Σμιλεύοντας τον Χρόνο | Andrei Tarkovsky

Polaroids by Andrei Tarkovsky

Η τέχνη μπορεί μόνο να δώσει τροφή, ώθηση, ευκαιρία για ψυχική εμπειρία.

– Αντρέι Ταρκόφσκι, Σμιλεύοντας το Χρόνο

Moments in TV | The Affair

Sometimes I kind of take a giant step back into myself and watch everyone else go by. Like from a window high above. I felt like I could see so clearly from up there, the way a crowd of people swelled and thinned, ebbed one way and then changed direction, like the tide. It made me feel better, being so far away from everyone else. For a moment, I was safe.

– Alison Lockhart, The Affair

 

*Η 4η σαιζόν θα προβληθεί στις αρχές του 2018.

The Weekend | Reading Suggestions

Την εβδομάδα που μας πέρασε αυτό για το οποίο ανυπομονούσα πιο πολύ ήταν η σειρά The Marvelous Mrs. Maisel, πίσω απ’ την οποία κρύβεται η δημιουργός των αγαπημένων μου Gilmore Girls, Amy Sherman-Palladino. Για την ώρα έχω δει τα 4 πρώτα επεισόδια και πραγματικά είναι σκέτη απόλαυση αυτή η σειρά. Η πρωταγωνίστρια Rachel Brosnahan είναι μεγάλο κωμικό ταλέντο. Με αφορμή το ενδιαφέρον μου για τη σειρά διάβασα και ένα πολύ καλό προφίλ για την Amy Sherman-Palladino, το οποίο μοιράζομαι μαζί σας.

Στις άλλες προτάσεις για διάβασμα σας έχω (α) ένα longform άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό New Yorker και αφορά στη Λίμνη Τσαντ και τη γεωπολιτική σημασία της, (β) ένα άρθρο στους New York Times που προκάλεσε πολλές αμφιλεγόμενες αντιδράσεις και συζητήθηκε πολύ έντονα από τους χρήστες του twitter (εκεί το εντόπισα κι εγώ), (γ) μια συνέντευξη με τον Sean Baker στον οποίο οφείλουμε μία απ’ τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, το The Florida Project, (δ) ένα άρθρο για την Νέα Υόρκη της Κιμ Γκόρντον των Sonic Youth, και (ε) ένα άρθρο για το πως η Grace Linden έζησε στο Λονδίνο οικονομικά, νοικιάζοντας δωμάτιο σ’ ένα πολύ καλό σπίτι.

Καλή Ανάγνωση!

Nothing Like a Jew Eating a Pickle and You Put Some Christmas Carols Over It.  by Willa Paskin @ Vulture

The Boarding House of My Dreams – Living like Jo March, 21st century style. by Grace Linden @ Lenny

Lake Chad: The World’s Most Complex Humanitarian Disaster – Boko Haram, climate change, predatory armies, and extreme hunger are converging on a marginalized population in Central Africa. by Ben Taub @ The New Yorker

H Νέα Υόρκη της Κιμ Γκόρντον (και η δική μου) από τη Σώτη Τριανταφύλλου @ Athens Voice

A Voice of Hate in America’s Heartland by Richard Fausset @ The New York Times

Tell Universal Stories: An Interview With The Florida Project’s Sean Baker by Tavi Gevinson @ Rookie

Instagram Inspiration | Νοέμβριος 2017

Το Instagram κάθε μήνα κατακλύζεται από πανέμορφες εικόνες. Συνήθως το βράδυ, λίγο πριν ξαπλώσω, χαλαρώνω απ’ την ένταση της ημέρας κάνοντας ένα ατέλειωτο σκρολάρισμα στις φωτογραφίες που είναι αναρτημένες στην αγαπημένη μου εφαρμογή. Τον Νοέμβρη ξεχώρισα φωτογραφίες που μου αποκάλυψαν άγνωστες γωνιές της Γερμανίας, μια απόκοσμη παραλία στην Ισλανδία, τα περίφημα Northern Lights πάνω απ’ την Αλάσκα (και όχι μόνο). Χαμογέλασα με μερικά παιχνιδιάρικα πάντα, ζήλεψα τις βιβλιοθήκες που είναι σαν να ξεπήδησαν από το pinterest, μπήκα στον πειρασμό να προσθέσω άλλο ένα κόσμημα στη συλλογή μου από το Les Nereides. Εμπνεύστηκα, νοστάλγησα, ονειρεύτηκα. Και, φυσικά, όπως κάθε μήνα, μοιράζομαι μαζί σου τις πιο αγαπημένες μου φωτογραφίες, καθώς και το λόγο που τις επέλεξα.

