Στο τέλος, το αντίο.

 

Jeux d’ Enfants (2003)

Κάποτε υπήρξε ένα αγόρι. Ήρθε απρόσμενα στη ζωή μου και τη γέμισε χρώματα.

Ήταν έρωτας. Παράφορος και σαρωτικός. Όλα τα πήρε στο πέρασμα του, τίποτε δεν έμεινε όρθιο. Τα συναισθήματα υπήρξαν έντονα και μαγικά. Άλλα ειπώθηκαν με λέξεις, άλλα με πράξεις κι άλλα έμεινα ανείπωτα.

Δεν μιλάω εύκολα πια για το αγόρι κι όσα συνέβησαν. Υπάρχουν στιγμές που τις έχω κρατήσει για μένα και για εκείνον. Συναισθήματα, εικόνες, λέξεις που τα κρατώ μόνο για μένα.

Διαλύθηκα. Όμως, δεν το μετάνιωσα στιγμή. Επέστρεψα στην Αθήνα κομματάκια δυο. Το σώμα μου εδώ, η καρδιά μου στο Λονδίνο. Σκορπισμένη ανάμεσα σε δύο πόλεις. Η ψυχή μου μετέωρη.

Το όνομά του, η σχέση μας, έγιναν θέματα ταμπού. Δεν μιλούσα για εκείνον και το τί συνέβη μεταξύ μας. Δεν ήθελα να τον μοιραστώ με κανέναν. Ούτε καν έγραφα πια γι’ αυτόν. Δεν τολμούσα.

Η ιστορία μας, όπως την αποτύπωσα στο χαρτί, έμεινε στη μέση. Σκονισμένη σε κάποιο συρτάρι του παρελθόντος μου. Δεν ήθελα να γράφω πια γι’ αυτή.

Όμως, κάτι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Από κείνη την καλοκαιρινή βραδιά με πανσέληνο που παρέα με δυο καλές μου φίλες αρχίσαμε τις εξομολογήσεις, γι’ αυτά που κρύβονται στα βάθη της ψυχής και δεν τ’ αγγίζεις εύκολα.

Άνοιξα το κουτί της Πανδώρας και μίλησα γι’ αυτόν ξανά. Δεν είπα πολλά πράγματα. Μόνο για το πώς αποχωριστήκαμε. Την τελευταία φορά που άγγιξε το πρόσωπό μου, το χέρι μου – που του είπα αντίο.

Σίγουρα έχεις ερωτευτεί κι εσύ τόσο έντονα που η λογική χάνεται, σταματάει να σου κάνει παρέα. Ή τουλάχιστον, έχεις ερωτευτεί κεραυνοβόλα, με την πρώτη ματιά. Και αν δεν σου έχει συμβεί, μη νιώθεις ότι υπολείπεσαι σε κάτι. Συνήθως, ο σαρωτικός έρωτας έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις.

Ο έρωτας είναι στιγμές. Μικρές πεταλούδες στο στομάχι. Ώρες ατέλειωτες που ο ύπνος δεν σε επισκέπτεται και πλήθος σκέψεων τριβελίζουν στο μυαλό σου. Όνειρα που κάνεις για το παρόν και το μέλλον. Μικρά στιχάκια σε διάσπαρτα χαρτιά.

Αναμνήσεις. Εικόνες. Αισθήσεις.

Το χέρι του να σε αγγίζει απαλά στον ώμο καθώς σου τακτοποιεί τη ζακέτα. Τα χέρια σας να πλέκονται και να καταλήγουν σε μια σφιχτή αγκαλιά που δε θες να αποχωριστείς. Οι ψίθυροι στο αφτί, μικρά μυστικά που μοιράζεται μόνο μαζί σου.

Λόγια που πληγώνουν, φωνές και ψέματα. Δάκρυα που μουσκεύουν το μαξιλάρι σου. Μηνύματα δίχως απάντηση. Ξανά σφιχτές αγκαλιές και φιλιά που σου κόβουν την ανάσα. Και πάλι εκρήξεις ζήλιας, θυμού – απογοητεύσεις.

Ένα γαϊτανάκι είναι ο έρωτας. Σε παρασύρει και συ δε λογαριάζεις τίποτε. Αφήνεσαι και δίνεσαι. Σκορπίζεσαι. Κάποιες φορές χάνεις ακόμη και τον εαυτό σου. Δοκιμάζεις τα όρια σου. Περνάς στην σκοτεινή πλευρά του έρωτα – και πάλι στο φως.

Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Ο έρωτας τους είχε ημερομηνία λήξης. Το κορίτσι έφυγε πρώτο. Το βράδυ του αποχωρισμού τους ήταν έντονο. Λόγια που δεν μπορούσαν να ειπωθούν. Υποσχέσεις που δεν μπορούσαν να κρατήσουν. Ένα γράμμα που άργησε να φτάσει στον προορισμό του. Ένα χτύπημα του χεριού στην πόρτα. Λίγα δάκρυα, ένα φιλί, ένα γιατί.

Στο τέλος, το αντίο.

Προς Συζήτηση...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.