James Elkins | Pictures and Tears : A History of People Who Have Cried in Front of Paintings

Οδηγίες για το πώς να «βλέπεις» την Τέχνη, όταν επισκέπτεσαι κάποιο μουσείο:

Η Τριλογία της Μασσαλίας | Ζαν-Κλωντ Ιζζό (III)

Πυγμαχία δεν είναι μόνο να χτυπάς. Το πρώτο που πρέπει να μάθεις είναι να δέχεσαι χτυπήματα. Να τα αντέχεις. Και να φροντίζεις ώστε να σου κάνουν το μικρότερο δυνατό κακό. Η ζωή τίποτε άλλο δεν είναι από μια σειρά γύρων, ο ένας μετά τον άλλο. Να τρως και να δίνεις γροθιές, ξανά και ξανά. Να τις αντέχεις. Να μην λυγίζεις. Και να βαράς εκεί που πρέπει, τη στιγμή που πρέπει.

– Η Τριλογία της Μασσαλίας {Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας}, Ζαν-Κλωντ Ιζζό

Έλενα Μαρούτσου | Οι Χυδαίες Ορχιδέες

Georgia O’Keeffe | Black Iris (1926)

Το αίθριο αυτό το έχουμε διαμορφώσει με τον άντρα μου σε θερμοκήπιο. Καλλιεργούμε διάφορα φυτά, κακτοειδή τα περισσότερα, όμως εγώ είμαι πολύ περήφανη για τις ορχιδέες. Έχουμε καταφέρει να προμηθευτούμε αρκετά είδη, όλα εντυπωσιακά. Επειδή δεν ξέρω τα λατινικά τους ονόματα, τους έχω δώσει δικά μου: «Σκισμένη Ομπρέλα», «Αντίδοτο Έρωτα», «Βελούδινη Αράχνη», «Μοβ Δάχτυλα», «Τρύπιο Αερόστατο», «Σου-βγάζω-τη-γλώσσα», «Φιλί Δίδυμων Φιδιών», «Τρέμουλο». Φυσικά, υπάρχουν κι άλλα. Τις ορχιδέες μου τις βαφτίζω με το που τις δω. Είναι μια αυθόρμητη, σχεδόν αυτόματη διαδικασία. Μετά γράφω τα ονόματα σ’ ένα τετράδιο, αν και τα θυμάμαι απέξω. Ποτέ δεν έχω ξεχάσει ή μπερδέψει κανένα. Είναι παράξενο από τι μικροπράγματα αντλεί κανείς περηφάνια. Εγώ αντλώ από αυτό: η φαντασία και η μνήμη μου δεν έχουν προδώσει ποτέ η μία την άλλη.

– Οι Χυδαίες Ορχιδέες, Έλενα Μαρούτσου

Jeanne Damas & Lauren Bastide | In Paris

Instagram: @penguinukbooks

Οι Παριζιάνες φημίζονταν πάντα για το στυλ τους, και κατά τη γνώμη μου οφείλουν πολλά γι’ αυτό στις ταινίες της γαλλικής Nouvelle Vague. Οι μούσες πολλών auteur της εποχής, όπως του François Truffaut και του Jean-Luc Godard, έγιναν σύμβολα του παριζιάνικου στυλ. Μάλιστα, η εικόνα τους αποτελεί σημείο αναφοράς για πολλές νέες γυναίκες ακόμη και σήμερα. Ποια δεν έχει χαζέψει φωτογραφίες των Anna Karina, Jean Seberg, Brigitte Bardot, Françoise Hardy;!

Πολλά βιβλία μόδας έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία 10 χρόνια, όπου στις σελίδες τους αποκαλύπτονται τα μυστικά του στυλ των σύγχρονων Γαλλίδων, και ιδίως των γυναικών που ζουν στο Παρίσι. Τί ρούχα φοράνε; Πού κάνουν τα ψώνια τους και ανακαλύπτουν ενδυματολογικούς θησαυρούς; Τί τρώνε και διατηρούν τη σιλουέτα τους; Γυμνάζονται; Πώς βάφονται και φτιάχνουν τα μαλλιά τους; Αυτά είναι μερικά απ’ τα ερωτήματα που αυτά τα βιβλία καλούνται να απαντήσουν.

Και μετά υπάρχουν βιβλία όπως το In Paris των Jeanne Damas και Lauren Bastide. Ένα βιβλίο που μιλάει για την Παριζιάνα του σήμερα, ξεδιπλώνοντας σε λίγες σελίδες τα προφίλ 20 γυναικών που ζουν στο Παρίσι – καλλιτέχνες, ακτιβιστές, βιβλιοπώλες κτλ., με ηλικίες από τα 14 έως τα 70, που ζουν σε μικρά studio ή μεγάλα διαμερίσματα, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Παρίσι ή βρέθηκαν αργότερα στη ζωή τους σε αυτό. Ανοίγουν τα σπίτια τους, μιλάνε για την καθημερινότητα τους, την καριέρα τους, το στυλ τους, και φυσικά για το τι σημαίνει γι’ αυτές το ότι είναι «Παριζιάνες».

Διαβάζεται σαν περιοδικό. Έχει όμορφη αισθητική. Περιέχει μικρές λίστες πχ. για όμορφα spot που μπορείς να μοιραστείς ένα φιλί με το αγόρι σου. Είναι ιδανικό για τη γενιά του #instagram, μιας και δίνει πολύ ωραίες ιδέες για το τί να φωτογραφήσεις, αν βρεθείς στο Παρίσι. Οι γυναίκες απ’ τις οποίες έχουν πάρει συνέντευξη έχουν κάτι ενδιαφέρον να μοιραστούν με τους αναγνώστες. Σε κάνει να θες να πάρεις την πρώτη πτήση για Παρίσι.

 

 

María Gainza | Το οπτικό νεύρο: Διηγήματα πάνω σε χαρτί (Ι)

Call Me By Your Name (2017)

Τις προάλλες, ένα βράδυ, τριγύριζα στο σπίτι της φίλης μου της Αμάλια και ψαχούλευα τη βιβλιοθήκη της. Ενώ η οικοδέσποινα τελείωνε το μαγείρεμα, εγώ κρυφοκοιτούσα λαίμαργα τα ράφια. Προσποιόμουν φυσικότητα, αλλά οι ματιές μου ήταν κλεφτές, σαν του πορτοφολάκια. Γνώριζα καλά ότι αυτό που έκανα ήταν κατά βάθος αδιακρισία, σαν να περιεργαζόμουν το περιεχόμενο απ’ το ντουλαπάκι μιας ξένης τουαλέτας. Δεν μπορώ ν’ αντισταθώ· και τα δύο μέρη προσφέρουν πληροφορίες-κλειδιά σχετικά με τον ιδιοκτήτη τους.

– Το οπτικό νεύρο: Διηγήματα πάνω σε χαρτί, María Gainza {Πριν την εκκίνηση}