Scroll down and Enjoy!


… ανακαλύπτω άγνωστα μέρη της Γερμανίας.

Lara Paulussen

Today I thought we'd take a break from #30DaysofPrague to share this photo of the Rakotzbrücke located in Kromlau, Germany very close to the Polish border. . This was actually the first stop on our big road trip to Prague and we put up a new video on our YT channel this morning that captures the whole adventure from leaving Berlin to dawn at the bridge… minus our run-in with the cops 😂😂 . They never actually told us why they were pulling us over at 6 o'clock in the morning in a tiny Germany town, but all I can think is maybe we were driving to slowly?? The cops ended up being super friendly and even gave us a proper escort to the bridge after they looked over the car's registration papers. We definitely were flustered, especially when the van wouldn't turn back on after they gave us the go ahead to follow them, but all and all we felt so grateful that our encounter with the authorities could go so smoothly, when so many people in the world don't get that same experience. . #rakotzbrucke #germanroamers #modernoutdoors #greatnorthco #wildernessculture #beautifuldestinations #wildweroam #awakethesoul

A post shared by Dana & Lou (@wildweroam) on

Dana & Lou

The journey home ❄️ Photo by @jacob

A post shared by Anthropologie (@anthropologie) on

Anthropologie

… και βλέπω μια διαφορετική πλευρά από πόλεις που έχω επισκεφτεί στο παρελθόν.

Pretty houses in #oberkassel #düsseldorf #sundaywalk #photos

A post shared by Lara Paulussen (@larapaulussen) on

Lara Paulussen


… ποιος δε συγκινείται μπροστά σ’ έναν τέτοιο ουρανό;

Video by @pedromcbride // The Confluence of the Colorado and Little Colorado Rivers inside the Grand Canyon is considered sacred by many native tribes in the region. A gondola development, The Grand Escalade, was proposed to be constructed at this location but last night, in a long, passionate Navajo Tribal Council meeting, the tribe voted down the project which was proposed on their land, citing an array of economic, security and environmental concerns with the project. The grassroots opposition to the tram was led by a group of predominantly Navajo women, who want economic growth but “not there”, saying they don't want “a Disney-style development at our sacred places." To see more, follow @pedromcbride. Honored to film this historic mtg for my upcoming film #dustintheblood” coming out on 2018. @justinclifton #grandcanyon #confluence #savetheconfluence #navajo #chasingrivers

A post shared by National Geographic (@natgeo) on

ή δεν θα ήθελε μια ευκαιρία να δει από κοντά τα Northern Lights.

National Geographic


… είναι ένα απ’ τα βιβλία που ξεκίνησα να διαβάζω μες στον Νοέμβρη.

Penguin Classics


… είναι μια απ’ τις πιο όμορφες επανεκδόσεις του The Handmaid´s Tale.

Penguin Books


… ποιος μπορεί να αντισταθεί σε ένα παιχνιδιάρικο panda;

🐼🇨🇳🐼🇨🇳🐼 #chanelinchengdu

A post shared by Caroline de Maigret 🇫🇷 (@carolinedemaigret) on

Caroline de Maigret


… πρέπει να έχουμε πίστη στον εαυτό μας.

My Little Paris


… το Στρασβούργο είναι λες και ξεπήδησε μέσα απ’ τις σελίδες των παραμυθιών.

Pretty Cities of Instagram


… αυτό το χρώμα του παλτό που φοράει η Emma Hill είναι φανταστικό.

