Wish List | Alice in Wonderland Postcards

Από μικρή μου άρεσε η αλληλογραφία και πάντοτε αναζητούσα όμορφα χαρτιά, κάρτες και cart postal που θα μπορούσα να γεμίσω με σκέψεις και ευχές. Προορισμός τους τις περισσότερες φορές ήταν αγαπημένα μου πρόσωπα. Άλλοτε, κάποιες πολύ αγαπημένες cart postal δεν μπορούσα να τις αποχωριστώ και αποφάσιζα να τις κρατήσω για τον εαυτό μου, ως μια μορφή ημερολογίου.

Ακόμη και σήμερα διατηρώ αλληλογραφία με δύο φίλες μου που ζουν στο εξωτερικό. Μου αρέσει που μένουν οι σκέψεις μου αποτυπωμένες σε κάποιο χαρτί, και μπορεί κάποιος να επιστρέφει σ’ αυτές όσες φορές θέλει. Ανάμεσα στις λίγες αράδες κάποιος μπορεί να βρει παρηγοριά, να νιώσει αγάπη, να ταξιδέψει, να συναισθανθεί, να ονειρευτεί. Ο γραπτός λόγος μας φέρνει πιο κοντά, και δίνει μια ρομαντική νότα στην καθημερινότητα μας.

Πρόσφατα βρήκα αυτή την υπέροχη φωτογραφία σε κάποια αναζήτηση μου στο tumblr και αποφάσισα να αναζητήσω αυτή την συλλογή από cart postal. Τις βρήκα στο αγαπημένο μου bookdepository και είμαι έτοιμη να τις εντάξω στην επόμενη παραγγελία μου. Κάτι τόσο όμορφο δεν μπορούσα παρά να το μοιραστώ και μαζί σας. Και ίσως εμπνεύσω κάποιον από εσάς να αρχίσει κι αυτός να αλληλογραφεί ή να κρατάει μια διαφορετική μορφή ημερολογίου.

The Bell Jar | Sylvia Plath

I saw my life branching out before me like the green fig tree in the story. From the tip of every branch, like a fat purple fig, a wonderful future beckoned and winked. One fig was a husband and a happy home and children, and another fig was a famous poet and another fig was a brilliant professor, and another fig was Ee Gee, the amazing editor, and another fig was Europe and Africa and South America, and another fig was Constantin and Socrates and Attila and a pack of other lovers with queer names and offbeat professions, and another fig was an Olympic lady crew champion, and beyond and above these figs were many more figs I couldn’t quite make out. I saw myself sitting in the crotch of this fig tree, starving to death, just because I couldn’t make up my mind which of the figs I would choose. I wanted each and every one of them, but choosing one meant losing all the rest, and, as I sat there, unable to decide, the figs began to wrinkle and go black, and, one by one, they plopped to the ground at my feet.

– The Bell Jar, Sylvia Plath

Στο τέλος, το αντίο.

 

Jeux d’ Enfants (2003)

Κάποτε υπήρξε ένα αγόρι. Ήρθε απρόσμενα στη ζωή μου και τη γέμισε χρώματα.

Ήταν έρωτας. Παράφορος και σαρωτικός. Όλα τα πήρε στο πέρασμα του, τίποτε δεν έμεινε όρθιο. Τα συναισθήματα υπήρξαν έντονα και μαγικά. Άλλα ειπώθηκαν με λέξεις, άλλα με πράξεις κι άλλα έμεινα ανείπωτα.

Δεν μιλάω εύκολα πια για το αγόρι κι όσα συνέβησαν. Υπάρχουν στιγμές που τις έχω κρατήσει για μένα και για εκείνον. Συναισθήματα, εικόνες, λέξεις που τα κρατώ μόνο για μένα.

Διαλύθηκα. Όμως, δεν το μετάνιωσα στιγμή. Επέστρεψα στην Αθήνα κομματάκια δυο. Το σώμα μου εδώ, η καρδιά μου στο Λονδίνο. Σκορπισμένη ανάμεσα σε δύο πόλεις. Η ψυχή μου μετέωρη.

Το όνομά του, η σχέση μας, έγιναν θέματα ταμπού. Δεν μιλούσα για εκείνον και το τί συνέβη μεταξύ μας. Δεν ήθελα να τον μοιραστώ με κανέναν. Ούτε καν έγραφα πια γι’ αυτόν. Δεν τολμούσα.

Η ιστορία μας, όπως την αποτύπωσα στο χαρτί, έμεινε στη μέση. Σκονισμένη σε κάποιο συρτάρι του παρελθόντος μου. Δεν ήθελα να γράφω πια γι’ αυτή.

Όμως, κάτι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Από κείνη την καλοκαιρινή βραδιά με πανσέληνο που παρέα με δυο καλές μου φίλες αρχίσαμε τις εξομολογήσεις, γι’ αυτά που κρύβονται στα βάθη της ψυχής και δεν τ’ αγγίζεις εύκολα.

