Μικρά + Σύντομα no. 11

illustration by Yelena Bryksenkova

→ Το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, αφού έφυγα απ’ το γραφείο, παρέκκλινα απ’τη ρουτίνα του «βιβλίο και καφές», και προτίμησα να  χωθώ στον κινηματογράφο της γειτονιάς. Επέλεξα να δω το Cold War, μια ταινία που περίμενα με μεγάλη προσμονή. Ομολογώ ότι οι σύγχρονες ασπρόμαυρες ταινίες με γοητεύουν, κι αυτός είναι ένας απ’ τους λόγους που την επέλεξα. Ο άλλος είναι ο Pawel Pawlikowski, ένας σκηνοθέτης που παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον από τότε που είδα το My Summer of Love. Η δε Ida του είναι μια εξαιρετική ταινία, που δικαίως κέρδισε το Oscar ξενόγλωσσης ταινίας. Όσο για το Cold War; Προσωπικά μου άρεσε πάρα πάρα πολύ. Είναι μια ιστορία αγάπης που μαζί με τους ήρωες εξελίσσεται και το soundtrack του έρωτα τους. Η δε φωτογραφία και μουσική επένδυση είναι υπέροχες.

p.s. Ακούω στο #repeat το Zimna Wojna στην jazz εκδοχή του.

→ Ξεχώρισα τη φωτογραφία που ανέβασε η Diane Kruger στον λογαριασμό της στο Instagram, για τη δυναμική της.

→ Απόλαυσα τη συνέντευξη που έδωσε ο John Cleese στον Marc Maron για το podcast WTF. Ο John Cleese είναι σε μεγάλα κέφια και μιλάει για τους Monty Python, το αγαπημένο μου Fawlty Towers, την καριέρα του, τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το έξυπνο χιούμορ απ’ το κακό και εντελώς inappropriate. Γέλασα πολύ και μου έφτιαξε την ημέρα.

→ Έχω εθιστεί με τον λογαριασμό του ποιητή Brian Bilston στο Instagram. Κάθε μέρα ανεβάζει ανελλιπώς τουλάχιστον ένα ποίημα του. Ποιήματα γεμάτα χιούμορ, συναίσθημα, πρωτοτυπία. Σας προτείνω να τον ακολουθήσετε. Θα σας φτιάχνει την ημέρα.

Μικρά + Σύντομα no. 10

→ Στο ταξίδι προς Ισπανία διάβασα το Autumn της Ali Smith. Το βιβλίο το επέλεξα για τον τίτλο του, μία απ’ τις αγαπημένες μου εποχές, το φθινόπωρο. Η θεματολογία του ένα κουβάρι από πολιτική, τέχνη, λογοτεχνία. Και στον πυρήνα όλων αυτών βρίσκεται η ταυτότητα, και πως το σήμερα και το χθες διαμορφώνουν αυτό που είμαστε. Όλα αυτά ιδωμένα μέσα απ’ τη φιλία που διαμορφώνεται ανάμεσα σε ένα μικρό κορίτσι κι έναν ηλικιωμένο άντρα. Η Ali Smith δεν είναι εύπεπτη, αλλά αξίζει να της δώσεις μια ευκαιρία για τον λυρισμό της γραφής της και τον τρόπο που εκφράζει τις σκέψεις της.

→ Τον Quincy Jones τον είχα ακουστά κυρίως λόγω του ενδιαφέροντος μου για τον Michael Jackson και την Rashinda Jones, που για μένα θα είναι πάντοτε η Ann Perkins του Parks and Recreation, η κολλητή της Leslie Knope.* Αυτή τη χρονιά το όνομά του έκανε πολύ buzz λόγω της συνέντευξης που έδωσε στο περιοδικό New York Magazine και η οποία οδήγησε σε θυελλώδεις αντιδράσεις, μπόλικο κουτσομπολιό, και ταρακούνησε τη μουσική βιομηχανία. Τον Σεπτέμβρη έφτασε στο Netflix το ντοκιμαντέρ Quincy και τώρα μπορώ να καταλάβω πολύ καλά γιατί θεωρείται ένας εν ζωή θρύλος της μουσικής βιομηχανίας. Αξίζει να το αναζητήσετε.

