Μικρά + Σύντομα no. 9

Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)

♦ Είδα το Σαββατοκύριακο στο Netflix την εφηβική ταινία Sierra Burgess is a Loser. Αυτό που ξεχώρισα στην ταινία είναι το τραγούδι Sunflower που ερμηνεύει η πρωταγωνίστρια προς το τέλος της. Με συγκίνησε και βρήκα πολύ όμορφους τους στίχους του. Υπέροχη και η φωνή της Shannon Purser.

♫ But I’m a sunflower, a little funny

if I was a rose, maybe you’d pick me

but I know you don’t have a clue

this sunflower’s waiting for you

waiting for you. ♫

♦ Η πιο ευχάριστη έκπληξη της Δευτέρας ήταν τα 2 πρώτα επεισόδια της σειράς Kidding. Αν αγαπάτε την ταινία Eternal Sunshine of the Spotless Mind, τότε πρέπει να την αναζητήσετε. Πρόκειται για την καινούργια συνεργασία ανάμεσα στον Jim Carrey, που πρωταγωνιστεί κι εκτελεί χρέη παραγωγού, και τον Michel Gondry, που σκηνοθετεί. Ο Jim Carrey μας δίνει μία ακόμη εξαιρετική ερμηνεία και αποδεικνύει ότι οι δραματικοί, προσγειωμένοι ρόλοι του πηγαίνουν πολύ. Το καστ δε που τον πλαισιώνει είναι φανταστικό: Frank Langella, Catherine Keener και Judy Greer. Δεν σας δίνω κανένα κλου για την υπόθεση. Απλώς να το δείτε!

♦ To όνομα της Elif Shafak το συνάντησα για πρώτη φορά σε ένα επεισόδιο απ’ το αγαπημένο μου podcast Desert Island Discs, που άκουσα πρόσφατα. Μου άρεσε πολύ η συνέντευξη που έδωσε στην παρουσιάστρια Kirsty Young, καθώς και οι μουσικές επιλογές που έκανε, ανάμεσα στις οποίες το αγαπημένο μου Famous Blue Raincoat του Leonard Cohen. Για μέρες, μετά την ακρόαση του επεισοδίου, είχα στο μυαλό μου να αναζητήσω κάποιο απ’ τα βιβλία της, αλλά είχα ήδη αρκετά δίπλα στο κομοδίνο μου κι έτσι το αμέλησα. Σήμερα διάβασα στο blog Don’t Ever Read Me μια πολύ θετική κριτική για ένα απ’ τα πιο πρόσφατα βιβλία της, το The Architect’s Apprentice, και νομίζω πώς είναι σημάδι ότι πρέπει να επισπεύσω την ανάγνωση κάποιου βιβλίου της, ίσως ξεκινώντας με αυτό.

♦ Όντας σε κατάσταση γλυκιάς αναμονής για το Normal People της Sally Rooney να φτάσει στα χέρια μου, έβαλα κι άκουσα το επεισόδιο Conversations with Sally Rooney απ’ το podcast Literary Friction. Ήταν μια συζήτηση με τη συγγραφέα που επικεντρώθηκε στα λογοτεχνικά έργα που με κάποιον τρόπο συνδέονται με το θέμα «συζήτηση» κι έγινε με αφορμή το πρώτο της βιβλίο, το Conversations with Friends. Με αφορμή αυτό το επεισόδιο, έκανα μία επίσκεψη στο Granta και είδα ότι έχει αναρτηθεί ένα απόσπασμα απ’ το καινούργιο της βιβλίο, το οποίο εννοείται πως διάβασα, και τώρα η προσμονή μου είναι ακόμη μεγαλύτερη. Αξίζει να το διαβάσετε για να δείτε ένα δείγμα της γραφής της.

Multiple times he has tried writing his thoughts about Marianne down on paper in an effort to make sense of them. He’s moved by a desire to describe in words exactly how she looks and speaks. Her hair and clothing. The copy of Swann’s Way she reads at lunchtime in the school cafeteria, with a dark French painting on the cover and a mint-coloured spine. Her long fingers turning the pages. She’s not leading the same kind of life as other people. She acts so worldly at times, making him feel ignorant, but then she can be so naive.

Επίσης, στο Granta μπορείτε να βρείτε και ένα δικό της short story, το Mr. Salary.

