Swing Time | Zadie Smith (I)

Η εικόνα των δύο κοριτσιών με τη βιντεοκασέτα που περιγράφει η Zadie Smith στο πιο πρόσφατο βιβλίο της, Swing Time, με ταξιδεύει στα δικά μου παιδικά χρόνια. Ίσως, γι’ αυτό ξεχώρισα αυτό το παράθεμα και αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας. Γι’ αυτό, και γιατί γίνεται αναφορά σε μια αγαπημένη μου ασπρόμαυρη ταινία, στο Top Hat.

We had a favourite video, it was labelled ‘Saturday Cartoons and Top Hat’ and moved weekly from my flat to Tracey’s and back, played so ofter that tracking now ate the frame, from above and below. Because of this we couldn’t risk forward-winding while playing – it made the tracking worse – so we forward-wound ‘blind’, guessing at duration by assessing the width of the black tape as it flew from one reel to another. Tracey was an expert forward-winder, she seemed to know in her body exactly when we’d gone past the irrelevant cartoons and when to press stop to reach, for example, the song ‘Cheek to Cheek’. It strokes me now that if I want to watch this same clip – as I did a few minutes ago, just before writing this – it’s no effort at all, it’s the work of a moment, I type my request in the box and it’s there. Back then there was a craft to it. We were the first generation to have, in our own homes, the means to re- and forward-wind reality: even very small children could press their fingers against those clunky buttons and see what-has-been become what-is or what-will-be. When Tracey was about this process she was absolutely concentrated, she would not press play until she had Fred and Ginger exactly where she wanted them, on the balcony, among the bougainvillea and the Doric columns. At which point she began to read the dance, as I never could, she saw everything, the stray ostrich feathers hitting the floor, the weak muscles in Ginger’s back, the way Fred had to jerk her up from any supine position, spoiling the flow, ruining the line. She noticed the most important thing of all, which is the dance lesson within the performance. With Fred and Ginger you can always see the dance lesson. In a sense the dance lesson is the performance. He’s not looking at her with love, not even fake movie love. He’s looking at her as Miss Isabel looked at us: don’t forget x, please keep in mind y, arm up now, leg down, spin, dip, bow.

– Swing Time, Zadie Smith (p.56-57)

 

Παρακάτω το περίφημο στιγμιότυπο με τον Fred Astaire και την Ginger Rogers να χορεύουν το περίφημο, πλέον, ‘Cheek to Cheek’ στην ταινία Top Hat.

 

4 thoughts on “Swing Time | Zadie Smith (I)”

  1. Το διάβασες το Swing Time; Είναι φοβερό; Έχω διαβάσει μόνο το NW από εκείνη αλλά παρακολουθώ ότι κάνει on line και την εκτιμώ πολύ. Στο ράφι περιμένει το White Teeth που εχω ακούσει τα καλύτερα, αλλά για το Swing Time δεν έχω ακούσει τίποτα…

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ναι, το διάβασα και σκέφτομαι να γράψω και μια σύντομη κριτική, μιας και είναι longlisted για το Man Booker Prize. Κι εγώ είχα διαβάσει μόνο το NW από την ίδια και επειδή μου άρεσε η γραφή της αποφάσισα να δοκιμάσω και το Swing Time.
      Η γραφή της Zadie Smith είναι εξαιρετική και το μεγαλύτερο ατού της. Είναι υπέροχος ο τρόπος που περιγράφει πρόσωπα, συναισθήματα, καταστάσεις – ακόμη και τις πιο απλές σκηνές.
      Η ιστορία είχε αρκετό ενδιαφέρον για εμένα και μου άρεσε που κινείται σε δύο βασικούς άξονες. Απ’ τη μία πλευρά η παιδική φιλία ανάμεσα σε δύο κορίτσια που είναι μιγάδες, η οποία διακόπτεται απότομα λίγο μετά την ενηλικίωση τους. Απ’ την άλλη πλευρά η ζωή της ηρωίδας μετά το κολέγιο και από τη στιγμή που πιάνει δουλειά ως προσωπική βοηθός μιας ποπ σταρ η οποία αποφασίζει να κάνει φιλανθρωπικό έργο στη Δυτική Αφρική.
      Κι εκεί κάπου το χάνει λίγο. Μοιάζει σαν και η ίδια η συγγραφέας να μην ήξερε πώς ήθελε να ενώσει αυτά τα δύο κομμάτια και να τα φέρει σε κύκλο ώστε να ολοκληρώσει την ιστορία.
      Εμένα προσωπικά με άφησε ελαφρώς ανικανοποίητη. Δεν έχω προσδιορίσει ακριβώς τι μου έφταιξε.
      Σίγουρα είναι όμως μια τίμια προσπάθεια. Ένα πολύ καλό λογοτεχνικό έργο. Σε ταξιδεύει. Σε προβληματίζει. Σου ανοίγει τα μάτια.
      Στο goodreads του έβαλα 4/5 γιατί μου άρεσε πάρα πολύ!
      Τώρα θέλω να διαβάσω μέχρι το τέλος του χρόνου το White Teeth για το οποίο έχω ακούσει εξαιρετικές κριτικές.

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Ακούγεται ενδιαφέρον και μοιάζει στο πως εξελίσσεται και λίγο με το NW, βασικά από οτι κατάλαβα, οτι και να γράψει η Zadie Smith είναι ενδιαφέρον απλά θα αστόχησε λιγο σε αυτό…. Νομίζω θα διαβάσω πρώτα το White Teeth και το On Beauty που εχω ακούσει οτι είναι τα καλύτερα της (σκέψου καλύτερα και απο το NW) και στο τέλος το Swing… Να μου πεις αν τα διαβάσεις πρώτη, μου έδωσες πολύ καλή ιδέα για το τι παίζει με το Swing, ευχαριστώ πολύ!

        Αρέσει σε 1 άτομο

      2. Χαίρομαι που σε βοήθησε η απάντησή μου. Ναι, κι εγώ νομίζω ότι το White Teeth είναι το καλύτερο της (σύμφωνα με όσα έχω διαβάσει). Για το On Beauty δεν έχω εικόνα. Πάντως όταν το ξεκινήσω, σίγουρα θα κάνω κάποιο σχόλιο είτε εδώ, είτε στο facebook.

        Αρέσει σε 1 άτομο

Προς Συζήτηση...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s