Betty and Veronika από την Rachel Antonoff

Εδώ και κάποιους μήνες έχει υποπέσει στην αντίληψή μου αυτή η κολεξιόν της Rachel Antonoff με πρωταγωνίστριες τις Betty και Veronica από το γνωστό κόμιξ Archie. Υπάρχουν κάποια κομμάτια που θα ήθελα πολύ να τα είχα στην ντουλάπα μου, αν και είναι λίγο ακριβά για να τα στείλουν Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να τα χαζεύω όσο θέλω. Άλλωστε όταν ήμουν παιδί και στη συνέχεια έφηβη μου άρεσε πάντα να χαζεύω τα outfit που επέλεγαν οι αγαπημένες μου ηρωίδες.

Η πρώτη συλλογή είχε κάποια υπέροχα κομμάτια, τα οποία έχουν πλέον όλα εξαφανιστεί απ’ τα ράφια. Δικά μου αγαπημένα το μπουφάν με το μονόγραμμα R (για το Riverdale) και το χαχόλικο μαύρο πουλόβερ με τη φιγούρα της Betty.

View this post on Instagram

Showtime! 💃🏽 #bettyandveronicabyra #nyfw

A post shared by Betty and Veronica (@bettyandveronica) on

Βέβαια και η καινούργια κολεξιόν είναι πολλά υποσχόμενη και βρίσκεται ήδη διαθέσιμη στο online κατάστημα. Το λευκό τζιν μπουφάν με τα διάφορα πατς στην πλάτη, το μαύρο jumpsuit με την κομμένη καρδιά στη μέση, το γαλάζιο φόρεμα με τον κεντημένο γιακά, η μίνι ροζ φούστα με τις παγιέτες, τα χαριτωμένα tee shirt.

http://www.bettyandveronica.com/shop/white-denim-jacket

http://www.bettyandveronica.com/shop/jumpsuit-w-cutout-heart

http://www.bettyandveronica.com/shop/scallop-collar-dress

http://www.bettyandveronica.com/shop/sequin-kissing-mini-skirt

Όλα τα παραπάνω κι ακόμη περισσότερα μπορείς να τα ανακαλύψεις στη σελίδα τους. Εγώ ακολουθώ το λογαριασμό της συλλογής στο instagram, οπότε ενημερώνομαι για τις καινούργιες προσθήκες συνεχώς μιας και η συλλογή ανανεώνεται αρκετά συχνά.

Και για τους fan έχει δωρεάν wallpaper για κινητό και pc που μπορείς να βρεις στο τέλος του online shop.

 

Moments in Film | Moana (2016)

Η αγαπημένη μου ατάκα απ’ την Moana.

Oscars 2017 | Αγαπημένες Εμφανίσεις

Κάθε χρόνο την επόμενη των Oscars μου αρέσει να χαζεύω τις εμφανίσεις των star στο κόκκινο χαλί. Φέτος η αγαπημένη μου εμφάνιση ήταν αυτή της Janelle Monáe που σε όλη τη σαιζόν των βραβείων αναδείχθηκε για μένα στη βασίλισσα των ιδιαίτερων και εξαιρετικά επιτυχημένων εμφανίσεων.

1. Janelle Monáe in Elie Saab Haute Couture

2. Laura Dern in Rodarte

3. Taraji P. Henson in custom Alberta Ferretti

4. Michelle Williams in Louis Vuitton

5. Emma Stone in Givenchy Haute Couture by Riccardo Tisci


6. Ava DuVernay in custom Ashi Studio

7. Emma Roberts in vintage Armani Privé

Στο δε party του Vanity Fair η Thandie Newton και η Hailee Steinfeld κονταροχτυπήθηκαν για την πιο όμορφη εμφάνιση.

1. Hailee Steinfeld in Ralph & Russo

2. Thandie Newton in Schiaparelli Couture

3. Elizabeth Banks

4. Lilly Collins

5. Justin Theroux and Jennifer Aniston

Και θα κλείσω με το αγαπημένο μου πορτρέτο από το φωτογραφικό booth του Vanity Fair με τον James Corden.

Περισσότερα στιγμιότυπα και εμφανίσεις μπορείτε να δείτε στο pinterest μου. Σχόλια για την τελετή και τα βραβεία φυσικά έκανα σε facebook και twitter.