Μικρά + Σύντομα no. 8

Glow (Netflix) | Instagram: @missjemmaart

♦ Είδα σε μίνι μαραθώνιο τη 2η σαιζόν της σειράς Glow στο Netflix, και για άλλη μια φορά θέλω να φωνάξω δυνατά για το πόσο καλή ηθοποιός είναι η Alison Brie.  Για όποιον δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, μου αρκούν λίγες λέξεις για να το περιγράψω: γυναικεία πάλη τη δεκαετία του ’80. Είναι μια σειρά που έχει χιούμορ, ενδιαφέροντα storylines, πολύ καλές ερμηνείες απ’ όλο το καστ. Φυσικά, στον πυρήνα είναι ο μισογυνισμός τον οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ηρωίδες σε διάφορες φάσεις της ζωής και καθημερινότητας τους. Για τα 80s μιλάμε! Και υπάρχει κι ένα υπέροχο subplot με έναν δευτερεύον χαρακτήρα που είναι ομοφυλόφιλος, χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει/ αποδεχτεί ανοιχτά. Είναι highly recommended για binge watching.

♦ Η Dolly Alderton έχει πλέον μόνιμη στήλη στο περιοδικό Style των The Sunday Times την οποία θα διαβάζω συστηματικά. Στο άρθρο της Κυριακής που μας πέρασε, αποχαιρέτησε το καλοκαίρι και υποδέχτηκε το φθινόπωρο. Ας σηκώσουμε το χέρι όσοι νιώθουμε όπως κι αυτή κάθε 1η εβδομάδα του Σεπτέμβρη.

This is the week of seasonal change and sea change. A drop in temperature and a levelling of temperament; optimism and battening down hatches; the unfolding of old jumpers and the opening of new notebooks. It’s the week, to borrow a line from Saint Nora Ephron’s You’ve Got Mail, in which, “I’d send you a bouquet of newly sharpened pencils”. Each and every one of you. It’s the week that all of us can start again. Happy new year.

♦ Βρήκα το ιδανικό soundtrack που συνοδεύει τις ώρες που διαβάζω το The Second Sex της Simone de Beauvoir σε αυτή την playlist στο spotify.

♦ Διάβασα το υπέροχο άρθρο της Lena Dunham στη Vogue που πραγματεύεται τη μοναξιά που νιώθει κανείς όταν βρίσκεται μόνος μετά απ’ το τέλος μιας μακροχρόνιας σχέσης. Μου άρεσε ιδιαίτερο το σημείο στο οποίο περιγράφει τα μικρά βήματα που τη βοήθησαν στο να μάθει να είναι ξανά μόνη με τον εαυτό της, και να είναι καλά με αυτό.

I read a poetry book cover to cover sitting at the kitchen counter while my parents were out for the night enjoying a more active social life than I do, double-fisting leftover Danish.

Then I stepped into a restaurant not far from the house and asked for the table by the window, where I ordered only tea and a bread basket but considered it a start.

 

Μικρά + Σύντομα no. 7

Instagram: @icovetthee

 

◊ Τον τελευταίο μήνα κόλλησα με την ισπανική σειρά Gran Hotel. Κλασική σαπουνόπερα, ένα ισπανόφωνο Upstairs Downstairs ή Downton Abbey, με λίγο περισσότερο μυστήριο και κάμποσα πτώματα (κάπου έχασα το μέτρημα). Το comic relief ερχόταν σε γενναίες δόσεις (α) από την παρουσία του Javier, του αχαΐρευτου, ερωτύλου μικρού γιου της οικογένειας στην οποία ανήκε το ξενοδοχείο, καθώς και (β) απ’ το αχτύπητο δίδυμο του ολίγον «limited abilities» αστυνομικού Hernando και του «λαγωνικού» ντετέκτιβ Ayala, στον οποίο εντοπίζουμε χαρακτηριστικά του Ηρακλή Πουαρώ. Σ’ ένα επεισόδιο, μάλιστα, κάνει την εμφάνιση του κι ένας χαρακτήρας που υπονοείται ότι είναι η Αγκάθα Κρίστι στα νιάτα της. Ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για να κάνω εξάσκηση στα Ισπανικά μου.

◊ Άκουσα την Jameela Jamil στο podcast Ways to Change the World. Η Jameela, που έγινε ευρέως γνωστή με τη συμμετοχή της στη σειρά The Good Place, μίλησε για τον ακτιβισμό και την πρωτοβουλία I Weight, πίσω απ’ την οποία κρύβεται η ίδια. Επέδειξε εξαιρετική ευφράδεια και οξύτητα πνεύματος. Είναι ένα επεισόδιο που αξίζει να ακούσετε.

