει η Zadie Smith στο πιο πρόσφατο βιβλίο της, Swing Time, με ταξιδεύει στα δικά μου παιδικά χρόνια. Ίσως, γι’ αυτό ξεχώρισα αυτό το παράθεμα και αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας. Γι’ αυτό, και γιατί γίνεται αναφορά σε μια αγαπημένη μου ασπρόμαυρη ταινία, στο Top Hat.

We had a favourite video, it was labelled ‘Saturday Cartoons and Top Hat’ and moved weekly from my flat to Tracey’s and back, played so ofter that tracking now ate the frame, from above and below. Because of this we couldn’t risk forward-winding while playing – it made the tracking worse – so we forward-wound ‘blind’, guessing at duration by assessing the width of the black tape as it flew from one reel to another. Tracey was an expert forward-winder, she seemed to know in her body exactly when we’d gone past the irrelevant cartoons and when to press stop to reach, for example, the song ‘Cheek to Cheek’. It strokes me now that if I want to watch this same clip – as I did a few minutes ago, just before writing this – it’s no effort at all, it’s the work of a moment, I type my request in the box and it’s there. Back then there was a craft to it. We were the first generation to have, in our own homes, the means to re- and forward-wind reality: even very small children could press their fingers against those clunky buttons and see what-has-been become what-is or what-will-be. When Tracey was about this process she was absolutely concentrated, she would not press play until she had Fred and Ginger exactly where she wanted them, on the balcony, among the bougainvillea and the Doric columns. At which point she began to read the dance, as I never could, she saw everything, the stray ostrich feathers hitting the floor, the weak muscles in Ginger’s back, the way Fred had to jerk her up from any supine position, spoiling the flow, ruining the line. She noticed the most important thing of all, which is the dance lesson within the performance. With Fred and Ginger you can always see the dance lesson. In a sense the dance lesson is the performance. He’s not looking at her with love, not even fake movie love. He’s looking at her as Miss Isabel looked at us: don’t forget x, please keep in mind y, arm up now, leg down, spin, dip, bow.

– Swing Time, Zadie Smith (p.56-57)

 

Παρακάτω το περίφημο στιγμιότυπο με τον Fred Astaire και την Ginger Rogers να χορεύουν το περίφημο, πλέον, ‘Cheek to Cheek’ στην ταινία Top Hat.

 

Don Quixote | Miguel de Cervantes

Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό το υπέροχο απόσπασμα από τον Δον Κιχώτη, όπου ο ερωτευμένος ιππότης περιγράφει την ομορφιά της δέσποινας των λογισμών του, της Δουλτσινέας.

Don Quixote by Pablo Picasso

At this Don Quixote heaved a deep sight and said, ‘I cannot say positively whether my sweet enemy is pleased or not that the world should know I serve her; I can only say in answer to what has been so courteously asked of me, that her name is Dulcinea, her country El Toboso, a village of La Mancha, her rank must be at least that of a princess, since she is my queen and lady, and her beauty superhuman, since all the impossible and fanciful attributes of beauty which the poets apply to their ladies are verified in her; for her hairs are gold, her forehead Elysian fields, her eyebrows rainbows, her eyes suns, her cheeks roses, her lips coral, her teeth pearls, her neck alabaster, her bosom marble, her hands ivory, her fairness snow, and what modesty conceals from sight such, I think and imagine, as rational reflection can only extol, not compare.’

– Don Quixote, Miguel de Cervantes

Το Χρυσό Σημειωματάριο | Ντόρις Λέσινγκ (2)

tumblr_om0c6fsowq1r6rjufo1_540
Sylvia Plath & Ted Hughes

(εικόνα: ένα ζευγάρι, άντρας – γυναίκα, συγγραφείς στην ιδιότητα, ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, ένα πρωινό)

«Οποιοσδήποτε θα έλεγε ότι δύο συγγραφείς δεν πρέπει να είναι μαζί. Ή μάλλον ότι ένας ανταγωνιστικός Αμερικανός δεν θα έπρεπε να είναι με μια γυναίκα που έχει γράψει ένα βιβλίο».

«Σωστά», είπε. Αλλά, σε παρακαλώ, μη μου κάνεις πάλι κανένα από τα πομπώδη σοσιαλιστικά σου κηρύγματα για την ισότητα των αντρών και των γυναικών».

