Το Χρυσό Σημειωματάριο | Ντόρις Λέσινγκ

illustration by Sara Herranz

 

Όταν η Έλλα άρχισε να κάνει έρωτα με τον Πολ, αυτό που επισφράγισε την αγάπη της και έκανε δυνατή τη χρήση αυτής της λέξης, κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων μηνών, ήταν το γεγονός ότι έφτανε αμέσως σε οργασμό. Δηλαδή σε κολπικό οργασμό. Και δεν θα έφτανε ποτέ αν δεν τον αγαπούσε. Είναι ο οργασμός που προκαλείται από την ανάγκη του άντρα για μια συγκεκριμένη γυναίκα και την πίστη του σε αυτή την ανάγκη.

Με τον καιρό, ο Πολ άρχισε να χρησιμοποιεί μηχανικά μέσα. (Βλέπω τη λέξη «μηχανικά» και σκέφτομαι ότι ένας άντρας δεν θα τη χρησιμοποιούσε ποτέ.) Ο Πολ άρχισε να βασίζεται σε εξωτερικά χάδια, να προκαλεί στην Έλλα κλειτοριδικούς οργασμούς. Πολύ διεγερτικό. Παρ’ όλα αυτά, ένα κομμάτι του εαυτού της θύμωνε. Γιατί καταλάβαινε ότι ο λόγος που το επεδίωκε αυτό ο Πολ ήταν η ενστικτώδης επιθυμία του να μην της παραδοθεί. Αισθάνθηκε ότι χωρίς να το ξέρει ή να το συνειδητοποιεί (αν και τελικά μπορεί να το έκανε συνειδητά) φοβόταν το συναίσθημα. Ο κολπικός οργασμός είναι συναίσθημα και τίποτε άλλο, τον νιώθει κανείς σαν συναίσθημα και τον εκφράζει με μια σωματική αίσθηση αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με το συναίσθημα. Ο κολπικός οργασμός είναι η διάχυση σε μια αόριστη, σκοτεινή, γενικευμένη αίσθηση, σαν να στροβιλίζεσαι σε μια ζεστή δίνη. Υπάρχουν διάφορα είδη κλειτοριδικών οργασμών και είναι πιο δυνατοί (αυτή είναι αντρική λέξη) από τον κολπικό. Μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες ρίγη, αισθήσεις κτλ., αλλά υπάρχει μόνο ένας πραγματικός γυναικείος οργασμός, ο οργασμός που έχει μια γυναίκα όταν ένας άντρας κάνει έρωτα με όλη του την ανάγκη και την επιθυμία, και απαιτεί απόλυτη ανταπόκριση. Όλα τα άλλα είναι υποκατάστατα και πλαστά, κι ακόμη και η πιο άπειρη γυναίκα τα νιώθει από ένστικτο.

– Ντόρις Λέσινγκ, Το Χρυσό Σημειωματάριο (σελ. 255)

 

Instagram Inspiration| Απρίλιος 2017

Πέρασε αρκετός καιρός απ’ το τελευταίο post μιας και η καθημερινότητα έχει έναν μοναδικό τρόπο να σκοτώνει τη δημιουργικότητα τώρα τελευταία. Όμως, τίποτε δεν με πτοεί και γι’ άλλη μια φορά είπα να μοιραστώ λίγη ομορφιά και έμπνευση απ’ τον φωτογραφικό κόσμο του Instagram. Ποια post ξεχώρισα μες στον Απρίλη; Θα τα δεις παρακάτω.

Enjoy & Keep Getting Inspired!

Jenny Cipoletti

nidodileda

Beauty Diaries Shop

Suitcase Magazine

View this post on Instagram

our #mondaymuse: @alexachung ⚡️ #belletristmuse

A post shared by Belletrist (@belletrist) on

Belletrist

Sara Herranz

Kate Spade New York

Words of Wisdom| Maya Angelou

I’ve learned that no matter what happens, or how bad it seems today, life does go on, and it will be better tomorrow. I’ve learned that you can tell a lot about a person by the way he/she handles these three things: a rainy day, lost luggage, and tangled Christmas tree lights. I’ve learned that regardless of your relationship with your parents, you’ll miss them when they’re gone from your life. I’ve learned that making a “living” is not the same thing as making a “life.” I’ve learned that life sometimes gives you a second chance. I’ve learned that you shouldn’t go through life with a catcher’s mitt on both hands; you need to be able to throw something back. I’ve learned that whenever I decide something with an open heart, I usually make the right decision. I’ve learned that even when I have pains, I don’t have to be one. I’ve learned that every day you should reach out and touch someone. People love a warm hug, or just a friendly pat on the back. I’ve learned that I still have a lot to learn. I’ve learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.