◊ Μετά από τον μαραθώνιο ανάγνωσης της τετραλογίας της Νάπολης από την αγαπημένη Elena Ferrante, αναζήτησα στο διαδίκτυο την εκτεταμένη αρθρογραφία που υπάρχει γύρω από το έργο της. Ξεχώρισα τη συνέντευξη που έδωσε η συγγραφέας στην Elissa Schappell στο περιοδικό Vanity Fair. Είναι χωρισμένη σε δύο μέρη και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να δει κανείς την πολιτική σκέψη της Ferrante, όπως τη γνωρίσαμε μέσα από την εργογραφία της. Δύο απ’ τις απαντήσεις της που ξεχώρισα είναι οι παρακάτω:

Was there one novel in the series that was more difficult to write? Is there one that you feel most connected to or proud of?

The entire series, in each of its four installments, was, for me, a satisfying labor. Perhaps because of the themes it addresses, the most difficult to write was the third. And, again due to its thematic considerations, the second was the easiest. But the first and the fourth are the ones to which I dedicated myself without reserve, every day mixing different genres, pleasure and pain, obscurity and clarity. I love them very much for this reason.

The subject of abandonment appears in a lot of your work. What is it about abandonment that strikes such a chord with you?

Abandonment is an invisible wound that does not heal easily. As a storyteller, I am attracted by it because it synthesizes the general precariousness of all we consider constant, the deconstruction of everything that seemed “normal.” Abandonment corrodes those certainties within which we believed we lived safely. Not only have we been abandoned, but we may not hold up when faced with the loss; we abandon ourselves, we lose the consistency that we have gained via the sweet habit of entrusting ourselves to others. So, to get through it, you must find a new equilibrium while at the same time acknowledging a new fact—namely, that everything you have can be taken from you, and with it your will to live.

Μπορείτε να βρείτε τη συνέντευξη στα ακόλουθα link:

The Mysterious, Anonymous Author Elena Ferrante on the Conclusion of Her Neapolitan Novels by Elissa Schappell @ Vanity Fair

Elena Ferrante Explains Why, for the Last Time, You Don’t Need to Know Her Name by Elissa Schappell @ Vanity Fair

 

Μικρά + Σύντομα no. 6

♦ Χθες το βράδυ ξεκίνησα τη σειρά Killing Eve και αφού έχω δει 4 επεισόδια το μόνο που έχω να σχολιάσω είναι γιατί δεν την ξεκίνησα νωρίτερα; Φυσικά ξέρω την απάντηση. Όταν ξεκίνησα να διαβάζω ενθουσιώδη σχόλια για τη σειρά και τους συντελεστές της, αποφάσισα να περιμένω να ολοκληρωθεί η προβολή της πρώτης σαιζόν πριν τη δω, ώστε να μπορώ να κάνω binge watching. Είμαι πολύ χαρούμενη που στη συγγραφική ομάδα ανήκει η αγαπημένη μου Phoebe Waller-Bridge, που μπήκε στο ραντάρ μου με το εξαιρετικά αυθάδικο Fleabag (το οποίο επανέρχεται μες στο 2019). Το Killing Eve έχει δυναμικούς, πολύπλευρους γυναικείους χαρακτήρες (φανταστικές τόσο η Sandra Oh, όσο και η Jodie Comer), ενδιαφέρον σενάριο, σκηνοθεσία και μουσική επένδυση. Αυτό που με έχει ενθουσιάσει; Οι ενδυματολογικές επιλογές για τον χαρακτήρα της Villanelle. Ιδίως αυτό το ροζ σύνολο.

♦ Την εβδομάδα που μας πέρασε είδα στο Netflix το εξαιρετικό comedy special Hannah Gadsby: Nanette. Πραγματικά πρέπει να το δεις! Είναι εμπειρία. Εγώ το είδα χωρίς να έχω διαβάσει τίποτε γι’ αυτό, και με συνεπήρε, με ενθουσίασε, με έκανε να γελάσω, με έκανε να κλάψω. Δε θέλω να κάνω κανένα σχόλιο για το τι θέματα πραγματεύεται η Hannah Gadsby σε αυτό. Δε θέλω να μαρτυρήσω τίποτε. Πιστεύω πως πρέπει να το δει κανείς ανυποψίαστος. Αλλά, αν δεν κρατιέστε, ένα σύντομο και περιεκτικό άρθρο για το περί τίνος πρόκειται μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