Άνοιξα το κουτί της Πανδώρας και μίλησα γι’ αυτόν ξανά. Δεν είπα πολλά πράγματα. Μόνο για το πώς αποχωριστήκαμε. Την τελευταία φορά που άγγιξε το πρόσωπό μου, το χέρι μου – που του είπα αντίο.

Σίγουρα έχεις ερωτευτεί κι εσύ τόσο έντονα που η λογική χάνεται, σταματάει να σου κάνει παρέα. Ή τουλάχιστον, έχεις ερωτευτεί κεραυνοβόλα, με την πρώτη ματιά. Και αν δεν σου έχει συμβεί, μη νιώθεις ότι υπολείπεσαι σε κάτι. Συνήθως, ο σαρωτικός έρωτας έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις.

Ο έρωτας είναι στιγμές. Μικρές πεταλούδες στο στομάχι. Ώρες ατέλειωτες που ο ύπνος δεν σε επισκέπτεται και πλήθος σκέψεων τριβελίζουν στο μυαλό σου. Όνειρα που κάνεις για το παρόν και το μέλλον. Μικρά στιχάκια σε διάσπαρτα χαρτιά.

Αναμνήσεις. Εικόνες. Αισθήσεις.

Το χέρι του να σε αγγίζει απαλά στον ώμο καθώς σου τακτοποιεί τη ζακέτα. Τα χέρια σας να πλέκονται και να καταλήγουν σε μια σφιχτή αγκαλιά που δε θες να αποχωριστείς. Οι ψίθυροι στο αφτί, μικρά μυστικά που μοιράζεται μόνο μαζί σου.

Λόγια που πληγώνουν, φωνές και ψέματα. Δάκρυα που μουσκεύουν το μαξιλάρι σου. Μηνύματα δίχως απάντηση. Ξανά σφιχτές αγκαλιές και φιλιά που σου κόβουν την ανάσα. Και πάλι εκρήξεις ζήλιας, θυμού – απογοητεύσεις.

Ένα γαϊτανάκι είναι ο έρωτας. Σε παρασύρει και συ δε λογαριάζεις τίποτε. Αφήνεσαι και δίνεσαι. Σκορπίζεσαι. Κάποιες φορές χάνεις ακόμη και τον εαυτό σου. Δοκιμάζεις τα όρια σου. Περνάς στην σκοτεινή πλευρά του έρωτα – και πάλι στο φως.

Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Ο έρωτας τους είχε ημερομηνία λήξης. Το κορίτσι έφυγε πρώτο. Το βράδυ του αποχωρισμού τους ήταν έντονο. Λόγια που δεν μπορούσαν να ειπωθούν. Υποσχέσεις που δεν μπορούσαν να κρατήσουν. Ένα γράμμα που άργησε να φτάσει στον προορισμό του. Ένα χτύπημα του χεριού στην πόρτα. Λίγα δάκρυα, ένα φιλί, ένα γιατί.

Στο τέλος, το αντίο.

Instagram Inspiration | Σεπτέμβριος 2017

Έφτασε ο Οκτώβρης και αισίως διανύουμε το δεύτερο μήνα του φθινοπώρου. Αρχίζει σιγά σιγά να πέφτει η θερμοκρασία, ξεκινούν τα πρωτοβρόχια, τα ραντεβού σε καφέ για ζεστό ρόφημα και οι βραδιές στις κινηματογραφικές αίθουσες. Κατεβάζουμε τα χειμωνιάτικα, δυσκολευόμαστε το πρωί να ξυπνήσουμε και οι Κυριακές γίνονται πιο μελαγχολικές.

Ας μοιραστώ, λοιπόν, κι εγώ μαζί σας λίγη φθινοπωρινή ομορφιά που συνάντησα στο Instagram τον Σεπτέμβρη που μας άφησε εδώ και αρκετές μέρες. Ας μελαγχολήσουμε και για τις τελευταίες καλοκαιρινές μέρες που δείχνουν πια να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.


…γιατί φθινόπωρο ήταν η πρώτη φορά που επισκέφτηκα τη Νίκαια, πέρσι τέτοια εποχή.

karavanclothing


…γιατί αυτή είναι η παλιά μου γειτονιά στο Λονδίνο. Εκεί που πήγα για μεταπτυχιακό έναν παλιό Σεπτέμβρη.

Jo Rodgers


…γιατί η αγάπη δεν γνωρίζει από εποχές. Και το Παρίσι είναι υπέροχο το φθινόπωρο.

French Words

rouge by Jeanne Damas

Lisa Eldridge


…γιατί δεν νοείται φθινόπωρο χωρίς μια στάση στα Starbucks για Pumpkin Spice Latte. (Και εδώ στην Ελλάδα μας λείπουν τα φθινοπωρινά cups)

Starbucks Coffee


…γιατί το φθινόπωρο η γκαρνταρόμπα μας γεμίζει γήινα χρώματα.