♫ Love| Lana Del Rey ♫

Look at you kids with your vintage music
Comin’ through satellites while cruisin’
You’re part of the past, but now you’re the future
Signals crossing can get confusing

It’s enough just to make you feel crazy, crazy, crazy
Sometimes, it’s enough just to make you feel crazy

You get ready, you get all dressed up
To go nowhere in particular
Back to work or the coffee shop
Doesn’t matter cause it’s enough
To be young and in love
To be young and in love

Look at you kids, you know you’re the coolest
The world is yours and you can’t refuse it
Seen so much, you could get the blues
But that don’t mean that you should abuse it

Though it’s enough just to make you go crazy, crazy, crazy
I know, it’s enough just to make you go crazy, crazy, crazy

But you get ready, you get all dressed up
To go nowhere in particular
Back to work or the coffee shop
It don’t matter because it’s enough
To be young and in love
To be young and in love

Don’t worry, baby
Don’t worry, baby

And it’s enough just to make me go crazy, crazy, crazy
It’s enough just to make me go crazy, crazy, crazy

I get ready, I get all dressed up
To go nowhere in particular
It doesn’t matter if I’m not enough
For the future or the things to come
‘Cause I’m young and in love
I’m young and in love

Don’t worry, baby
Don’t worry, baby
Don’t worry, baby

♫ ♫ ♫

Απόγευμα του Φλεβάρη

Masculin Feminin (Jean Luc-Godard, 1966)
Masculin Feminin (Jean Luc-Godard, 1966)

Είναι απόγευμα Πέμπτης. Μόλις έχω βγει από τον σταθμό του μετρό και σφίγγω το παλτό γύρω απ’ το σώμα μου. Έξω έχει παγωνιά και ο ήλιος ετοιμάζεται να κρυφτεί πίσω απ’ τα τσιμεντένια κτήρια. Ψάχνω τα γάντια μου μες στην τσάντα, αλλά μάταια. Είναι ξεχασμένα πάνω στην ξύλινη κουπαστή του κρεβατιού. Αρχίζω να νιώθω ένα μυρμήγκιασμα στα δάχτυλα του δεξιού μου χεριού. Αυτές οι άτιμες χιονίστρες πάλι δε με αφήνουν σε ησυχία. Χώνω τα χέρια μου στις φαρδιές τσέπες του παλτού μου και με αποφασιστικό βήμα ξεκινάω για το μικρό εκείνο καφέ που ανακάλυψα μόλις μια εβδομάδα πριν. Είναι χωμένο σε κάτι στενά στους Αμπελόκηπους, πίσω απ’ το συνοικιακό σινεμά.

Καθώς περπατάω στη λεωφόρο Αλεξάνδρας τα μάτια μου κινούνται νευρικά πότε πάνω σε άδεια βλέμματα, πότε πάνω σε εγκαταλελειμμένα κτήρια – εκείνα είναι που απαιτούν την προσοχή μου. Μπροστά στο La Pasteria τα βήματα μου χάνουν τον ρυθμό τους, μου ορίζουν να σταματήσω. Ένα απρόσμενο κύμα νοσταλγίας με τυλίγει. Είναι στιγμιαίο. Δευτερόλεπτα μετά περπατάω ξανά με σκοπό -ναι, να φτάσω σ’ εκείνο το μικρό καφέ. Τα γρανάζια του μυαλού μου δουλεύουν σε πυρετώδης ρυθμούς. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις.

Δεν καταλαβαίνω πότε διέσχισα τόσες διαβάσεις, αλλά στέκομαι μπροστά στο μικρό καφέ – μια σταλιά, δέκα τραπέζια όλα κι όλα. Σπρώχνω την πόρτα και η μυρωδιά φρεσκοκομμένου καφέ φτάνει στα ρουθούνια μου. Διαλέγω ένα τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο και αρχίζω να ξετυλίγω το κόκκινο πλεκτό κασκόλ μου. Παραγγέλνω έναν espresso και μέχρι να φτάσει βγάζω απ’ την τσάντα μου το βιβλίο που διαβάζω και το σημειωματάριο μου. Παίζω το στυλό ανάμεσα στα δάχτυλα μου. Προσπαθώ να βάλω σε τάξη τις σκέψεις που γυρόφερναν στο μυαλό μου σε αυτή τη μικρή διαδρομή, απ’ τον σταθμό του μετρό μέχρι εδώ. Δεν είμαι ποιήτρια, δεν είμαι λογοτέχνης. Απλώς κάποιες στιγμές νιώθω μια απίστευτη ανάγκη να βάλω τις σκέψεις μου πάνω σε μια κόλλα χαρτί, κι ας είναι άναρχες και δίχως συνοχή. Οπότε γράφω, γράφω, γράφω.

