Instagram Inspiration: Ιούλιος 2018

To καλοκαίρι του 2018 σταμάτησε, για εμένα, λίγο πριν φτάσει στο τέλος του ο Ιούλης. Κάτι μάγκωσε μέσα μου και δεν μπορούσα να μπω σε mood διακοπών. Έκανα ένα διάλειμμα απ’ το blog, και όσα είχα ετοιμάσει ή σχεδίαζα να γράψω έμειναν μετέωρα. Εν τέλει, αποφάσισα να τα μοιραστώ μαζί σας, και να μην καταλήξουν στον κάλαθο των αχρήστων. Εδώ, πέντε αγαπημένες φωτογραφίες που έκαναν την εμφάνιση τους στο #instagram feed μου μες στον Ιούλιο.


… είναι απ’ τις φωτογραφίες μπροστά στις οποίες μένει κανείς έκθαμβος.

View this post on Instagram

Photo by @CarltonWard | This photo shows Eglin Air Force Base in Florida the panhandle which the centerpiece of the largest connected corridor of longleaf forest left on the planet. We hiked through Eglin on Day 63 of the 2015 Florida Wildlife Corridor Expedition. Partnerships here between public agencies and private landowners offer great hope for restoring one of the most biologically diverse habitats in America, and provides a proving grounds for the Half Earth, a model which seeks to protect half the planet to achieve a sustainable balance for humanity and nature. We need to invest in buying more conservation easements and public acquisitions if there is any hope to keep North Florida’s wilderness areas connected to the Everglades in the south. In between, some of America’s most rapidly sprawling development threatens to sever the Florida Wildlife Corridor that still keeps wild Florida connected. Please see the link in my profile for my new editorial and photo essay about this topic. Please connect with @CarltonWard to follow my #PathofthePanther project with @NatGeo. @insidenatgeo @natgeocreative @fl_wildcorridor #pathofthepanther #floridawild #keepflwild#forest #sunrise #conservation

A post shared by National Geographic (@natgeo) on

National Geographic


… μου αρέσει να χαζεύω φωτογραφίες με θέμα το βιβλίο και τον καφέ. Έχω μέχρι και ξεχωριστό φάκελο στο pinterest.

View this post on Instagram

‘Who do you think you are? I had no idea how to answer that when I was fifteen, but I was reaching for the kind of freedom that a young woman in the 1970s did not socially possess. What else was there to do? To become the person someone else had imagined for us is not freedom – it is to mortgage our life to someone else's fear. If we cannot at least imagine we are free, we are living a life that is wrong for us.’ 💛 Written after the breakdown of her marriage, this is an intimate look at Deborah Levy mourning the loss of one thing and trying to find her place in the world. I fell in love with her honesty and found I connected with this more than her fiction. A real gem that I highly recommend. Thank you @penguinukbooks for sending this one my way. #deborahlevy #thecostofliving

A post shared by A Literary Life ♡ Siobhan (@thehalcyondaysofsummer) on

A Literary Life ♥ Siobhan


… βιβλία παντού.

Kathleen Crowley


… καρπούζι = καλοκαίρι.

View this post on Instagram

Joaquin sorolla •••

A post shared by madame shoushou (@madameshoushou) on

Madame Shoushou


… έξυπνες πινελιές στη διακόσμηση του χώρου εργασίας σου.

Foteini M.


 

Patti Smith | M Train (II)

Το καφέ ‘Ino φαινόταν άδειο. Από την άκρη του πορτοκαλί στεγάστρου της εισόδου κρέμονταν μικροί σταλακτίτες. Κάθισα στο τραπέζι μου, έφαγα το μαύρο ψωμί μου με το ελαιόλαδο και άνοιξα τον Πρώτο Άνθρωπο του Καμί. Το είχα διαβάσει λίγο καιρό πριν, αλλά ήμουν τόσο απορροφημένη, που δεν συγκράτησα τίποτα. Αυτό το βιβλίο ήταν το ασυνεχές, ισόβιο αίνιγμα. Στις αρχές της εφηβείας μου καθόμουν και διάβαζα για ώρες σε ένα μικρό αλσάκι με θάμνους κοντά στις σιδηροδρομικές γραμμές του Τζέρμανταουν. Όπως ο Γκάμπι, βυθιζόμουν σε ένα βιβλίο με όλο μου το είναι και μερικές φορές έφτανα τόσο βαθιά, που ένιωθα πως ζούσα μέσα του. Τελείωσα πολλά βιβλία με τέτοιο τρόπο εκεί, κλείνοντας εκστατικά τα εξώφυλλα, αλλά μέχρι να γυρίσω στο σπίτι δεν είχα συγκρατήσει τίποτα απ’ το περιεχόμενο. Αυτό με ενοχλούσε, αλλά κρατούσα μυστική αυτή την παράξενη αδυναμία. Κοιτάζω τα εξώφυλλα τέτοιων βιβλίων και το περιεχόμενό τους παραμένει ένα μυστήριο που αδυνατώ να το λύσω. Υπάρχουν μερικά βιβλία που αγάπησα και έζησα μέσα τους, αλλά δεν μπορώ να τα θυμηθώ.