«Μπορεί να σου κάνω ένα πομπώδες κήρυγμα γιατί το απολαμβάνω. Αλλά δεν το πιστεύω. Η αλήθεια είναι ότι θυμώνω που έγραψες ένα επιτυχημένο βιβλίο. Και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπήρξα πάντα υποκριτής και ότι στην πραγματικότητα μου αρέσουν οι κοινωνίες στις οποίες οι γυναίκες είναι πολίτες Βήτα κατηγορίας, μου αρέσει να είμαι το αφεντικό και να με κολακεύουν».

«Ωραία», είπα. «Γιατί σε μια κοινωνία όπου ούτε ένας άντρας στους δέκα χιλιάδες δεν έχει αρχίσει ακόμη να καταλαβαίνει ότι οι γυναίκες είναι πολίτες Βήτα κατηγορίας, πρέπει να βασιστούμε στη συντροφιά των αντρών εκείνων που τουλάχιστον δεν είναι υποκριτές».

«Και, τώρα που συμφωνήσαμε, μπορείς να μου φτιάξεις λίγο καφέ, γιατί αυτός είναι ο ρόλος σου στη ζωή;»

«Με μεγάλη μου χαρά», είπα και φάγαμε πρωινό καλοδιάθετοι, συμπαθώντας ο ένας τον άλλο.

– Ντόρις Λέσινγκ, Το Χρυσό Σημειωματάριο (σελ. 673)

Το Χρυσό Σημειωματάριο | Ντόρις Λέσινγκ

illustration by Sara Herranz

 

Όταν η Έλλα άρχισε να κάνει έρωτα με τον Πολ, αυτό που επισφράγισε την αγάπη της και έκανε δυνατή τη χρήση αυτής της λέξης, κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων μηνών, ήταν το γεγονός ότι έφτανε αμέσως σε οργασμό. Δηλαδή σε κολπικό οργασμό. Και δεν θα έφτανε ποτέ αν δεν τον αγαπούσε. Είναι ο οργασμός που προκαλείται από την ανάγκη του άντρα για μια συγκεκριμένη γυναίκα και την πίστη του σε αυτή την ανάγκη.

Με τον καιρό, ο Πολ άρχισε να χρησιμοποιεί μηχανικά μέσα. (Βλέπω τη λέξη «μηχανικά» και σκέφτομαι ότι ένας άντρας δεν θα τη χρησιμοποιούσε ποτέ.) Ο Πολ άρχισε να βασίζεται σε εξωτερικά χάδια, να προκαλεί στην Έλλα κλειτοριδικούς οργασμούς. Πολύ διεγερτικό. Παρ’ όλα αυτά, ένα κομμάτι του εαυτού της θύμωνε. Γιατί καταλάβαινε ότι ο λόγος που το επεδίωκε αυτό ο Πολ ήταν η ενστικτώδης επιθυμία του να μην της παραδοθεί. Αισθάνθηκε ότι χωρίς να το ξέρει ή να το συνειδητοποιεί (αν και τελικά μπορεί να το έκανε συνειδητά) φοβόταν το συναίσθημα. Ο κολπικός οργασμός είναι συναίσθημα και τίποτε άλλο, τον νιώθει κανείς σαν συναίσθημα και τον εκφράζει με μια σωματική αίσθηση αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με το συναίσθημα. Ο κολπικός οργασμός είναι η διάχυση σε μια αόριστη, σκοτεινή, γενικευμένη αίσθηση, σαν να στροβιλίζεσαι σε μια ζεστή δίνη. Υπάρχουν διάφορα είδη κλειτοριδικών οργασμών και είναι πιο δυνατοί (αυτή είναι αντρική λέξη) από τον κολπικό. Μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες ρίγη, αισθήσεις κτλ., αλλά υπάρχει μόνο ένας πραγματικός γυναικείος οργασμός, ο οργασμός που έχει μια γυναίκα όταν ένας άντρας κάνει έρωτα με όλη του την ανάγκη και την επιθυμία, και απαιτεί απόλυτη ανταπόκριση. Όλα τα άλλα είναι υποκατάστατα και πλαστά, κι ακόμη και η πιο άπειρη γυναίκα τα νιώθει από ένστικτο.

– Ντόρις Λέσινγκ, Το Χρυσό Σημειωματάριο (σελ. 255)