Μικρά + Σύντομα no. 6

♦ Χθες το βράδυ ξεκίνησα τη σειρά Killing Eve και αφού έχω δει 4 επεισόδια το μόνο που έχω να σχολιάσω είναι γιατί δεν την ξεκίνησα νωρίτερα; Φυσικά ξέρω την απάντηση. Όταν ξεκίνησα να διαβάζω ενθουσιώδη σχόλια για τη σειρά και τους συντελεστές της, αποφάσισα να περιμένω να ολοκληρωθεί η προβολή της πρώτης σαιζόν πριν τη δω, ώστε να μπορώ να κάνω binge watching. Είμαι πολύ χαρούμενη που στη συγγραφική ομάδα ανήκει η αγαπημένη μου Phoebe Waller-Bridge, που μπήκε στο ραντάρ μου με το εξαιρετικά αυθάδικο Fleabag (το οποίο επανέρχεται μες στο 2019). Το Killing Eve έχει δυναμικούς, πολύπλευρους γυναικείους χαρακτήρες (φανταστικές τόσο η Sandra Oh, όσο και η Jodie Comer), ενδιαφέρον σενάριο, σκηνοθεσία και μουσική επένδυση. Αυτό που με έχει ενθουσιάσει; Οι ενδυματολογικές επιλογές για τον χαρακτήρα της Villanelle. Ιδίως αυτό το ροζ σύνολο.

♦ Την εβδομάδα που μας πέρασε είδα στο Netflix το εξαιρετικό comedy special Hannah Gadsby: Nanette. Πραγματικά πρέπει να το δεις! Είναι εμπειρία. Εγώ το είδα χωρίς να έχω διαβάσει τίποτε γι’ αυτό, και με συνεπήρε, με ενθουσίασε, με έκανε να γελάσω, με έκανε να κλάψω. Δε θέλω να κάνω κανένα σχόλιο για το τι θέματα πραγματεύεται η Hannah Gadsby σε αυτό. Δε θέλω να μαρτυρήσω τίποτε. Πιστεύω πως πρέπει να το δει κανείς ανυποψίαστος. Αλλά, αν δεν κρατιέστε, ένα σύντομο και περιεκτικό άρθρο για το περί τίνος πρόκειται μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

♦ Διάβασα το Marriage Vacation ένα βιβλίο που γράφτηκε καθαρά για να ικανοποιήσει το κοινό της σειράς Younger. Πρόκειται για το βιβλίο που έγραψε η Pauline, η εν διαστάσει σύζυγος του Charles, και του οποίου την επιμέλεια ανέλαβε η Liza, η πρωταγωνίστρια της σειράς, που ένα κομμάτι της καρδιάς της έχει κλέψει ο Charles. Ναι, ερωτικό γαϊτανάκι. Όσοι παρακολουθούν τη σειρά είναι μυημένοι στις περίπλοκες σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ των ηρώων, και καταλαβαίνουν την περιέργεια μου να διαβάσω το βιβλίο. Επίσης, έμαθα επιτέλους τί έγραφε η περίφημη σελίδα 58! Θα βάλω μόνο ένα hashtag: #hothothot.

♦ Όσοι ανήκουν στη γενιά που γνώρισε την Thalía μέσα απ’ τις σειρές Marimar, María la del Barrio και Rosalinda, θα θυμούνται ότι εκτός από ηθοποιός είναι και τραγουδίστρια με πολύ όμορφη φωνή μάλιστα. Ε, φέτος το τραγούδι το καλοκαιριού για μένα έχει latin ρυθμό και είναι το No Me Acuerdo, μια συνεργασία ανάμεσα στην Thalía και τη Natti Natasha. Καθημερινά σιγομουρμουρίζω…

♫ Pero no me acuerdo, no me acuerdo
Y si no me acuerdo, no pasó
Eso no pasó
Yo no me acuerdo, no me acuerdo
Y si no me acuerdo, no pasó
Eso no pasó ♫

Μικρά + Σύντομα no. 5

♦ Είδα το πρώτο επεισόδιο από τη σειρά ντοκιμαντέρ Abstract: The Art of Design, το οποίο είναι αφιερωμένο στον Christoph Niemann και την τέχνη της εικονογράφησης. Τη δουλειά του Niemann για το περιοδικό The New Yorker την παρακολουθούσα εδώ και καιρό. Μερικά από τα εξώφυλλα που έχει σχεδιάσει είναι πολύ έξυπνα και μπορείτε να τα δείτε εδώ. Οπότε, το να τον ακούω να μιλάει για την τέχνη του και τη διαδικασία με την οποία μια ιδέα γίνεται εικόνα ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.

