Η Τριλογία της Μασσαλίας | Ζαν-Κλωντ Ιζζό (I)

Robert Doisneau (1950)

Σταμάτησα πίσω απ’ το μοναδικό ταξί της πιάτσας. Ένας ταξιτζής που είχε βγει νωρίς για μεροκάματο. Η Κουκ άγγιξε τα χείλη μου με τα δικά της. Ένα φευγαλέο φιλί. Το τελευταίο. Το μοναδικό. Γιατί, το ξέραμε κιόλας, αυτό που δεν είχε μπορέσει να συμβεί δεν θα συνέβαινε ποτέ πια. Ακόμη κι η λύπη για κάτι που δεν έγινε ήταν, επίσης, κομμάτι της ευτυχίας.

– Η Τριλογία της Μασσαλίας {Το Τσούρμο}, Ζαν-Κλωντ Ιζζό

8 Reasons Why | The Bold Type

Το The Bold Type είναι μια σειρά εμπνευμένη από τη ζωή της πρώην διευθύντριας του περιοδικού Cosmopolitan, Joanna Coles. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην την τσεκάρω όταν ξεκίνησε να προβάλεται, πριν 1 μήνα περίπου. Ε, κόλλησα! Και φυσικά έπρεπε να τη συστήσω κι εδώ. Αν σου αρέσει το Sex and the City και το The Devil Wears Prada, τότε σίγουρα αυτή η σειρά δεν θα σε απογοητεύσει. Είναι σαν να ρίχνεις μια κλεφτή ματιά στα γραφεία της σημερινής Teen Vogue (που τον τελευταίο χρόνο έχει αρχίσει να ασχολείται πολύ περισσότερο με κοινωνικά και πολιτικά θέματα). Παρακάτω σου παραθέτω 8 λόγους για τους οποίους αξίζει να δώσεις μια ευκαιρία σε αυτή τη σειρά!

 

1. Η σειρά πάνω απ’ όλα είναι για τη φιλία 3 γυναικών στα late 20s τους που δουλεύουν σε ένα γυναικείο περιοδικό, το Scarlet.  #friendshipgoals

2. Δεν αποφεύγει να μιλήσει ανοιχτά και με χιούμορ (όταν χρειάζεται) για το σεξ (σε γυναικείο περιοδικό δουλεύουν άλλωστε τα κορίτσια) και την σεξουαλική ταυτότητα.


3. H Jacqueline είναι το αφεντικό|μέντορας που θα ήθελες να έχεις, αν δούλευες στον χώρο των περιοδικών.

4. Το χιούμορ είναι διακριτικό και έξυπνο. Και μερικές σκηνές είναι απλώς αστείες.

5. Οι πρωταγωνίστριες τολμούν να πουν αυτό που σκέφτονται/νιώθουν – κάτι που όλες θα θέλαμε να μπορούμε να κάνουμε αν βρισκόμασταν σε μια αντίστοιχη θέση.

 

6. Εννοείται ότι υπάρχουν υπέροχα fashion moments.

7. Καταπιάνεται με σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα, όπως η ξενοφοβία, το cyber-bullying, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων κτλ.

8. Παρουσιάζει τις επαγγελματικές προκλήσεις τις οποίες καλείται να αντιμετωπίσει μια νέα γυναίκα. Μπορεί να κηνυγήσει τα όνειρα της ή τελικά συμβιβάζεται;

Αν τελικά δώσετε στο The Bold Type μια ευκαιρία, πείτε μου τις εντυπώσεις σας μετά!

Swing Time | Zadie Smith (II)

Nina Simone illustration by Luís Alves

I thought of Nina Simone dividing each note from the next, so viciously, with such precision, as Bach, her hero, had taught her to do, and I thought of her name for it – ‘Black Classical Music’ – she hated the word jazz, considering it a white word for black people, she rejected it totally – and I thought of her voice, the way she could extend a note beyond the point of tolerability and force her audience to concede to it, to her timescale, to her vision of the song, how she was completely without pity for her audience, and so relentless in pursuit of her freedom!

– Swing Time, Zadie Smith (p.137-138)

5 Reasons Why | Insecure (HBO)

Ήθελα εδώ και αρκετό καιρό να φτιάξω μία σειρά από post που να αναφέρονται στους λόγους που αξίζει να δεις μια σειρά. Το βάπτισμα του πυρός θα το κάνω λοιπόν με μια σειρά που μόλις ξεκίνησε τη 2η σαιζόν της, το Insecure. Σου παρουσιάζω λοιπόν πέντε (επιγραμματικούς) λόγους για τους οποίους αξίζει να δώσεις μια ευκαιρία σε αυτή τη σειρά (και όχι, το ότι μετράει λιγότερο από 30min το κάθε επεισόδιο δεν είναι μέσα σε αυτούς).