*Θέλω να αφήσω εδώ αυτό το video για τη φιλία της Ann με τη Leslie στη σειρά Parks and Recreation. *nostalgia vibes*

→ Θέλω να διαβάσω το memoir της Lily Allen, My Thoughts Exactly. Μου άρεσε πολύ η συνέντευξη που έδωσε στη Guardian πρόσφατα με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της, αλλά και του πρόσφατου δίσκου της, No Shame, που μάλιστα ήταν υποψήφιο για το βραβείο Mercury. Για την ώρα ακούω στο repeat το Lost My Mind. Προτείνω να ακούσετε και το δικό της επεισόδιο στο αγαπημένο μου podcast, το Desert Island Discs.

→ Αυτή την εβδομάδα ξεκίνησα το πρώτο σεμινάριο για τη νέα «σχολική» χρονιά στο αγαπημένο μου Fårö. Μετά τις Ιστορίες της Τέχνης που παρακολούθησα την άνοιξη, το φθινόπωρο συνεχίζω με τις Ιστορίες Ελληνικής Ζωγραφικής, κάτι που ζητήσαμε στον αγαπημένο μας δάσκαλο κι αυτός το έκανε πραγματικότητα. Προσωπικά έχω μεγάλα κενά στην Ελληνική τέχνη και ζωγραφική και χαίρομαι που θα την ανακαλύψω απ’ την αρχή. Περιμένω μάλιστα να καλύψουμε τον Γιάννη Μόραλη στις συναντήσεις μας, και μετά να επισκεφτώ την αναδρομική έκθεση στο έργο του που πραγματοποιείται στο Μουσείο Μπενάκη.

Μικρά + Σύντομα no. 9

Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)

♦ Είδα το Σαββατοκύριακο στο Netflix την εφηβική ταινία Sierra Burgess is a Loser. Αυτό που ξεχώρισα στην ταινία είναι το τραγούδι Sunflower που ερμηνεύει η πρωταγωνίστρια προς το τέλος της. Με συγκίνησε και βρήκα πολύ όμορφους τους στίχους του. Υπέροχη και η φωνή της Shannon Purser.

♫ But I’m a sunflower, a little funny

if I was a rose, maybe you’d pick me

but I know you don’t have a clue

this sunflower’s waiting for you

waiting for you. ♫

♦ Η πιο ευχάριστη έκπληξη της Δευτέρας ήταν τα 2 πρώτα επεισόδια της σειράς Kidding. Αν αγαπάτε την ταινία Eternal Sunshine of the Spotless Mind, τότε πρέπει να την αναζητήσετε. Πρόκειται για την καινούργια συνεργασία ανάμεσα στον Jim Carrey, που πρωταγωνιστεί κι εκτελεί χρέη παραγωγού, και τον Michel Gondry, που σκηνοθετεί. Ο Jim Carrey μας δίνει μία ακόμη εξαιρετική ερμηνεία και αποδεικνύει ότι οι δραματικοί, προσγειωμένοι ρόλοι του πηγαίνουν πολύ. Το καστ δε που τον πλαισιώνει είναι φανταστικό: Frank Langella, Catherine Keener και Judy Greer. Δεν σας δίνω κανένα κλου για την υπόθεση. Απλώς να το δείτε!

♦ To όνομα της Elif Shafak το συνάντησα για πρώτη φορά σε ένα επεισόδιο απ’ το αγαπημένο μου podcast Desert Island Discs, που άκουσα πρόσφατα. Μου άρεσε πολύ η συνέντευξη που έδωσε στην παρουσιάστρια Kirsty Young, καθώς και οι μουσικές επιλογές που έκανε, ανάμεσα στις οποίες το αγαπημένο μου Famous Blue Raincoat του Leonard Cohen. Για μέρες, μετά την ακρόαση του επεισοδίου, είχα στο μυαλό μου να αναζητήσω κάποιο απ’ τα βιβλία της, αλλά είχα ήδη αρκετά δίπλα στο κομοδίνο μου κι έτσι το αμέλησα. Σήμερα διάβασα στο blog Don’t Ever Read Me μια πολύ θετική κριτική για ένα απ’ τα πιο πρόσφατα βιβλία της, το The Architect’s Apprentice, και νομίζω πώς είναι σημάδι ότι πρέπει να επισπεύσω την ανάγνωση κάποιου βιβλίου της, ίσως ξεκινώντας με αυτό.