♦ Άγγιξε ευαίσθητες χορδές αυτό το ποίημα της Μαρίνας Τσβετάγιεβα που διάβασα στο blog Style Rive Gauche. Είχα ακούσει αρκετές φορές το όνομα αυτής της ποιήτριας, αλλά πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με την ποίηση της. Ήδη είμαι έτοιμη να αγοράσω κάποια ποιητική της συλλογή. Αν έχετε διαβάσει ποίηση της, κάθε πρόταση καλοδεχούμενη για το από που να ξεκινήσω.

♦ Δοκίμασα τις γνώσεις μου πάνω στη Σύγχρονη Τέχνη, παρακολουθώντας το μικρού μήκους animation Kunstbar. Σε ένα τοπίο βγαλμένο σαν από πίνακα του Giorgio de Chirico ένας άνθρωπος περιπλανιέται, όταν την προσοχή του τραβάει ένα art bar. Κάθεται στο bar κι αρχίζει να δοκιμάζει τα κοκτέιλ, που εκτός από ονόματα διάσημων καλλιτεχνών φαίνεται ότι έχουν κι ενδιαφέρουσες παρενέργειες. Σαν σε όνειρο περνούν μπροστά απ’ τα μάτια του διάφορα πρόσωπα/μορφές που είναι καθαρές αναφορές σε ζωγραφικούς πίνακες, αλλά και άλλα έργα, όπως γλυπτά, σημαντικών σύγχρονων καλλιτεχνών (κι όχι μόνο) – όπως Edward Munch, Henri Matisse, Salvador Dali, Marc Chagall, Paul Klee, Jackson Pollock, Vincent Van Gogh, Pablo Picasso.

♦ Σβήνω και γράφω για τον Anthony Bourdain, αλλά δεν έχω βρει ακόμη τις λέξεις για τον θάνατο του. Θέλω, όμως, να αφήσω εδώ ένα quote του που διάβασα στο twitter για τη σχέση φαγητού – κοινωνίας.

Meals make the society, hold the fabric together in lots of ways that were charming and interesting and intoxicating to me. The perfect meal, or the best meals, occur in a context that frequently has very little to do with the food itself.

 

Μικρά + Σύντομα no. 4

illustration | Love, Simon (2018)

→ Είδα τη θεατρική παράσταση «Επαναστατικές Μέθοδοι για τον Καθαρισμό της Πισίνας σας» της Αλεξάνδρας Κ* στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Η παλιά γενιά συγκρούεται με την καινούργια, το θυμικό δίκαιο με το αστικό, και η τυπική ελληνική οικογένεια με την ίδια της την επιβίωση. Κι όλα αυτά σε ένα νησί στο βορειότερο σημείο της Ελλάδας, γύρω από μια πισίνα και μια ελιά. Πολύ χιούμορ, ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία και ο Μανώλης Μαυροματάκης κεντάει ως ο πατριάρχης της οικογένειας Αντώνη Τάδε.

→ Την προηγούμενη Παρασκευή βρέθηκα να τριγυρνώ με συνεργάτες μου στο κέντρο της Αθήνας, αντί να είμαι στο γραφείο. Σε ένα διάλειμμα απ’ τη βόλτα, έκανα μια στάση με την παρέα μου στο Noel για brunch. Εξαιρετικά τόσο η λεμονάδα του, όσο και το croque madame που δοκιμάσαμε.

→ Άκουσα το επεισόδιο New York, New York από το podcast Soul Music του BBC Radio 4. Στη διάρκεια του επεισοδίου παρουσιάζεται η ιστορία πίσω απ’ το τραγούδι New York, New York που γράφτηκε για την ομώνυμη ταινία του Martin Scorsese, με πρωταγωνιστές τους Liza Minelli και Robert De Niro. Δύο είναι οι πιο θρυλικές εκτελέσεις του – μία αυτή της ταινίας από τη Liza Minelli, και η άλλη του Frank Sinatra. Επίσης, υπάρχει και μία συγκινητική ιστορία που συνδέεται με το χτύπημα στους δίδυμους πύργους.