Lauren Conrad


…γιατί τα έντονα χρώματα και οι χαρούμενες εκφράσεις που κρύβονται σε διάφορα σημεία των πόλεων με κάνουν να χαμογελώ.

Style Scrapbook


…γιατί μου αρέσει να «συλλέγω» ρήσεις γνωστών προσωπικοτήτων.

My Little Paris


…γιατί θέλω κι εγώ ένα ροζ μπαλόνι και ανέμελες βόλτες στο Παρίσι.

Kate Spade New York


…γιατί δεν βαριέμαι να βλέπω φωτογραφίες με street art.

View this post on Instagram

Tunnel vision…

A post shared by Lily Collins (@lilyjcollins) on

Lily Collins


…γιατί σε λίγες μέρες θα είμαι εκεί, στην Κολωνία.

Suitcase Magazine


…γιατί o Constantine Belias μας μαγεύει με τις εικόνες που δημιουργεί.

Constantine Belias


…γιατί κάποια στιγμή στη ζωή σου αξίζει να διαβάσεις Joan Didion.

View this post on Instagram

her majesty, joan didion 😎 via @nytimes @didiondoc

A post shared by Belletrist (@belletrist) on

Belletrist


…γιατί το κόκκινο φόρεμα πάντα τραβάει τα βλέμματα.

Jessie Bush


…γιατί η Μαρία σε κάθε post της μας προτρέπει να ανακαλύψουμε τον κόσμο.

View this post on Instagram

The first time I cried with happiness in any of my travels, was the time I found myself alone and free in the open steppe of Mongolia. I thought this would never happen again… until I visited the Sassi of Matera. This place took my breath away, made me burst into tears and made me feel blessed for having discovered once again a hidden piece of paradise somewhere in the globe. Our big world is so fucking amazing! Don't be afraid to get out there and explore it. —- Νόμιζα πως μετά την ανοιχτή στέπα στη Μογγολία, θα μου ήταν δύσκολο να ξανακλάψω από χαρά για ένα μέρος. Η Matera με έπιασε απροετοίμαστη. Τα μάτια μου γέμισαν ξαφνικά δάκρυα και η ευλογία του να βρίσκομαι σε ένα τόσο ξεχωριστό μέρος με γέμισε ευτυχία. Θα συνεχίζω να το λέω. Ο κόσμος μας είναι πραγματικά υπέροχος. Μη μένεις σπίτι σου. Ανακάλυψέ τον! #TstoriesItaly #southitaly #matera #italiamia

A post shared by MARIA KóFOU ╳ Tstories.gr ✈️ (@travelstoriesfromyworld) on

Tstories


…γιατί η Βενετία ξυπνάει τον ρομαντικό μου εαυτό.

View this post on Instagram

A world away 😍

A post shared by Nicole Warne (@garypeppergirl) on

Nicole Warne


…γιατί στο επόμενο ταξίδι μου στο Λονδίνο, δε θα παραλείψω να κάνω μια επίσκεψη σε αυτά τα πλασματάκια στο Richmond Park.

PrettyCityLondon


…γιατί αυτές είναι πιο φθινοπωρινές κάλτσες που έχω δει έως τώρα.

Happy Socks


…γιατί περιμένω πώς και πώς να φορέσω τις γαλότσες μου.

View this post on Instagram

Ready. Set. Go.

A post shared by Myrto Kazi (@myrto_kazi) on

Myrto Kazi


…γιατί μερικές φωτογραφίες απλώς σου κόβουν την ανάσα.

National Geographic


…γιατί μου αρέσουν πολύ τα coffee table books.

View this post on Instagram

Since 2013 Mihaela Noroc has travelled the world with her backpack and camera, taking photos of everyday women from across to world to showcase the beauty and diversity all around us. . The Atlas of Beauty is a collection of her photographs celebrating women from across the globe and shows that, regardless of money, race or social status, beauty is everywhere and comes in many different sizes and colours. From portraits of women in Amazonian rainforests to Indian markets to city streets in London, parks in Harlem and many more, this gorgeous book shows our varied cultures and proves that beauty has no rules. . Mihaela is also taking over @thephotographersgallery at the moment, so do check it out if you'd like to see some of her portraits and the stories behind them.

A post shared by Penguin Books (@penguinukbooks) on

Penguin Books


…γιατί θέλω κι εγώ το 10λιρο με την Jane Austen για τη συλλογή μου.

Jen Campbell


…και πάνω απ’ όλα γιατί και το φθινόπωρο είναι ωραία να ερωτεύεσαι.

My Little Paris

 

Words of Wisdom | Frida Kahlo (I)

Mereces un amor que se lleve las mentiras, que te traiga la ilusión, el café y la poesía.

Frida Kahlo 🦋

*You deserve a lover who takes away the lies and brings you hope, coffee, and poetry.

 

Η εικόνα είναι από το βιβλίο Frida Kahlo: Una Biografia της Maria Hess.