Emma Hill

… όπως και το εσωτερικό απ’ αυτό το παλτό.

Betty and Veronica


… και η Jessica Chastain βγάζει κρυφές φωτογραφίες τους αγαπημένους της ηθοποιούς.

Secret Selfie with #patrickstewart

A post shared by Jessica Chastain (@jessicachastain) on

Jessica Chastain


… μου αρέσει πολύ ολόκληρη η τελετουργία του τσαγιού.

Jo Yee


… κάποια άνοιξη θέλω να ανακαλύψω τη Σκωτία.

A post shared by Leith Clark (@leithclark) on

Leith Clark


… η Nina Cosford είναι αγαπημένη illustrator.

Train thoughts…☁️🍂📝

A post shared by Nina Cosford (@ninacosford) on

Nina Cosford


… η Μαρίνα μας έχει ταξιδέψει στην Ιαπωνία με τις φανταστικές της φωτογραφίες.

Brilliant Open air museum in Hakone

A post shared by @ marinadiamandis on

I went to the most beautiful garden I have ever seen this morning! Everything was so vivid, it actually gave me chills. It made me think of my first trip to Japan in January. I felt like a part of me I never knew existed had been brought to life, and I think this it is due to Japanese culture's connection with nature – it feels so embedded in daily life, and it's something that is lacking from my own in London. Sometime it feels quite hard to connect with nature living in a city. Going for a walk in a park sometimes doesn't even touch the sides! Does anyone know what I mean? It's a topic I've been thinking of writing about for marinabook. Post-iPhone world, it feels like it takes longer to feel genuinely connected with the little details in the scenery around you. Anyway, this gem of a garden is called "ISUIEN" in Nara if you ever want to visit! 🙏🏼

A post shared by @ marinadiamandis on

A post shared by @marinadiamandis on

Marina Diamandis


… κάθε illustration της Sarah Herranz θέλω να το κάνω φωτογραφία προφίλ.

cambios. 💇‍♀️ #saraherranz

A post shared by sara herranz (@saraherranz) on

Sara Herranz


… γνωρίζατε ότι υπάρχει δρόμος της Αγάπης στη Βυτίνα;

Maria Kofou – Tstories


… είναι τέλειο δώρο για κάποιον βιβλιόφιλο.

Yuval Noah Harari's Sapiens and its follow up, Homo Deus, have both been global bestsellers. They are truly fascinating, and we think they're must reads for anyone interested in humankind. . Sapiens spans the whole of human history, looking at the world around us, the plants and animals that inhabit the earth, how our societies have been shaped and whether we can ever free our behaviour from the heritage of our ancestors. . In Homo Deus, Yuval Noah Harari looks to the future, exploring the projects, dreams and nightmares that will shape the twenty-first century – from overcoming death to creating artificial life. It asks the fundamental questions: Where do we go from here? And how will we protect this fragile world from our own destructive powers?

A post shared by Penguin Books (@penguinukbooks) on

Penguin Books


… είμαι εθισμένη στο φανταστικό podcast The High Low πίσω απ’ το οποίο κρύβονται οι Pandora Sykes και Dolly Alderton.

Pandora Sykes


… πόσο πανέμορφα τα χριστουγεννιάτικα cups των Starbucks;

Starbucks Coffee


… το Παρίσι είναι πάντα στην καρδιά μου.

Wardrobe Treasures


… είναι μια από τις πιο φθινοπωρινές εικόνες που μου θυμίζουν αγγλική εξοχή.

Jo Rodgers


… μια τέτοια βιβλιοθήκη είναι το απόλυτο όνειρο κάθε βιβλιόφιλου.

…όπως και αυτή.

Belletrist


… μου αρέσει πολύ το στυλ της κοπέλας και κυρίως το καπέλο που φοράει.

Maria Horiati


… μου αρέσουν πολύ οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες από τοπία. Εδώ βλέπουμε την Κορνουάλη.

Maria Sotiropoulou


… το κόκκινο κραγιόν αφήνει τα πιο όμορφα σημάδια.