– M Train, Patti Smith

Ali Smith | Autumn (II)

Patti Smith | M Train (I)

Μικρά + Σύντομα no. 10

→ Στο ταξίδι προς Ισπανία διάβασα το Autumn της Ali Smith. Το βιβλίο το επέλεξα για τον τίτλο του, μία απ’ τις αγαπημένες μου εποχές, το φθινόπωρο. Η θεματολογία του ένα κουβάρι από πολιτική, τέχνη, λογοτεχνία. Και στον πυρήνα όλων αυτών βρίσκεται η ταυτότητα, και πως το σήμερα και το χθες διαμορφώνουν αυτό που είμαστε. Όλα αυτά ιδωμένα μέσα απ’ τη φιλία που διαμορφώνεται ανάμεσα σε ένα μικρό κορίτσι κι έναν ηλικιωμένο άντρα. Η Ali Smith δεν είναι εύπεπτη, αλλά αξίζει να της δώσεις μια ευκαιρία για τον λυρισμό της γραφής της και τον τρόπο που εκφράζει τις σκέψεις της.

→ Τον Quincy Jones τον είχα ακουστά κυρίως λόγω του ενδιαφέροντος μου για τον Michael Jackson και την Rashinda Jones, που για μένα θα είναι πάντοτε η Ann Perkins του Parks and Recreation, η κολλητή της Leslie Knope.* Αυτή τη χρονιά το όνομά του έκανε πολύ buzz λόγω της συνέντευξης που έδωσε στο περιοδικό New York Magazine και η οποία οδήγησε σε θυελλώδεις αντιδράσεις, μπόλικο κουτσομπολιό, και ταρακούνησε τη μουσική βιομηχανία. Τον Σεπτέμβρη έφτασε στο Netflix το ντοκιμαντέρ Quincy και τώρα μπορώ να καταλάβω πολύ καλά γιατί θεωρείται ένας εν ζωή θρύλος της μουσικής βιομηχανίας. Αξίζει να το αναζητήσετε.

*Θέλω να αφήσω εδώ αυτό το video για τη φιλία της Ann με τη Leslie στη σειρά Parks and Recreation. *nostalgia vibes*

→ Θέλω να διαβάσω το memoir της Lily Allen, My Thoughts Exactly. Μου άρεσε πολύ η συνέντευξη που έδωσε στη Guardian πρόσφατα με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της, αλλά και του πρόσφατου δίσκου της, No Shame, που μάλιστα ήταν υποψήφιο για το βραβείο Mercury. Για την ώρα ακούω στο repeat το Lost My Mind. Προτείνω να ακούσετε και το δικό της επεισόδιο στο αγαπημένο μου podcast, το Desert Island Discs.

→ Αυτή την εβδομάδα ξεκίνησα το πρώτο σεμινάριο για τη νέα «σχολική» χρονιά στο αγαπημένο μου Fårö. Μετά τις Ιστορίες της Τέχνης που παρακολούθησα την άνοιξη, το φθινόπωρο συνεχίζω με τις Ιστορίες Ελληνικής Ζωγραφικής, κάτι που ζητήσαμε στον αγαπημένο μας δάσκαλο κι αυτός το έκανε πραγματικότητα. Προσωπικά έχω μεγάλα κενά στην Ελληνική τέχνη και ζωγραφική και χαίρομαι που θα την ανακαλύψω απ’ την αρχή. Περιμένω μάλιστα να καλύψουμε τον Γιάννη Μόραλη στις συναντήσεις μας, και μετά να επισκεφτώ την αναδρομική έκθεση στο έργο του που πραγματοποιείται στο Μουσείο Μπενάκη.