1.Η δημιουργός και πρωταγωνίστρια της σειράς Issa Rae είναι μια αποκάλυψη. Έχει κατορθώσει να δημιουργήσει έναν κεντρικό χαρακτήρα με τον οποίο μπορεί να ταυτιστεί κάποιος εύκολα, ακόμη και αν δεν είναι μια Αφροαμερικανή γυναίκα στα late 20s – early 30s της.

2.Η σειρά σου δείχνει ότι είναι εντάξει να μην είναι τα πάντα τέλεια στη ζωή σου επειδή έσπασες το φράγμα των 30. Είναι φυσιολογικό να έχεις αμφιβολίες για τη σχέση σου ή για τη δουλειά που έχεις επιλέξει, να νιώθεις περίεργα μέσα στο ίδιο σου το δέρμα, να αμφισβητείς τα θέλω σου.

3.Η πενταετής σχέση της Issa και του Lawrence είναι νορμάλ. Έχουν τα πάνω και τα κάτω τους, είναι μπερδεμένοι, είναι αγανακτισμένοι, αγαπιούνται, αλλά δεν ξέρουν αν αυτό αρκεί από μόνο του.

4.Το χιούμορ της σειράς είναι έξυπνο, υπόγειο και to the point.

5.Η μουσική επιμέλεια και η σκηνοθεσία. Εντάξει, πώς να μην είναι όταν πίσω από την παραγωγή κρύβεται η Melina Matsoukas (που έχει σκηνοθετήσει και κάποια από τα επεισόδια). Αν θες να πάρεις μια γεύση απ’ τις μουσικές επιλογές της πρώτης σαιζόν πάτα εδώ.

 

 

Αν θέλετε μπορείτε να δείτε και το παρακάτω βίντεο με την Issa Rae που απαριθμεί πέντε λόγους για τους οποίους αξίζει να παρακολουθήσετε την πρώτη σαιζόν.

 

Swing Time | Zadie Smith (I)

Η εικόνα των δύο κοριτσιών με τη βιντεοκασέτα που περιγράφει η Zadie Smith στο πιο πρόσφατο βιβλίο της, Swing Time, με ταξιδεύει στα δικά μου παιδικά χρόνια. Ίσως, γι’ αυτό ξεχώρισα αυτό το παράθεμα και αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας. Γι’ αυτό, και γιατί γίνεται αναφορά σε μια αγαπημένη μου ασπρόμαυρη ταινία, στο Top Hat.

We had a favourite video, it was labelled ‘Saturday Cartoons and Top Hat’ and moved weekly from my flat to Tracey’s and back, played so ofter that tracking now ate the frame, from above and below. Because of this we couldn’t risk forward-winding while playing – it made the tracking worse – so we forward-wound ‘blind’, guessing at duration by assessing the width of the black tape as it flew from one reel to another. Tracey was an expert forward-winder, she seemed to know in her body exactly when we’d gone past the irrelevant cartoons and when to press stop to reach, for example, the song ‘Cheek to Cheek’. It strokes me now that if I want to watch this same clip – as I did a few minutes ago, just before writing this – it’s no effort at all, it’s the work of a moment, I type my request in the box and it’s there. Back then there was a craft to it. We were the first generation to have, in our own homes, the means to re- and forward-wind reality: even very small children could press their fingers against those clunky buttons and see what-has-been become what-is or what-will-be. When Tracey was about this process she was absolutely concentrated, she would not press play until she had Fred and Ginger exactly where she wanted them, on the balcony, among the bougainvillea and the Doric columns. At which point she began to read the dance, as I never could, she saw everything, the stray ostrich feathers hitting the floor, the weak muscles in Ginger’s back, the way Fred had to jerk her up from any supine position, spoiling the flow, ruining the line. She noticed the most important thing of all, which is the dance lesson within the performance. With Fred and Ginger you can always see the dance lesson. In a sense the dance lesson is the performance. He’s not looking at her with love, not even fake movie love. He’s looking at her as Miss Isabel looked at us: don’t forget x, please keep in mind y, arm up now, leg down, spin, dip, bow.

– Swing Time, Zadie Smith (p.56-57)

 

Παρακάτω το περίφημο στιγμιότυπο με τον Fred Astaire και την Ginger Rogers να χορεύουν το περίφημο, πλέον, ‘Cheek to Cheek’ στην ταινία Top Hat.