Wardrobe Treasures


… έφτασε η εποχή που αν βρίσκεσαι στο Λονδίνο, πρέπει να πας μια βόλτα οπωσδήποτε προς το Natural History Museum και να κάνεις πατινάζ.

Ella Gregory


… με βάζει σε γιορτινή διάθεση.

Lara Paulussen


… μια αφιέρωση σε βιβλίο είναι ανεκτίμητη.

A little love story: . Women Who Run With The Wolves is one of my favorite books. I’ve carried it inside me since I was 26 when a friend, seeing how lost I was trying to please everyone but myself, recommended it. The book helped me say fuck it, I’m going to listen to that voice inside and change my life. Recognizing i should honor the wild woman inside me. . I remember at that time being sort of ashamed of my attraction to woo woo things like that, and asking the old bearded, very serious looking man who sold me the book : this is no hippie shit, right? And him answering: no, this is very serious shit. Read it. . Years later I met Chris and saw that book on his bookshelf. I had lost it in my many moves and finding it was almost like suddenly finding myself. Once again, i was lost at that time, trying to please everyone but myself. I immediately opened it to dive into Clarissa Pinkola Estes marvelous, freeing world. . And as I opened it, I saw this wonderful dedication. . I was already in love with Chris, so I cracked a smile. . See, today, after years of rejecting the dreamer, esoteric, stargazer, wild woman side of me… I now slowly am living it, owning it (I would never have wrote that story even a year ago) feeling fuller and truer than I’ve ever been. . And that woman I’m becoming, she knows how to see signs!!! 🙂 . PS to Frank, Chris’s brilliant stepfather : you’re just awesome. Men, woman, read, and reread the book. Even if you’re not ready to, leave it in a corner of your room. One day it will fall in your lap and its meaning will jump at you, and possibly, free you…

A post shared by Garance Doré (@garancedore) on

Garance Doré


… γιατί η νεανική σειρά Ν2 των Les Nereides είναι απ’ τις αγαπημένες μου σειρές κοσμημάτων – και ιδίως ότι έχει να κάνει με παραμύθια.

N2 Paris


… μου φαίνεται υπέροχη η ιδέα να βάζεις ένα προσωπικό μήνυμα στη μανσέτα του πουκαμίσου.

Henriette H


… αυτή η παραλία φαίνεται βγαλμένη από ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Suitcase Magazine


… στα πιο απίθανα σημεία βρίσκεις κρυμμένες μεγάλες αλήθειες.

A post shared by Diane Kruger (@dianekruger) on

Diane Kruger


… δεν μπορούσα να μη μοιραστώ αυτό το φανταστικό illustration.

My Little Paris


… είναι μια εικόνα που αποπνέει ρομαντισμό.

Lorelai Sebastian

 

Στις Ταινίες Κλαίω στις πιο Άσχετες Σκηνές | Ξένια Κουναλάκη

Θυμάμαι την πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με το βιβλίο Στις ταινίες κλαίω στις πιο άσχετες σκηνές της Ξένιας Κουναλάκη. Ήταν στο υπόγειο της Πολιτείας ένα πρωινό Σαββάτου, τον περσινό Νοέμβρη. Το εξώφυλλο του ήταν αυτό που τράβηξε αμέσως το βλέμμα μου. Μετά τα μάτια μου έμειναν πάνω στον τίτλο. Στις ταινίες κλαίω στις πιο άσχετες σκηνές. Ταυτίστηκα τόσο πολύ μαζί του. Ήμουν εγώ. Αμέσως το έπιασα στα χέρια μου και βάλθηκα να το ξεφυλλίζω. Ήταν σαν σελίδες κομμένες από ένα προσωπικό ημερολόγιο, μόνο που είχαν τίτλους. Το τείχος από αδιάβαστα βιβλία. Μαλλιά πλεγμένα κοτσιδάκια. Η σημειολογία του like. Οι συγγραφείς που ερωτεύτηκα. Με ταλαιπωρούν τα αποσιωπητικά. Είναι πιο εύκολο να είσαι η Άννα Καρένινα.