→ Πήγα στο μουσείο Μπενάκη και είδα την εξαιρετική έκθεση φωτογραφίας Joan Leigh Fermor. Φωτογράφος και αγαπημένη. Στις δεκαετίες 1940-1960 οι Joan Leigh Fermor και ο σύζυγος της Patrick Leigh Fermor ταξίδεψαν σε πολλές μεριές της Ελλάδας, και η αγάπη τους και ο θαυμασμός τους για την πατρίδα μας αποτυπώθηκε στις φωτογραφίες* της Joan και το συγγραφικό έργο του Patrick, ιδίως στα έργα Μάνη και Ρούμελη. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 21.10.2018 και αξίζει να της δώσετε μια ευκαιρία. Αν έχετε instagram, μπορείτε να ακολουθήσετε το hashtag #JoanLeighFermorBM και να δείτε τί ανεβάζουν οι επισκέπτες της έκθεσης στο συγκεκριμένο κοινωνικό δίκτυο.

→ Είδα την ταινία Love, Simon και πραγματικά απόλαυσα αυτή τη ρομαντική κομεντί που έχει ως πρωταγωνιστή έναν ομοφυλόφιλο έφηβο, που ακόμη δεν έχει αποκαλύψει στο οικείο του περιβάλλον την σεξουαλική του ταυτότητα. Πρόκειται για μια ταινία γεμάτη ευαισθησία, χιούμορ και, φυσικά, τα αγαπημένα κλισέ του είδους. Με χαροποίησε ιδιαίτερα όταν διάβασα ότι πολλοί ηθοποιοί στο εξωτερικό έκαναν δώρο προβολές στις μικρές πόλεις απ’ τις οποίες κατάγονται για να πάει ο κόσμος να δει την ταινία. Η σκηνή που ξεχώρισα ήταν αυτή. Κυκλοφορεί στους κινηματογράφους.


* μια μικρή ιδέα για το τί ξεχώρισα στην έκθεση μπορείτε να πάρετε και απ’ το πρόσφατο post που ανέβασα.

Μικρά + Σύντομα no. 3

  • Ένιωσα αρκετά μπερδεμένη διαβάζοντας το παρακάτω post του Moses Farrow, ενός εκ των υιοθετημένων παιδιών του Woody Allen και της Mia Farrow. Σε αυτό το post υπερασπίστηκε τον πατέρα του, Woody Allen, για τις συνεχείς κατηγορίες που δέχεται από την ίδια την Dylan Farrow, υιοθετημένη κόρη της πρώην συντρόφου του Mia Farrow, ότι την κακοποίησε σεξουαλικά όταν ήταν ανήλικη. Επίσης, ο Moses κατηγορεί την Mia Farrow για κακομεταχείριση και ότι εν γένει μεγάλωσε τα παιδιά της σε ένα αρκετά δυσλειτουργικό οικογενειακό περιβάλλον. Η αλήθεια δεν πιστεύω πώς θα βγει ποτέ στο φως, και τα πράγματα απλώς δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Φαίνεται πώς η υπόθεση είναι πολύ πιο περίπλοκη. Ίσως να μην μάθουμε ποτέ την αλήθεια.
  • Άκουσα το επεισόδιο του Stephen Hawking στο αγαπημένο μου podcast Desert Island Discs και το βρήκα άκρως απολαυστικό. O Stephen Hawking ήταν ένας άνθρωπος με τρομερό χιούμορ και εξαιρετικό μουσικό γούστο. Απ’ τους 8 δίσκους που διάλεξε να πάρει μαζί του, νομίζω ότι έκλεισε με τον καλύτερο… Non, Je Ne Regrette Rien με τη φωνή της αξέχαστης Édith Piaf.
  • Περιμένω με μεγάλη προσμονή να δω την καινούργια τηλεοπτική μεταφορά του σαιξπηρικού King Lear από το BBC με τον Anthony Hopkins στον ομώνυμο ρόλο. Στη Γηραιά Αλβιώνα προβλήθηκε στις 28/5. Για την ώρα μπορείτε να δείτε το trailer εδώ.
  • Χάρηκα και πανηγύρισα από μέσα μου με την ανακοίνωση ότι η σειρά Brooklyn Nine Nine βρήκε καινούργια τηλεοπτική στέγη και θα επιστρέψει για 6η σαιζόν. Πρόκειται για μια αστυνομική κωμωδία με επεισόδια των 20 λεπτών που ακολουθεί τον ανώριμο αστυνομικό Jake Peralta και τους συναδέλφους του καθώς αναλαμβάνουν να ξεδιαλύνουν διάφορα εγκλήματα στη Νέα Υόρκη. Το καστ είναι φανταστικά αστείο και ταλαντούχο. Ανάμεσα στους μεγάλους fan της σειράς είναι και ο Guillermo del Toro, ο οποίος όταν ανακοινώθηκε αρχικά απ’ το κανάλι FOX ότι η σειρά κόβεται, έσπευσε να δηλώσει την απογοήτευση του στο twitter.

