Moments in Film | Toy Story 3 (2010)

Μου αρέσει πολύ που η Barbie παρουσιάζεται ως μια δυναμική γυναίκα που έχει λόγο και πολιτική συνείδηση. Bravo Toy Story 3!

Το Χρυσό Σημειωματάριο | Ντόρις Λέσινγκ (2)

tumblr_om0c6fsowq1r6rjufo1_540
Sylvia Plath & Ted Hughes

(εικόνα: ένα ζευγάρι, άντρας – γυναίκα, συγγραφείς στην ιδιότητα, ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, ένα πρωινό)

«Οποιοσδήποτε θα έλεγε ότι δύο συγγραφείς δεν πρέπει να είναι μαζί. Ή μάλλον ότι ένας ανταγωνιστικός Αμερικανός δεν θα έπρεπε να είναι με μια γυναίκα που έχει γράψει ένα βιβλίο».

«Σωστά», είπε. Αλλά, σε παρακαλώ, μη μου κάνεις πάλι κανένα από τα πομπώδη σοσιαλιστικά σου κηρύγματα για την ισότητα των αντρών και των γυναικών».

«Μπορεί να σου κάνω ένα πομπώδες κήρυγμα γιατί το απολαμβάνω. Αλλά δεν το πιστεύω. Η αλήθεια είναι ότι θυμώνω που έγραψες ένα επιτυχημένο βιβλίο. Και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπήρξα πάντα υποκριτής και ότι στην πραγματικότητα μου αρέσουν οι κοινωνίες στις οποίες οι γυναίκες είναι πολίτες Βήτα κατηγορίας, μου αρέσει να είμαι το αφεντικό και να με κολακεύουν».

«Ωραία», είπα. «Γιατί σε μια κοινωνία όπου ούτε ένας άντρας στους δέκα χιλιάδες δεν έχει αρχίσει ακόμη να καταλαβαίνει ότι οι γυναίκες είναι πολίτες Βήτα κατηγορίας, πρέπει να βασιστούμε στη συντροφιά των αντρών εκείνων που τουλάχιστον δεν είναι υποκριτές».

«Και, τώρα που συμφωνήσαμε, μπορείς να μου φτιάξεις λίγο καφέ, γιατί αυτός είναι ο ρόλος σου στη ζωή;»

«Με μεγάλη μου χαρά», είπα και φάγαμε πρωινό καλοδιάθετοι, συμπαθώντας ο ένας τον άλλο.

– Ντόρις Λέσινγκ, Το Χρυσό Σημειωματάριο (σελ. 673)

Ingmar Bergman| Ο Μαγικός Φανός

Πριν από λίγους μήνες είχα την τύχη να διαβάσω ένα βιβλίο που έγραψε ο αγαπημένος μου Σουηδός σκηνοθέτης Ingmar Bergman, το Ο Μαγικός Φανός. Μέσα απ’ αυτήν την αυτοβιογραφία ο Ingmar ξετυλίγει εικόνες από την παιδική του ηλικία, τη ζωή και τη δράση του στο θέατρο και στον κινηματογράφο, τις πολυτάραχες σχέσεις του με τις γυναίκες. Και όλες αυτές τις εμπειρίες του, έτσι όπως μας τις διηγείται, τις αναγνωρίζουμε σε σκηνές απ’ τις ταινίες του. Όλη του η θεώρηση για τη ζωή είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από το κάθε έργο του.

Παρακάτω ακολουθούν μερικά αγαπημένα μου αποσπάσματα απ’ το βιβλίο.

«Ταινία σαν όνειρο, ταινία σαν μουσική. Κανένα είδος Τέχνης δεν περνάει, όπως ο κινηματογράφος, πέρα από την καθημερινότητα της συνείδησης, κατευθείαν στα συναισθήματά μας, βαθιά στον χώρο του λυκόφωτος της ψυχής. Ένας μικρός σπασμός στο οπτικό μας νεύρο, ένα επακόλουθο του σοκ: είκοσι τέσσερα φωτισμένα καρέ το δευτερόλεπτο, ενδιάμεσα σκοτάδι, το οπτικό νεύρο δεν καταγράφει το σκοτάδι. Όταν κάθομαι στο τραπέζι του μοντάζ και περνάω την ταινία καρέ-καρέ έχω πάντα την ίδια μεθυστική αίσθηση μαγείας που είχα και ως παιδί: εκεί μέσα στα σκοτάδια της γκαρνταρόμπας γύριζα αργά τη μανιβέλα και η μία εικόνα ακολουθούσε την άλλη, έβλεπα τις σχεδόν ανεπαίσθητες αλλαγές. Μετά γύριζα πιο γρήγορα: κίνηση!»

«Το καλοκαίρι του 1949 έκλεισα τα τριάντα ένα χρόνια. Στη μέχρι τότε επαγγελματική ζωή μου είχα δουλέψει σκληρά και δίχως ανάπαυλα. Γι’ αυτό και το συναπάντημα μου με το ζεστό φθινοπωρινό Παρίσι απέβη μια εντελώς συγκλονιστική εμπειρία. Ο έρωτας που βρήκε χρόνο και ευκαιρία να αναπτυχθεί ελεύθερα άνοιξε χώρους κλειστούς, έριξε τοίχους, μου επέτρεψε να ανασάνω. Η προδοσία προς την Έλεν και τα παιδιά υπήρχε κάπου μέσα σε μια ομίχλη, μονίμως παρούσα αλλά και παραδόξως διεγερτική. Για μερικούς μήνες ζούσα και ανέπνεα μια παράτολμη σκηνοθεσία που ήταν ανένδοτα αληθινή και, ως εκ τούτου, αναντικατάστατη. Θα αποδεικνυόταν τρομακτικά δαπανηρή όταν ερχόταν ο λογαριασμός.»