Η απόφαση ήταν άμεση. Αυτό το βιβλίο θα γινόταν δικό μου εκείνη τη στιγμή. Έσπευσα στο ταμείο, αγνοώντας τα υπόλοιπα βιβλία, για να πληρώσω. Δέκα λεπτά αργότερα ήμουν στην πλατεία Κοραή, καθισμένη στα αγαπημένα μου Starbucks, με μία κούπα chai tea latte στα χέρια, βυθισμένη ήδη στο βιβλίο που μόλις είχα αποκτήσει. Σήκωσα το βλέμμα μου ξανά απ’ τις σελίδες του, μόνο όταν είχα διαβάσει και την τελευταία πρόταση.

Θυμάμαι, στις πρώτες σελίδες ακόμη, διαβάζω τον τίτλο Το κρεβάτι μου και στην πρώτη πρόταση να γίνεται αναφορά στο ομώνυμο έργο της Τρέισι Έμιν. Άμεση σκέψη: η Ξένια θα ήθελα να είναι φίλη μου. Οι σκέψεις της, σκέψεις που έχουν περάσει και από το δικό μου μυαλό – εκεί, αποτυπωμένες στο χαρτί. Η γραφή της προσωπική. Σε προσκαλεί, χωρίς φίλτρο και χωρίς να απολογείται για το ποια είναι, να ανακαλύψεις μικρές πτυχές του εαυτού της.

Το βιβλίο αυτό θα το επισκεφτώ ξανά αυτόν τον χειμώνα. Κάποιο απόγευμα μες στις γιορτές των Χριστουγέννων, σ’ ένα διάλειμμα απ’ τις κοινωνικές υποχρεώσεις, θα καθίσω στην πολυθρόνα δίπλα στο τζάκι, φορώντας τις κόκκινες καρώ πιτζάμες μου, και παρέα με μια κούπα mulled wine με κανέλα και πορτοκάλι θα βυθιστώ για άλλη μια φορά στις σελίδες του.