Instagram Inspiration| Μάρτιος 2017

Όταν τελειώνει ο μήνας μου αρέσει να συγκεντρώνω κάποιες απ’ τις φωτογραφίες που ξεχώρισα στο Instagram και να τις μοιράζομαι μαζί σας. Με μικρή καθυστέρηση (μιας και δεν έχω internet σπίτι την τελευταία εβδομάδα) σας παρουσιάζω μερικές απ’ τις αγαπημένες μου φωτογραφίες για τον Μάρτιο. Προορισμοί όπως η Ταϊτή, η Λωζάνη και η Σύρος, καλλιτέχνες όπως η Yayoi Kusama, παπούτσια που θέλω στην ντουλάπα μου, τολμηρά χρώματα στα χείλη και στα μαλλιά, ρομαντικά χτενίσματα, βιτρίνες με βιβλία.

Enjoy & Keep Getting Inspired!

The Workshop

View this post on Instagram

Blondie

A post shared by Kim Kardashian West (@kimkardashian) on

Kim Kardashian

Estée Lauder

Net-A-Porter

Vintage Books

View this post on Instagram

#Lausanne #Switzerland

A post shared by agiati (@agiati) on

Don’t Ever Read Me

LOVE Magazine

Free Spirit

Suitcase Magazine

Ποίηση: Σκόνη | Κική Δημουλά

Cries and Whispers (1972)

Λυπάμαι τις νοικοκυρές
έτσι που αγωνίζονται
κάθε πρωί να διώχνουν απ’το σπίτι τους τη σκόνη,
σκόνη, ύστατη σάρκα του άσαρκου.
Σκούπες σκουπάκια
ρουφηχτήρια φτερά τιναχτήρια
ξεσκονόπανα κουρελόπανα κλόουν
θόρυβοι και τρόποι ακροβάτες,
μαστίγιο πέφτουν οι κινήσεις
πάνω στην κατοικίδια σκόνη.
Κάθε πρωί μπαλκόνια και παράθυρα
ακρωτηριάζουν μια δράση και μιαν έξαψη:
ασώματα κεφάλια χοροπηδάνε σαν γιογιό,
χέρια εξέχουν και σφαδάζουν
σαν κάτι να τα σφάζει από μέσα,
σπασμένα σώματα μισά
που τα πριόνισε το σκύψιμο.
Άλλο ένα σπάσιμο του Ολόκληρου.
Όλο σπάζει αυτό,
πριν καν υπάρξει σπάζει
και σαν να είναι γι ‘αυτόν ακριβώς το σκοπό,
για να μην είναι.
Ολόκληρη ζωή σου λέει ο άλλος.

Από πού ως πού ολόκληρη
μ’ένα σπασμένο μέτρο πάντα που κρατάτε
και μετράμε;
Αξιολύπητη λέξη το Ολόκληρο.
Σωματώδης αλλοπαρμένη περιφέρεται.
Γι’αυτό τη φωνάζουν τρελή τα μπατίρια μεγέθη.

Τινάγματα τινάγματα
να φύγει η σκόνη απ’τις ρηχές
να φύγει κι από τις βαθιές φωλιές του ύπνου,
σεντόνια και σκεπάσματα.
Κι εκείνες οι φορές
όπου πετάγεται το σώμα τρομαγμένο
νύχτα και ουρλιάζει Θέ μου μικραίνω
θα τιναχθούν κι αυτές σαν σκόνη,
σκόνη ή ελάττωση κι ο τρόμος
και πώς δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.
Πρησμένα μαξιλάρια του ύπνου
φριχτά γρονθοκοπιούνται και φοβάμαι
τρέμω μη γίνουνε ζημιές:
ειν’ οι κρυστάλλινες διαθήκες των ονείρων εκεί μέσα.
Όλα τα όνειρα όνειρο τα κληρονομεί
και άνθρωπος κανένα.
Τρέμω, τέτοια παγκόσμια αποκλήρωση
δεν το αντέχω να τινάζεται σαν σκόνη.
Χτυπήματα χαλιών
να βγει η σκόνη απ’ των σχεδίων τις φωλιές,
να γκρεμιστεί απ’τα γεφύρια των χρωμάτων.
Κι ο γρήγορος βηματισμός
ο τρελαμένος πέρα δώθε μες στο σπίτι
μες στη ρηχή εμπιστοσύνη των χαλιών
να μην ακούν οι αποκάτω τι βαδίζει
να μην ακούνε τι δεν συμβαδίζει,
θα τιναχθεί κι αυτός σαν σκόνη
και πώς δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.

