Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου | Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (ΙI)

Κοιτούσα τις ράχες των βιβλίων και εισέπνεα τη μυρωδιά τους. Βουνά τα βιβλία! Οι διανοούμενοι έβγαζαν στο σφυρί τις βιβλιοθήκες τους. Το κοινό, φυσικά, είχε φτωχύνει, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που έβγαζαν τα βιβλία απ’ τα σπίτια τους. Δεν το έκαναν μόνο για τα λεφτά, τα βιβλία τους μάγευαν. Σκέτη μαγεία. Τους ήταν ξαφνικά δυσάρεστο να ρωτάνε: «Και τι διαβάζεις αυτόν τον καιρό;». Είχαν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα στη ζωή τους, πράγματα που δεν υπήρχαν στα βιβλία. Τα ρωσικά μυθιστορήματα δεν τους δίδασκαν πώς να πετύχουν στη ζωή τους. Πώς να γίνουν πλούσιοι… Ο Ομπλόμοφ είναι ξαπλωμένος στον καναπέ, ενώ οι ήρωες του Τσέχοφ όλη την ώρα πίνουν τσάι και παραπονιούνται για τη ζωή τους… Να μη δώσει ο Θεός να ζήσεις σε εποχές μετάβασης – έτσι λένε οι Κινέζοι. Ελάχιστοι από μας διατηρήθηκαν έτσι όπως ήταν. Οι ευχάριστοι άνθρωποι είχαν κάπου εξαφανιστεί. Παντού αγκωνιές και δόντια…

– Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου, Σβετλάνα Αλεξίεβιτς

One thought on “Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου | Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (ΙI)”

Προς Συζήτηση...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s