♦ Διάβασα το Marriage Vacation ένα βιβλίο που γράφτηκε καθαρά για να ικανοποιήσει το κοινό της σειράς Younger. Πρόκειται για το βιβλίο που έγραψε η Pauline, η εν διαστάσει σύζυγος του Charles, και του οποίου την επιμέλεια ανέλαβε η Liza, η πρωταγωνίστρια της σειράς, που ένα κομμάτι της καρδιάς της έχει κλέψει ο Charles. Ναι, ερωτικό γαϊτανάκι. Όσοι παρακολουθούν τη σειρά είναι μυημένοι στις περίπλοκες σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ των ηρώων, και καταλαβαίνουν την περιέργεια μου να διαβάσω το βιβλίο. Επίσης, έμαθα επιτέλους τί έγραφε η περίφημη σελίδα 58! Θα βάλω μόνο ένα hashtag: #hothothot.

♦ Όσοι ανήκουν στη γενιά που γνώρισε την Thalía μέσα απ’ τις σειρές Marimar, María la del Barrio και Rosalinda, θα θυμούνται ότι εκτός από ηθοποιός είναι και τραγουδίστρια με πολύ όμορφη φωνή μάλιστα. Ε, φέτος το τραγούδι το καλοκαιριού για μένα έχει latin ρυθμό και είναι το No Me Acuerdo, μια συνεργασία ανάμεσα στην Thalía και τη Natti Natasha. Καθημερινά σιγομουρμουρίζω…

♫ Pero no me acuerdo, no me acuerdo
Y si no me acuerdo, no pasó
Eso no pasó
Yo no me acuerdo, no me acuerdo
Y si no me acuerdo, no pasó
Eso no pasó ♫

Μικρά + Σύντομα no. 5

♦ Είδα το πρώτο επεισόδιο από τη σειρά ντοκιμαντέρ Abstract: The Art of Design, το οποίο είναι αφιερωμένο στον Christoph Niemann και την τέχνη της εικονογράφησης. Τη δουλειά του Niemann για το περιοδικό The New Yorker την παρακολουθούσα εδώ και καιρό. Μερικά από τα εξώφυλλα που έχει σχεδιάσει είναι πολύ έξυπνα και μπορείτε να τα δείτε εδώ. Οπότε, το να τον ακούω να μιλάει για την τέχνη του και τη διαδικασία με την οποία μια ιδέα γίνεται εικόνα ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.

♦ Άγγιξε ευαίσθητες χορδές αυτό το ποίημα της Μαρίνας Τσβετάγιεβα που διάβασα στο blog Style Rive Gauche. Είχα ακούσει αρκετές φορές το όνομα αυτής της ποιήτριας, αλλά πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με την ποίηση της. Ήδη είμαι έτοιμη να αγοράσω κάποια ποιητική της συλλογή. Αν έχετε διαβάσει ποίηση της, κάθε πρόταση καλοδεχούμενη για το από που να ξεκινήσω.

♦ Δοκίμασα τις γνώσεις μου πάνω στη Σύγχρονη Τέχνη, παρακολουθώντας το μικρού μήκους animation Kunstbar. Σε ένα τοπίο βγαλμένο σαν από πίνακα του Giorgio de Chirico ένας άνθρωπος περιπλανιέται, όταν την προσοχή του τραβάει ένα art bar. Κάθεται στο bar κι αρχίζει να δοκιμάζει τα κοκτέιλ, που εκτός από ονόματα διάσημων καλλιτεχνών φαίνεται ότι έχουν κι ενδιαφέρουσες παρενέργειες. Σαν σε όνειρο περνούν μπροστά απ’ τα μάτια του διάφορα πρόσωπα/μορφές που είναι καθαρές αναφορές σε ζωγραφικούς πίνακες, αλλά και άλλα έργα, όπως γλυπτά, σημαντικών σύγχρονων καλλιτεχνών (κι όχι μόνο) – όπως Edward Munch, Henri Matisse, Salvador Dali, Marc Chagall, Paul Klee, Jackson Pollock, Vincent Van Gogh, Pablo Picasso.

♦ Σβήνω και γράφω για τον Anthony Bourdain, αλλά δεν έχω βρει ακόμη τις λέξεις για τον θάνατο του. Θέλω, όμως, να αφήσω εδώ ένα quote του που διάβασα στο twitter για τη σχέση φαγητού – κοινωνίας.

Meals make the society, hold the fabric together in lots of ways that were charming and interesting and intoxicating to me. The perfect meal, or the best meals, occur in a context that frequently has very little to do with the food itself.