Η σημειολογία του like

Καμιά φορά, οι φίλοι μου στο Φέισμπουκ ποστάρουν κάτι και μετά από πέντε ώρες δεν έχουν ούτε ένα like. Όταν το παρατηρώ, πάντα κάνω ένα, είναι το λεγόμενο «like του οίκτου». Ακούγεται αισχρό και κυνικό, αλλά δεν μπορώ να σκέφτομαι έναν άνθρωπο καρφωμένο στην οθόνη του επί ώρες, περιμένοντας να βρει επιτέλους την αποδοχή των υπολοίπων. Σκέφτομαι την αγωνία του, καθώς θα βλέπει το κόκκινο της ειδοποίησης στο πάνω μέρος της οθόνης, φευ όμως, θα πρόκειται για μια ακόμη πρόσκληση σε έναν αγώνα Candy Crush.
Μετά είναι τα «like της αμοιβαιότητας». Δεν μπορεί ο άλλος να με λούζει με κομπλιμέντα και να με βομβαρδίζει με like σε κάθε ανάρτηση κι εγώ να είμαι γαϊδούρα. Οι κανόνες καλής συμπεριφοράς επιτάσσουν ανταπόδοση. Υπάρχουν εξάλλου φίλοι μου που με παίρνουν τηλέφωνο ή μου στέλνουν μήνυμα «Μπορείς να μου κάνεις like σε αυτό που μόλις ανέβασα;»
Υπάρχει ένα άλλο είδος, αυτό «της κεκτημένης ταχύτητας», που, επειδή συνήθως συμφωνώ με κάποιον, σπεύδω να διακηρύξω ότι μου αρέσει, χωρίς να έχω φτάσει μέχρι το τέλος του ποστ. Όταν συνειδητοποιώ πλέον ότι «δεν μ’ αρέσει», είτε κάνω ξε- like, το οποίο μπορεί να περάσει απαρατήρητο, αν έχουν προηγηθεί πολλά άλλα, είτε το αφήνω ως έχει κι εύχομαι να μην το δει κανείς.
Ένα άλλο ενδιαφέρον είδος είναι το «πολλαπλό like». Όταν απολαμβάνω ένα άρθρο παθιασμένα πάω και κάνω like σε οποιονδήποτε το έχει ποστάρει, ενώ έχω παρατηρήσει ότι οι περισσότεροι κάνουν άπαξ like στα άρθρα μου/Εχουν και δουλειές οι άνθρωποι.
Το «like του φλερτ» μπορεί να έχει διττό ρόλο. Μπορεί να γίνει ή να μη γίνει, δηλαδή η παρουσία του μπορεί να υποδηλώνει ενδιαφέρον ή η απουσία του μπορεί να έχει στόχο να κινήσει το ενδιαφέρον. Αληθινός διάλογος με φίλη: «Μα γιατί δεν μου κάνει like;» «Για να σου αποσπάσει την προσοχή, βρε κουτό. Είναι πολύ καλό σημάδι». Δεν ξέρω αν σκέφτονται όλοι έτσι, αλλά εμένα αυτό μου θυμίζει κάποια σημεία από το θεατρικό έργο Με δύναμη από την Κηφισιά.
Το «οικογενειακό like» βασίζεται σε δεσμούς αίματος. Δεν μπορώ να μην κάνω like σε συγγενείς πρώτου βαθμού, παιδικούς φίλους, συναδέλφους, δανειστές ή εργοδότες με τους οποίους έχω σχέση οικονομικής εξάρτησης.
Το «εξυπνακίστικο like», από την άλλη, έχει την έννοια «δεν έχω ιδέα για ποιο πράγμα μιλάς, αλλά, επειδή οι υπόλοιποι μοιάζουν να έχουν καταλάβει κι επειδή το λες και με έναν περίτεχνο τρόπο, δεν πρόκειται εγώ να απομονωθώ και να μην κάνω like». Κατά μία έννοια θα μπορούσε να βαφτιστεί και «like της μύησης»: «Εμείς όλοι που μας αρέσει το συγκεκριμένο ποστ, είμαστε λίγοι κι εκλεκτοί, μέλη μιας φεϊσμπουκικής φιλικής εταιρείας, έχουμε τους δικούς μας κώδικες, που οι άσχετοι αδυνατούν να κατανοήσουν», είναι το μήνυμα που στέλνει το συγκεκριμένο like. Στην ίδια κατηγορία θα μπορούσε να ενταχθεί και το «κτητικό like»: «Αυτό το ποστ μου ανήκει, εσείς οι ανίδεοι κρατήστε απόσταση ασφαλείας», είναι το μότο σε αυτήν την περίπτωση.
Στο «like επίδειξης ισχύος» στόχος είναι περισσότερο η ποσότητα παρά η ποιότητα. Υπάρχει εξάλλου το «like της αμηχανίας», όταν μου πλέκουν το εγκώμιο, δεν ξέρω τι να κάνω κι επειδή δεν μπορούν οι άλλοι να δουν ότι κοκκινίζω, κάνω απλά like στα σχόλια τους. «Κούκλα»- like. «Εύστοχο άρθρο»- like. «Η κόρη σου σου μοιάζει»- like. Όπως και το «like της πλήξης ή της αφωνίας». Επειδή βαριέμαι να απαντήσω οτιδήποτε, να αρθρώσω την παραμικρή κουβέντα, κάνω ένα like για να ξεφορτωθώ αυτόν που μου απευθύνεται, με σχολιάζει ή μου εύχεται χρόνια πολλά.
Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι κάνω ασταμάτητα like, που έχουν όμως διαφορετική χροιά, νόημα και ύφος. Θα είχε ενδιαφέρον να αναλύσει κανείς επιστημονικά, όχι τσαπατσούλικα, όπως εγώ, τη σημειολογία του like: πόσες λεπτές αποχρώσεις, πόσες σκέψεις και συναισθήματα, ανασφάλειες, πόθοι κι αγωνίες κρύβονται πίσω από τον φαινομενικά κοινό μπλε υψωμένο αντίχειρα.

– Στις ταινίες κλαίω στις πιο άσχετες σκηνές, Ξένια Κουναλάκη