♦ Όντας σε κατάσταση γλυκιάς αναμονής για το Normal People της Sally Rooney να φτάσει στα χέρια μου, έβαλα κι άκουσα το επεισόδιο Conversations with Sally Rooney απ’ το podcast Literary Friction. Ήταν μια συζήτηση με τη συγγραφέα που επικεντρώθηκε στα λογοτεχνικά έργα που με κάποιον τρόπο συνδέονται με το θέμα «συζήτηση» κι έγινε με αφορμή το πρώτο της βιβλίο, το Conversations with Friends. Με αφορμή αυτό το επεισόδιο, έκανα μία επίσκεψη στο Granta και είδα ότι έχει αναρτηθεί ένα απόσπασμα απ’ το καινούργιο της βιβλίο, το οποίο εννοείται πως διάβασα, και τώρα η προσμονή μου είναι ακόμη μεγαλύτερη. Αξίζει να το διαβάσετε για να δείτε ένα δείγμα της γραφής της.

Multiple times he has tried writing his thoughts about Marianne down on paper in an effort to make sense of them. He’s moved by a desire to describe in words exactly how she looks and speaks. Her hair and clothing. The copy of Swann’s Way she reads at lunchtime in the school cafeteria, with a dark French painting on the cover and a mint-coloured spine. Her long fingers turning the pages. She’s not leading the same kind of life as other people. She acts so worldly at times, making him feel ignorant, but then she can be so naive.

Επίσης, στο Granta μπορείτε να βρείτε και ένα δικό της short story, το Mr. Salary.

Μικρά + Σύντομα no. 8

Glow (Netflix) | Instagram: @missjemmaart

♦ Είδα σε μίνι μαραθώνιο τη 2η σαιζόν της σειράς Glow στο Netflix, και για άλλη μια φορά θέλω να φωνάξω δυνατά για το πόσο καλή ηθοποιός είναι η Alison Brie.  Για όποιον δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, μου αρκούν λίγες λέξεις για να το περιγράψω: γυναικεία πάλη τη δεκαετία του ’80. Είναι μια σειρά που έχει χιούμορ, ενδιαφέροντα storylines, πολύ καλές ερμηνείες απ’ όλο το καστ. Φυσικά, στον πυρήνα είναι ο μισογυνισμός τον οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ηρωίδες σε διάφορες φάσεις της ζωής και καθημερινότητας τους. Για τα 80s μιλάμε! Και υπάρχει κι ένα υπέροχο subplot με έναν δευτερεύον χαρακτήρα που είναι ομοφυλόφιλος, χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει/ αποδεχτεί ανοιχτά. Είναι highly recommended για binge watching.

♦ Η Dolly Alderton έχει πλέον μόνιμη στήλη στο περιοδικό Style των The Sunday Times την οποία θα διαβάζω συστηματικά. Στο άρθρο της Κυριακής που μας πέρασε, αποχαιρέτησε το καλοκαίρι και υποδέχτηκε το φθινόπωρο. Ας σηκώσουμε το χέρι όσοι νιώθουμε όπως κι αυτή κάθε 1η εβδομάδα του Σεπτέμβρη.

This is the week of seasonal change and sea change. A drop in temperature and a levelling of temperament; optimism and battening down hatches; the unfolding of old jumpers and the opening of new notebooks. It’s the week, to borrow a line from Saint Nora Ephron’s You’ve Got Mail, in which, “I’d send you a bouquet of newly sharpened pencils”. Each and every one of you. It’s the week that all of us can start again. Happy new year.

♦ Βρήκα το ιδανικό soundtrack που συνοδεύει τις ώρες που διαβάζω το The Second Sex της Simone de Beauvoir σε αυτή την playlist στο spotify.

♦ Διάβασα το υπέροχο άρθρο της Lena Dunham στη Vogue που πραγματεύεται τη μοναξιά που νιώθει κανείς όταν βρίσκεται μόνος μετά απ’ το τέλος μιας μακροχρόνιας σχέσης. Μου άρεσε ιδιαίτερο το σημείο στο οποίο περιγράφει τα μικρά βήματα που τη βοήθησαν στο να μάθει να είναι ξανά μόνη με τον εαυτό της, και να είναι καλά με αυτό.

