Sarah Bakewell | Στο καφέ των υπαρξιστών: ελευθερία, ύπαρξη και κοκτέιλ βερίκοκο

Sabina Socol

Περί Simone de Beauvoir ο λόγος…

Ως παιδί, ήθελε να καταβροχθίσει καθετί που έβλεπε. Κοιτούσε λαίμαργα τις βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων – «τη διαυγή λάμψη των καραμελωμένων φρούτων, τη νεφελώδη στιλπνότητα των ζελέ, την καλειδοσκοπική διάταξη των ζαχαρωτών – πράσινα, κόκκινα, πορτοκαλί, βιολετιά: ορεγόμουνα τα ίδια χρώματα όσο και τις απολαύσεις που μου υπόσχονταν». Ευχόταν να ήταν όλο το σύμπαν βρώσιμο για να μπορεί να τα φάει, όπως έφαγαν από το ζαχαρωτό σπιτάκι ο Χάνσελ και η Γκρέτελ. Ακόμα και ως ενήλικη, έγραφε: «Ήθελα να ροκανίσω ολάνθιστες αμυγδαλιές και να μασουλώ δαγκωνιές από το αμυγδαλωτό ουράνιο τόξο του ηλιοβασιλέματος».

– Sarah Bakewell, Στο καφέ των υπαρξιστών: ελευθερία, ύπαρξη και κοκτέιλ βερίκοκο

Προς Συζήτηση...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.