Λυπάμαι τις νοικοκυρές
τον άγονό τους κόπο.
Δεν φεύγει η σκόνη, δεν στερεύει.
Κάθε που πάει ο καιρός καιρό να συναντήσει
καινούρια συμφωνία σκόνης κλείνεται.
Οι προφυλάξεις απ’αυτήν- το Καθαρό
και η Σταθερότης- μέσα επιστροφής της.
Τη φέρνουν πρώτες και καλύτερες.
Δεν έχω δει πιο σκονισμένες επιφάνειες από δαύτες.
Ως και το Φως το πεντακάθαρο
χαρούμενη μεταφορά της σκόνης:
ειν’ ένα θαύμα να τη βλέπεις
πώς προχωρεί ακίνητη πάνω σε ακτίνα ήλιου,
σαν να πατάει σε σκάλα κυλιόμενη
απ’αυτές τις μοντέρνες, τις υπνωτισμένες,
με τα ευνουχισμένα σκαλοπάτια.
Μεταφέρεται
ορατή σαν αέρας χοντρά αλεσμένος
να ξαναμπεί απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα
τους ανοιχτούς της νόμους.
Η ύπαρξή μας σπίτι της και μέλλον της.

Ανοικοκύρευτη εγώ, την αφήνω να κάθεται.
Μελετηρή στη ράχη ενός βιβλίου
που μιλάει για το Γήρας.
Στη φρόνιμη φωτογραφία των παιδιών μου
όταν αυτά με φόραγαν
λευκή κολλαριστή ολοστρόγγυλη Μητέρα
χαλαρά από μέσα ραμμένη
με κρυφές αραιές βελονιές
στη σχολική ποδιά τους.
Τώρα ντυθήκανε Μεγάλα τα παιδιά μου,
φοράει η σκόνη την ποδιά τους
τον στρογγυλό γιακά,
με φοράει Μητέρα η σκόνη
έτσι πρέπει να ράβονται
οι σχέσεις και οι εξαρτήσεις,
με αραιές χαλαρές βελονιές,
για να μπορούν να ξηλώνονται εύκολα.
Ποτέ δεν ξεσκονίζω
τον ορειχάλκινο αθλητή
που διακοσμεί μεγάλο ορειχάλκινο ρολόγι.
Τόσο μυώδη τα μέλη του
που μοιάζουν θυμωμένα.
Ίσως γιατί τον αναγκάζουν να γυμνάζει
κάτι πολύ αόρατο,
μπορεί το χρόνο να γυμνάζει,
μπορεί να θέλει ο χρόνος να μπορεί
πιο γρήγορα να τρέχει απ’ όσο τρέχει.
Επίδοση που χαροποιεί τη σκόνη.

Κάθεται στον καθρέφτη μου,
δικός της, της τον χάρισα.
Χέρσο πράμα, τι να το ΄κανα;
Έπαψα να καλλιεργώ τα πρόσωπά μου εκεί μέσα,
δεν έχω όρεξη να οργώνω αλλαγές
και να διπλασιάζομαι αλλιώτικη.
Την αφήνω να κάθεται
την αφήνω να έρχεται
με το τσουβάλι να έρχεται
την αφήνω να χύνεται απάνω μου
σαν αλεσμένη διήγηση μεγάλης ιστορίας,
την αφήνω να έρχεται γρήγορη γρήγορη
σαν χρόνος που γυμνάστηκε
πιο γρήγορα να τρέχει απ’όσο τρέχει
και κάθεται βαριά μπατάλα σκόνη,
την αφήνω να κάθεται, χρονίζει,
μπατάλα με σκεπάζει, την αφήνω
να με σκεπάζει την αφήνω
με σκεπάζει
να με ξεχνάς την αφήνω
να με ξεχνάς αφήνω
με ξεχνάς
να με ξεχνάς
σε αφήνω
γιατι δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.

Το τελευταίο σώμα μου (1981)