«Υπάρχουν κινούμενες εικόνες με ήχο και φως που δεν εγκαταλείπουν ποτέ την ψυχική μηχανή προβολής αλλά επαναλαμβάνονται ατέρμονα σε όλη μας τη ζωή με αναλλοίωτη ευκρίνεια και με αναλλοίωτη, αντικειμενική σαφήνεια. Απομένει μόνο το δικό μας ένστικτο που ακατάπαυστα και ανελέητα κινείται εσωτερικά προς την αλήθεια.»

«Οι δύο γυναίκες συγκρίναν ακόμη τα χέρια τους. Μια μέρα ανακάλυψα πως η μία ήταν βουβή, όπως εγώ. Η άλλη ήταν ομιλητική, σχολαστική και περιποιητική, όπως εγώ. Δεν είχα όρεξη να γράψω κανονικό σενάριο. Οι σκηνές γεννιόνταν με άπειρο κόπο, ήταν σχεδόν αδύνατο να διατυπώσω λέξεις και φράσεις. Οι επαφές ανάμεσα στο μηχανισμό της φαντασίας και στα γρανάζια της υλοποίησης είτε είχαν κοπεί είτε είχαν σοβαρές ζημιές. Ήξερα τι ήθελα να πω, αλλά δεν μπορούσα να το πω.»

«Συνεργάστηκα με τη Χάριετ Άντερσον όλα τα χρόνια. Είναι ένας άνθρωπος με σπάνια δύναμη αλλά και τρωτός, με μια δόση μεγαλοφυούς ταλέντου. Η σχέση της με την κάμερα είναι ντόμπρα και αισθησιακή. Διαθέτει επίσης υπέροχη τεχνική και κινείται αστραπιαία ανάμεσα στην εντονότερη εμπειρία και στη νηφάλια καταγραφή. Το χιούμορ της χαρακτηρίζεται από δριμύτητα αλλά δεν γίνεται ποτέ κυνικό. Είναι ένα αξιαγάπητο άτομο και μία από τις πιο αγαπημένες φίλες μου.»

 

 

 

#InternationalKissingDay

                                                              American Honey (2016)

Θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι των 18. Τα πρώτα ραντεβού. Βόλτες στα στενά σοκάκια της πόλης, λίγο μετά τη δύση του ηλίου. Ανέμελες συζητήσεις, πλάγιες ματιές, χαμόγελα που λέγανε όσα οι λέξεις δεν μπορούσανε να πουν, φευγαλέα αγγίγματα, παλάμες ιδρωμένες. Και μετά, εκεί στην άκρη του δρόμου, το πρώτο αναπάντεχο φιλί. Αυθόρμητο, λες και από το πουθενά, στο πλάι των χειλιών.

Το Χρυσό Σημειωματάριο | Ντόρις Λέσινγκ

illustration by Sara Herranz

 

Όταν η Έλλα άρχισε να κάνει έρωτα με τον Πολ, αυτό που επισφράγισε την αγάπη της και έκανε δυνατή τη χρήση αυτής της λέξης, κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων μηνών, ήταν το γεγονός ότι έφτανε αμέσως σε οργασμό. Δηλαδή σε κολπικό οργασμό. Και δεν θα έφτανε ποτέ αν δεν τον αγαπούσε. Είναι ο οργασμός που προκαλείται από την ανάγκη του άντρα για μια συγκεκριμένη γυναίκα και την πίστη του σε αυτή την ανάγκη.

Με τον καιρό, ο Πολ άρχισε να χρησιμοποιεί μηχανικά μέσα. (Βλέπω τη λέξη «μηχανικά» και σκέφτομαι ότι ένας άντρας δεν θα τη χρησιμοποιούσε ποτέ.) Ο Πολ άρχισε να βασίζεται σε εξωτερικά χάδια, να προκαλεί στην Έλλα κλειτοριδικούς οργασμούς. Πολύ διεγερτικό. Παρ’ όλα αυτά, ένα κομμάτι του εαυτού της θύμωνε. Γιατί καταλάβαινε ότι ο λόγος που το επεδίωκε αυτό ο Πολ ήταν η ενστικτώδης επιθυμία του να μην της παραδοθεί. Αισθάνθηκε ότι χωρίς να το ξέρει ή να το συνειδητοποιεί (αν και τελικά μπορεί να το έκανε συνειδητά) φοβόταν το συναίσθημα. Ο κολπικός οργασμός είναι συναίσθημα και τίποτε άλλο, τον νιώθει κανείς σαν συναίσθημα και τον εκφράζει με μια σωματική αίσθηση αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με το συναίσθημα. Ο κολπικός οργασμός είναι η διάχυση σε μια αόριστη, σκοτεινή, γενικευμένη αίσθηση, σαν να στροβιλίζεσαι σε μια ζεστή δίνη. Υπάρχουν διάφορα είδη κλειτοριδικών οργασμών και είναι πιο δυνατοί (αυτή είναι αντρική λέξη) από τον κολπικό. Μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες ρίγη, αισθήσεις κτλ., αλλά υπάρχει μόνο ένας πραγματικός γυναικείος οργασμός, ο οργασμός που έχει μια γυναίκα όταν ένας άντρας κάνει έρωτα με όλη του την ανάγκη και την επιθυμία, και απαιτεί απόλυτη ανταπόκριση. Όλα τα άλλα είναι υποκατάστατα και πλαστά, κι ακόμη και η πιο άπειρη γυναίκα τα νιώθει από ένστικτο.

– Ντόρις Λέσινγκ, Το Χρυσό Σημειωματάριο (σελ. 255)