Brooklyn Nine-Nine has given us fully human characters, beautiful, powerful, flawed, vulnerable, majestic… In whichever form, B99 must return. It will. And I will be there to watch. And, it is my hope that I hope that, this time, a lot more people do too.  

  • Συγκινήθηκα πολύ με αυτή τη φωτογραφία που κυκλοφόρησε στα social media την προηγούμενη εβδομάδα ενόψει του δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων. Αισίως το αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα της Παρασκευής 25/5 ήταν ένα μεγάλο ΝΑΙ και έτσι ένας οπισθοδρομικός νόμος παύει πλέον να έχει ισχύ. Ο συμβολισμός πίσω απ’ τη φωτογραφία είναι διπλός, έτσι όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ· πρώτον, είναι όλες οι γυναίκες που τόσα χρόνια αναγκάζονταν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό για να κάνουν άμβλωση ακόμη και για σοβαρούς ιατρικούς λόγους, και δεύτερον, είναι όλες οι Ιρλανδές που ταξίδεψαν από κάθε γωνιά του κόσμου στην πατρίδα τους για να συμμετέχουν στο δημοψήφισμα και να υπερασπιστούν το δικαίωμα τους στην επιλογή.
  • Γέλασα με αυτό το tweet του Netflix Greece καθώς σατίρισε με πολύ πετυχημένο τρόπο τον καταιγισμό των email που λάβαμε όλοι μας λίγο-πολύ από οποιαδήποτε εταιρία μας έχει φακελωμένους στο αρχείο της, και είχε να κάνει με τη συμμόρφωση των εταιριών στον νέο κανονισμό προστασίας δεδομένων, γνωστό και ως GDPR.

Μικρά + Σύντομα no. 2

  • Τρελό Royal Wedding Fever δεν με έπιασε. Αλλά, δεν μπορούσα να μη χαζέψω λίγο τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν. Μία από αυτές ξεχώρισε, και αν ήμουν στη θέση της Meghan Markle θα την έβαζα σε κορνίζα σίγουρα.
  • Άκουσα το bonus επεισόδιο από το podcast του The Paris Review με την ομιλία που έδωσε ο Philip Roth όταν αποδέχθηκε το λογοτεχνικό βραβείο του περιοδικού Hadada για τα επιτεύγματα του στα γράμματα.
  • Διάβασα το παρακάτω tweet για το βιβλίο και το βρήκα πολύ εύστοχο.

Αγαπάμε το βιβλίο σημαίνει ότι μπαίνουμε στον πόνο του άλλου, συναισθανόμαστε τα τραύματά του, αντιλαμβανόμαστε τις ιδέες του, βγαίνουμε από το εγώ μας, συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι σοφοί, μάλλον είμαστε δοκησίσοφοι αν δεν καταλαβαίνουμε την άλλη αλήθεια.

  • Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε, όταν άκουσα το επεισόδιο με την Ali Smith στο Desert Island Discs. Ένα από τα τραγούδια που διάλεξε να πάρει μαζί της στο έρημο νησί ήταν To Φεγγαράκι από την ελληνική ταινία Η Σοφερίνα. Πώς προέκυψε αυτή η επιλογή; Εκτός του ότι αγαπάει πολύ την Ελλάδα και την επισκέπτεται συχνά, σε μια περίοδο μεγάλης θλίψης μετά τον θάνατο του πατέρα της αυτό που τη βοήθησε πολύ ήταν το να παρακολουθεί αργά τη νύχτα στο youtube βίντεο από ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του ’60 και κυρίως μιούζικαλ.
  • Η 2η σαιζόν της σειράς The Good Fight έφτασε στο τέλος της· και τί καταπληκτική σαιζόν ήταν αυτή! Νομίζω ότι κάνει την πιο πετυχημένη σάτιρα για την κυβέρνηση Tramp. Οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι δυναμικοί και με ενδιαφέρουσες ιστορίες. Το χιούμορ έξυπνο, μερικές φορές παράλογο και συνάμα είναι στιγμές που αγγίζει την παράνοια (με τον πιο θετικό τρόπο). Ακόμη και αν δεν έχεις δει το The Good Wife (της οποίας είναι spin off) αξίζει να δώσεις μια ευκαιρία σε αυτή τη σειρά.
  • Είδα ένα rom-com στο Netflix και χάρηκα που μου θύμισε τις καλές εποχές των late 90s. Tο όνομα αυτού; The Kissing Booth. Οι κριτικές ήταν πολύ μέτριες, αλλά τις αγνόησα και δεν το μετάνιωσα. Τα rom-com είναι ένοχη απόλαυση. Σαν το παγωτό.