Μικρά + Σύντομα no. 8

Glow (Netflix) | Instagram: @missjemmaart

♦ Είδα σε μίνι μαραθώνιο τη 2η σαιζόν της σειράς Glow στο Netflix, και για άλλη μια φορά θέλω να φωνάξω δυνατά για το πόσο καλή ηθοποιός είναι η Alison Brie.  Για όποιον δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, μου αρκούν λίγες λέξεις για να το περιγράψω: γυναικεία πάλη τη δεκαετία του ’80. Είναι μια σειρά που έχει χιούμορ, ενδιαφέροντα storylines, πολύ καλές ερμηνείες απ’ όλο το καστ. Φυσικά, στον πυρήνα είναι ο μισογυνισμός τον οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ηρωίδες σε διάφορες φάσεις της ζωής και καθημερινότητας τους. Για τα 80s μιλάμε! Και υπάρχει κι ένα υπέροχο subplot με έναν δευτερεύον χαρακτήρα που είναι ομοφυλόφιλος, χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει/ αποδεχτεί ανοιχτά. Είναι highly recommended για binge watching.

♦ Η Dolly Alderton έχει πλέον μόνιμη στήλη στο περιοδικό Style των The Sunday Times την οποία θα διαβάζω συστηματικά. Στο άρθρο της Κυριακής που μας πέρασε, αποχαιρέτησε το καλοκαίρι και υποδέχτηκε το φθινόπωρο. Ας σηκώσουμε το χέρι όσοι νιώθουμε όπως κι αυτή κάθε 1η εβδομάδα του Σεπτέμβρη.

This is the week of seasonal change and sea change. A drop in temperature and a levelling of temperament; optimism and battening down hatches; the unfolding of old jumpers and the opening of new notebooks. It’s the week, to borrow a line from Saint Nora Ephron’s You’ve Got Mail, in which, “I’d send you a bouquet of newly sharpened pencils”. Each and every one of you. It’s the week that all of us can start again. Happy new year.

♦ Βρήκα το ιδανικό soundtrack που συνοδεύει τις ώρες που διαβάζω το The Second Sex της Simone de Beauvoir σε αυτή την playlist στο spotify.

♦ Διάβασα το υπέροχο άρθρο της Lena Dunham στη Vogue που πραγματεύεται τη μοναξιά που νιώθει κανείς όταν βρίσκεται μόνος μετά απ’ το τέλος μιας μακροχρόνιας σχέσης. Μου άρεσε ιδιαίτερο το σημείο στο οποίο περιγράφει τα μικρά βήματα που τη βοήθησαν στο να μάθει να είναι ξανά μόνη με τον εαυτό της, και να είναι καλά με αυτό.

I read a poetry book cover to cover sitting at the kitchen counter while my parents were out for the night enjoying a more active social life than I do, double-fisting leftover Danish.

Then I stepped into a restaurant not far from the house and asked for the table by the window, where I ordered only tea and a bread basket but considered it a start.

 

Words | globe·trot·ter

 

globe·trot·ter

a person who travels regularly or frequently to countries all over the world.

Μικρά + Σύντομα no. 7

Instagram: @icovetthee

 

◊ Τον τελευταίο μήνα κόλλησα με την ισπανική σειρά Gran Hotel. Κλασική σαπουνόπερα, ένα ισπανόφωνο Upstairs Downstairs ή Downton Abbey, με λίγο περισσότερο μυστήριο και κάμποσα πτώματα (κάπου έχασα το μέτρημα). Το comic relief ερχόταν σε γενναίες δόσεις (α) από την παρουσία του Javier, του αχαΐρευτου, ερωτύλου μικρού γιου της οικογένειας στην οποία ανήκε το ξενοδοχείο, καθώς και (β) απ’ το αχτύπητο δίδυμο του ολίγον «limited abilities» αστυνομικού Hernando και του «λαγωνικού» ντετέκτιβ Ayala, στον οποίο εντοπίζουμε χαρακτηριστικά του Ηρακλή Πουαρώ. Σ’ ένα επεισόδιο, μάλιστα, κάνει την εμφάνιση του κι ένας χαρακτήρας που υπονοείται ότι είναι η Αγκάθα Κρίστι στα νιάτα της. Ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για να κάνω εξάσκηση στα Ισπανικά μου.

◊ Άκουσα την Jameela Jamil στο podcast Ways to Change the World. Η Jameela, που έγινε ευρέως γνωστή με τη συμμετοχή της στη σειρά The Good Place, μίλησε για τον ακτιβισμό και την πρωτοβουλία I Weight, πίσω απ’ την οποία κρύβεται η ίδια. Επέδειξε εξαιρετική ευφράδεια και οξύτητα πνεύματος. Είναι ένα επεισόδιο που αξίζει να ακούσετε.

◊ Μετά από τον μαραθώνιο ανάγνωσης της τετραλογίας της Νάπολης από την αγαπημένη Elena Ferrante, αναζήτησα στο διαδίκτυο την εκτεταμένη αρθρογραφία που υπάρχει γύρω από το έργο της. Ξεχώρισα τη συνέντευξη που έδωσε η συγγραφέας στην Elissa Schappell στο περιοδικό Vanity Fair. Είναι χωρισμένη σε δύο μέρη και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να δει κανείς την πολιτική σκέψη της Ferrante, όπως τη γνωρίσαμε μέσα από την εργογραφία της. Δύο απ’ τις απαντήσεις της που ξεχώρισα είναι οι παρακάτω:

Was there one novel in the series that was more difficult to write? Is there one that you feel most connected to or proud of?