Κάποια άδεια κτήρια ερημωμένα και εγκαταλελειμμένα είναι στο μυαλό μου συνδυασμένα με πρόσωπα και αναμνήσεις. Να, σαν και κείνο το ιταλικό εστιατόριο που προσπέρασα σήμερα το απόγευμα. Όταν ήμουν φοιτήτρια το επισκεπτόμουν μαζί με την νονά μου. Είχαμε μικρή ηλικιακή διαφορά και κάναμε πολύ παρέα. Σε κείνη προσέβλεπα για συμβουλές και με κείνη ένιωθα πως μπορούσα να συζητήσω τα πάντα. Δεν μας έδεναν μόνο συγγενικοί δεσμοί, ήταν φιλία πάνω απ’ όλα. Κι όμως, τώρα πια είμαστε σαν ξένες. Απομονώθηκε η μία απ’ την άλλη. Αλλάξαμε και οι δύο. Βρισκόμαστε σπάνια, και αυτό μόνο και μόνο γιατί το επιβάλλουν οι οικογενειακές σχέσεις. Τυπικότητα. Ψυχρότητα. Ψεύτικα χαμόγελα. Κατ’ουσίαν αποξένωση. Η σχέση μας είναι σαν το ερημωμένο κτήριο. Θέλει μόνο ένα χτύπημα για να γίνει συντρίμμια.

Και μετά αρχίζω και θυμάμαι κι άλλες περιπτώσεις τέτοιων κτηρίων. Εκείνο το εμπορικό κέντρο που επισκεπτόμουν σαν παιδί είναι πλέον ένα κτήριο φάντασμα. Το σινεμά που έβγαινα ραντεβού με πρώτο μου αγόρι δεν υπάρχει πια. Το λούνα παρκ που πηγαίναμε παρέα με τους φίλους μου στην εφηβεία μας έχει γίνει αγνώριστο. Γκρέμισαν και τον φούρνο που αγοράζαμε φρέσκο ψωμί κάθε πρωί μαζί με τη γιαγιά μου, όταν η μαμά μου ήταν έγκυος στον μικρό μου αδερφό. Ακόμη και στην πλατεία της τωρινής μου γειτονιάς ξεπετάχτηκε ένα κτήριο έκτρωμα που θέλει να περνιέται για φαρμακείο. Τι υπήρχε πριν στη θέση του δεν θυμάμαι πια.

Και κάπως έτσι συνδέω αυτά τα έρημα κτήρια που κάποιες φορές συναντώ σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας με τη χαμένη μου εφηβεία, τα χαρούμενα παιδικά μου χρόνια, τα ανέμελα φοιτητικά μου χρόνια, το πρώτο μου αγόρι, την νονά μου, τους παιδικούς μου φίλους. Όλα αυτά τα πρόσωπα και οι αναμνήσεις γινήκαν ένα γαϊτανάκι στο μυαλό μου. Και μες σε κείνο το μικρό καφέ άρχισα να γράφω γι’ αυτά στο σημειωματάριο μου.

Ο ζεστός καφές είναι η ιδανική συντροφιά σ’ αυτό το κρύο απόγευμα. Κάθε γουλιά και μια μικρή απόλαυση. Για μια μονάχα στιγμή νιώθω το χρόνο να έχει παγώσει – όπως σε καρέ σε ταινία. Μια ανάσα στο χρόνο για να τακτοποιήσω σκέψεις και συναισθήματα. Αυτό μόνο μου αρκεί για να συνεχίσω τη μέρα μου όπως και πρώτα.

Κλείνω το σημειωματάριο με μια απότομη κίνηση. Οι σελίδες του γέμισαν σκόρπιες λέξεις. Οι σκέψεις χύθηκαν στο χαρτί. Η ψυχή ζυγίζει λιγότερο. Φωνάζω το γκαρσόνι, το πληρώνω και αρχίζω να τυλίγω το κόκκινο πλεκτό κασκόλ γύρω απ’ τον λαιμό μου. Ανοίγω την πόρτα του καφέ και νιώθω τον κρύο αέρα στο πρόσωπο μου. Ο ουρανός σκοτείνιασε. Τα φώτα του δρόμου είναι αναμμένα. Χώνω τα χέρια στις μεγάλες τσέπες του παλτού μου, ανασηκώνω τους ώμους μου και παίρνω βαθιά ανάσα. Ο δρόμος με περιμένει.