I read a poetry book cover to cover sitting at the kitchen counter while my parents were out for the night enjoying a more active social life than I do, double-fisting leftover Danish.

Then I stepped into a restaurant not far from the house and asked for the table by the window, where I ordered only tea and a bread basket but considered it a start.

 

Μικρά + Σύντομα no. 7

Instagram: @icovetthee

 

◊ Τον τελευταίο μήνα κόλλησα με την ισπανική σειρά Gran Hotel. Κλασική σαπουνόπερα, ένα ισπανόφωνο Upstairs Downstairs ή Downton Abbey, με λίγο περισσότερο μυστήριο και κάμποσα πτώματα (κάπου έχασα το μέτρημα). Το comic relief ερχόταν σε γενναίες δόσεις (α) από την παρουσία του Javier, του αχαΐρευτου, ερωτύλου μικρού γιου της οικογένειας στην οποία ανήκε το ξενοδοχείο, καθώς και (β) απ’ το αχτύπητο δίδυμο του ολίγον «limited abilities» αστυνομικού Hernando και του «λαγωνικού» ντετέκτιβ Ayala, στον οποίο εντοπίζουμε χαρακτηριστικά του Ηρακλή Πουαρώ. Σ’ ένα επεισόδιο, μάλιστα, κάνει την εμφάνιση του κι ένας χαρακτήρας που υπονοείται ότι είναι η Αγκάθα Κρίστι στα νιάτα της. Ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για να κάνω εξάσκηση στα Ισπανικά μου.

◊ Άκουσα την Jameela Jamil στο podcast Ways to Change the World. Η Jameela, που έγινε ευρέως γνωστή με τη συμμετοχή της στη σειρά The Good Place, μίλησε για τον ακτιβισμό και την πρωτοβουλία I Weight, πίσω απ’ την οποία κρύβεται η ίδια. Επέδειξε εξαιρετική ευφράδεια και οξύτητα πνεύματος. Είναι ένα επεισόδιο που αξίζει να ακούσετε.

◊ Μετά από τον μαραθώνιο ανάγνωσης της τετραλογίας της Νάπολης από την αγαπημένη Elena Ferrante, αναζήτησα στο διαδίκτυο την εκτεταμένη αρθρογραφία που υπάρχει γύρω από το έργο της. Ξεχώρισα τη συνέντευξη που έδωσε η συγγραφέας στην Elissa Schappell στο περιοδικό Vanity Fair. Είναι χωρισμένη σε δύο μέρη και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να δει κανείς την πολιτική σκέψη της Ferrante, όπως τη γνωρίσαμε μέσα από την εργογραφία της. Δύο απ’ τις απαντήσεις της που ξεχώρισα είναι οι παρακάτω:

Was there one novel in the series that was more difficult to write? Is there one that you feel most connected to or proud of?

The entire series, in each of its four installments, was, for me, a satisfying labor. Perhaps because of the themes it addresses, the most difficult to write was the third. And, again due to its thematic considerations, the second was the easiest. But the first and the fourth are the ones to which I dedicated myself without reserve, every day mixing different genres, pleasure and pain, obscurity and clarity. I love them very much for this reason.

The subject of abandonment appears in a lot of your work. What is it about abandonment that strikes such a chord with you?

Abandonment is an invisible wound that does not heal easily. As a storyteller, I am attracted by it because it synthesizes the general precariousness of all we consider constant, the deconstruction of everything that seemed “normal.” Abandonment corrodes those certainties within which we believed we lived safely. Not only have we been abandoned, but we may not hold up when faced with the loss; we abandon ourselves, we lose the consistency that we have gained via the sweet habit of entrusting ourselves to others. So, to get through it, you must find a new equilibrium while at the same time acknowledging a new fact—namely, that everything you have can be taken from you, and with it your will to live.

Μπορείτε να βρείτε τη συνέντευξη στα ακόλουθα link:

The Mysterious, Anonymous Author Elena Ferrante on the Conclusion of Her Neapolitan Novels by Elissa Schappell @ Vanity Fair

Elena Ferrante Explains Why, for the Last Time, You Don’t Need to Know Her Name by Elissa Schappell @ Vanity Fair