The entire series, in each of its four installments, was, for me, a satisfying labor. Perhaps because of the themes it addresses, the most difficult to write was the third. And, again due to its thematic considerations, the second was the easiest. But the first and the fourth are the ones to which I dedicated myself without reserve, every day mixing different genres, pleasure and pain, obscurity and clarity. I love them very much for this reason.

The subject of abandonment appears in a lot of your work. What is it about abandonment that strikes such a chord with you?

Abandonment is an invisible wound that does not heal easily. As a storyteller, I am attracted by it because it synthesizes the general precariousness of all we consider constant, the deconstruction of everything that seemed “normal.” Abandonment corrodes those certainties within which we believed we lived safely. Not only have we been abandoned, but we may not hold up when faced with the loss; we abandon ourselves, we lose the consistency that we have gained via the sweet habit of entrusting ourselves to others. So, to get through it, you must find a new equilibrium while at the same time acknowledging a new fact—namely, that everything you have can be taken from you, and with it your will to live.

Μπορείτε να βρείτε τη συνέντευξη στα ακόλουθα link:

The Mysterious, Anonymous Author Elena Ferrante on the Conclusion of Her Neapolitan Novels by Elissa Schappell @ Vanity Fair

Elena Ferrante Explains Why, for the Last Time, You Don’t Need to Know Her Name by Elissa Schappell @ Vanity Fair

 

Ποίηση: Ο Μικρός Ναυτίλος | Οδυσσέας Ελύτης

Είπα θα φύγω. Τώρα. Μ’ ό,τι να ‘ναι: τον σάκο μου τον ταξιδιωτικό στον ώμο· στην τσέπη μου έναν Οδηγό· τη φωτογραφική μου μηχανή στο χέρι. Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω ποιος είμαι. Τί δίνω, τί μου δίνουν και περισσεύει το άδικο.

♦ Οδυσσέας Ελύτης, Ο Μικρός Ναυτίλος (Είσοδος)

Μικρά + Σύντομα no. 6

♦ Χθες το βράδυ ξεκίνησα τη σειρά Killing Eve και αφού έχω δει 4 επεισόδια το μόνο που έχω να σχολιάσω είναι γιατί δεν την ξεκίνησα νωρίτερα; Φυσικά ξέρω την απάντηση. Όταν ξεκίνησα να διαβάζω ενθουσιώδη σχόλια για τη σειρά και τους συντελεστές της, αποφάσισα να περιμένω να ολοκληρωθεί η προβολή της πρώτης σαιζόν πριν τη δω, ώστε να μπορώ να κάνω binge watching. Είμαι πολύ χαρούμενη που στη συγγραφική ομάδα ανήκει η αγαπημένη μου Phoebe Waller-Bridge, που μπήκε στο ραντάρ μου με το εξαιρετικά αυθάδικο Fleabag (το οποίο επανέρχεται μες στο 2019). Το Killing Eve έχει δυναμικούς, πολύπλευρους γυναικείους χαρακτήρες (φανταστικές τόσο η Sandra Oh, όσο και η Jodie Comer), ενδιαφέρον σενάριο, σκηνοθεσία και μουσική επένδυση. Αυτό που με έχει ενθουσιάσει; Οι ενδυματολογικές επιλογές για τον χαρακτήρα της Villanelle. Ιδίως αυτό το ροζ σύνολο.

♦ Την εβδομάδα που μας πέρασε είδα στο Netflix το εξαιρετικό comedy special Hannah Gadsby: Nanette. Πραγματικά πρέπει να το δεις! Είναι εμπειρία. Εγώ το είδα χωρίς να έχω διαβάσει τίποτε γι’ αυτό, και με συνεπήρε, με ενθουσίασε, με έκανε να γελάσω, με έκανε να κλάψω. Δε θέλω να κάνω κανένα σχόλιο για το τι θέματα πραγματεύεται η Hannah Gadsby σε αυτό. Δε θέλω να μαρτυρήσω τίποτε. Πιστεύω πως πρέπει να το δει κανείς ανυποψίαστος. Αλλά, αν δεν κρατιέστε, ένα σύντομο και περιεκτικό άρθρο για το περί τίνος πρόκειται μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

♦ Διάβασα το Marriage Vacation ένα βιβλίο που γράφτηκε καθαρά για να ικανοποιήσει το κοινό της σειράς Younger. Πρόκειται για το βιβλίο που έγραψε η Pauline, η εν διαστάσει σύζυγος του Charles, και του οποίου την επιμέλεια ανέλαβε η Liza, η πρωταγωνίστρια της σειράς, που ένα κομμάτι της καρδιάς της έχει κλέψει ο Charles. Ναι, ερωτικό γαϊτανάκι. Όσοι παρακολουθούν τη σειρά είναι μυημένοι στις περίπλοκες σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ των ηρώων, και καταλαβαίνουν την περιέργεια μου να διαβάσω το βιβλίο. Επίσης, έμαθα επιτέλους τί έγραφε η περίφημη σελίδα 58! Θα βάλω μόνο ένα hashtag: #hothothot.

♦ Όσοι ανήκουν στη γενιά που γνώρισε την Thalía μέσα απ’ τις σειρές Marimar, María la del Barrio και Rosalinda, θα θυμούνται ότι εκτός από ηθοποιός είναι και τραγουδίστρια με πολύ όμορφη φωνή μάλιστα. Ε, φέτος το τραγούδι το καλοκαιριού για μένα έχει latin ρυθμό και είναι το No Me Acuerdo, μια συνεργασία ανάμεσα στην Thalía και τη Natti Natasha. Καθημερινά σιγομουρμουρίζω…

♫ Pero no me acuerdo, no me acuerdo
Y si no me acuerdo, no pasó
Eso no pasó
Yo no me acuerdo, no me acuerdo
Y si no me acuerdo, no pasó
Eso no pasó ♫