Patti Smith | M Train (II)

Το καφέ ‘Ino φαινόταν άδειο. Από την άκρη του πορτοκαλί στεγάστρου της εισόδου κρέμονταν μικροί σταλακτίτες. Κάθισα στο τραπέζι μου, έφαγα το μαύρο ψωμί μου με το ελαιόλαδο και άνοιξα τον Πρώτο Άνθρωπο του Καμί. Το είχα διαβάσει λίγο καιρό πριν, αλλά ήμουν τόσο απορροφημένη, που δεν συγκράτησα τίποτα. Αυτό το βιβλίο ήταν το ασυνεχές, ισόβιο αίνιγμα. Στις αρχές της εφηβείας μου καθόμουν και διάβαζα για ώρες σε ένα μικρό αλσάκι με θάμνους κοντά στις σιδηροδρομικές γραμμές του Τζέρμανταουν. Όπως ο Γκάμπι, βυθιζόμουν σε ένα βιβλίο με όλο μου το είναι και μερικές φορές έφτανα τόσο βαθιά, που ένιωθα πως ζούσα μέσα του. Τελείωσα πολλά βιβλία με τέτοιο τρόπο εκεί, κλείνοντας εκστατικά τα εξώφυλλα, αλλά μέχρι να γυρίσω στο σπίτι δεν είχα συγκρατήσει τίποτα απ’ το περιεχόμενο. Αυτό με ενοχλούσε, αλλά κρατούσα μυστική αυτή την παράξενη αδυναμία. Κοιτάζω τα εξώφυλλα τέτοιων βιβλίων και το περιεχόμενό τους παραμένει ένα μυστήριο που αδυνατώ να το λύσω. Υπάρχουν μερικά βιβλία που αγάπησα και έζησα μέσα τους, αλλά δεν μπορώ να τα θυμηθώ.

– M Train, Patti Smith

Ali Smith | Autumn (II)

Patti Smith | M Train (I)

Μικρά + Σύντομα no. 10

→ Στο ταξίδι προς Ισπανία διάβασα το Autumn της Ali Smith. Το βιβλίο το επέλεξα για τον τίτλο του, μία απ’ τις αγαπημένες μου εποχές, το φθινόπωρο. Η θεματολογία του ένα κουβάρι από πολιτική, τέχνη, λογοτεχνία. Και στον πυρήνα όλων αυτών βρίσκεται η ταυτότητα, και πως το σήμερα και το χθες διαμορφώνουν αυτό που είμαστε. Όλα αυτά ιδωμένα μέσα απ’ τη φιλία που διαμορφώνεται ανάμεσα σε ένα μικρό κορίτσι κι έναν ηλικιωμένο άντρα. Η Ali Smith δεν είναι εύπεπτη, αλλά αξίζει να της δώσεις μια ευκαιρία για τον λυρισμό της γραφής της και τον τρόπο που εκφράζει τις σκέψεις της.

→ Τον Quincy Jones τον είχα ακουστά κυρίως λόγω του ενδιαφέροντος μου για τον Michael Jackson και την Rashinda Jones, που για μένα θα είναι πάντοτε η Ann Perkins του Parks and Recreation, η κολλητή της Leslie Knope.* Αυτή τη χρονιά το όνομά του έκανε πολύ buzz λόγω της συνέντευξης που έδωσε στο περιοδικό New York Magazine και η οποία οδήγησε σε θυελλώδεις αντιδράσεις, μπόλικο κουτσομπολιό, και ταρακούνησε τη μουσική βιομηχανία. Τον Σεπτέμβρη έφτασε στο Netflix το ντοκιμαντέρ Quincy και τώρα μπορώ να καταλάβω πολύ καλά γιατί θεωρείται ένας εν ζωή θρύλος της μουσικής βιομηχανίας. Αξίζει να το αναζητήσετε.

*Θέλω να αφήσω εδώ αυτό το video για τη φιλία της Ann με τη Leslie στη σειρά Parks and Recreation. *nostalgia vibes*

→ Θέλω να διαβάσω το memoir της Lily Allen, My Thoughts Exactly. Μου άρεσε πολύ η συνέντευξη που έδωσε στη Guardian πρόσφατα με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της, αλλά και του πρόσφατου δίσκου της, No Shame, που μάλιστα ήταν υποψήφιο για το βραβείο Mercury. Για την ώρα ακούω στο repeat το Lost My Mind. Προτείνω να ακούσετε και το δικό της επεισόδιο στο αγαπημένο μου podcast, το Desert Island Discs.

→ Αυτή την εβδομάδα ξεκίνησα το πρώτο σεμινάριο για τη νέα «σχολική» χρονιά στο αγαπημένο μου Fårö. Μετά τις Ιστορίες της Τέχνης που παρακολούθησα την άνοιξη, το φθινόπωρο συνεχίζω με τις Ιστορίες Ελληνικής Ζωγραφικής, κάτι που ζητήσαμε στον αγαπημένο μας δάσκαλο κι αυτός το έκανε πραγματικότητα. Προσωπικά έχω μεγάλα κενά στην Ελληνική τέχνη και ζωγραφική και χαίρομαι που θα την ανακαλύψω απ’ την αρχή. Περιμένω μάλιστα να καλύψουμε τον Γιάννη Μόραλη στις συναντήσεις μας, και μετά να επισκεφτώ την αναδρομική έκθεση στο έργο του που πραγματοποιείται στο Μουσείο Μπενάκη.

Simone de Beauvoir | The Second Sex (II)