Η Ώρα του Αστεριού της Clarice Lispector

Aν ο Κάφκα ήταν γυναίκα. Αν ο Ρίλκε ήταν μία Εβραία-Βραζιλιάνα που γεννήθηκε στην Ουκρανία. Αν ο Ρεμπώ ήταν μητέρα, αν είχε ζήσει μέχρι τα πενήντα. Αν ο Χάιντεγκερ είχε καταφέρει να πάψει να είναι Γερμανός, αν είχε γράψει το Βιβλίο της Γης. Γιατί αναφέρω αυτά τα ονόματα; Για να προσπαθήσω να περιγράψω μια περιοχή. Κάπου εκεί βρίσκεται η περιοχή όπου γράφει η Κλαρίσε Λισπέκτορ. Εκεί όπου ανασαίνουν τα πιο απαιτητικά έργα, εκείνη ανοίγει το δρόμο της. Πέραν της κατανόησης, βήμα το βήμα, βουτάει τρέμοντας στο ακατανόητο τρομακτικό βάθος του κόσμου, εκεί όπου το υπερευαίσθητο αυτί τεντώνεται για να συλλάβει ακόμα και τον ήχο των άστρων, ακόμα και την ανεπαίσθητη τριβή των ατόμων, ακόμα και τη σιωπή ανάμεσα σε δύο καρδιοχτύπια. Γυναίκα-φύλακας, νυχτερινό φως του κόσμου. Εκείνη δεν γνωρίζει τίποτα. Δεν διάβασε τους φιλοσόφους. Και παρ’ όλα αυτά κάποιες φορές θα ορκιζόσουν πως τους ακούς να μουρμουρίζουν μέσα στα δάση της. (από το οπισθόφυλλο)

review: Έτσι μας συστήνεται το κύκνειο άσμα της Clarice Lispector και είναι λογικό να νιώσεις ένα δέος απέναντι στο τι πρόκειται να συναντήσεις μόλις ανοίξεις το βιβλίο και ξεκινήσεις να διαβάζεις. Κάπως έτσι ένιωσα κι εγώ. Συνάμα ένα μυρμήγκιασμα στα δάχτυλα και μια μικρή αγωνία για το αν θα ήταν μια επιτυχημένη επιλογή.

Το βιβλίο με κέρδισε απ’ την πρώτη στιγμή, πριν ακόμη αρχίσει με την πρώτη του φράση, απ’ την αφιέρωση της συγγραφέως.

«… Αφιερώνομαι στη νοσταλγία της παλιάς μου φτώχειας, τότε που όλα ήταν πιο λιτά και αξιοπρεπή και δεν είχα φάει ποτέ αστακό. Αφιερώνομαι στη θύελλα του Μπετόβεν. Στις δονήσεις των ουδέτερων χρωμάτων του Μπαχ. Στον Σοπέν που μου απαλύνει τα κόκαλα. Στον Στραβίνσκι που με σάστισε και που μαζί του πέταξα μες στη φωτιά. Στο Θάνατος και Μεταμόρφωση, όπου ο Ρίχαρντ Στράους μου αποκαλύπτει ένα πεπρωμένο; Πάνω απ’ όλα αφιερώνομαι στις παραμονές του σήμερα και στο σήμερα, στο διάφανο πέπλο του Ντεμπυσσύ, στον Μάρλος Νόμπρε, στον Προκόπιεφ, στον Καρλ Όρφ, στον Σαίνμπεργκ, στους δωδεκαφθογγικούς, στις διάτορες κραυγές των ηλεκτρονικών – σε όλους αυτούς που άγγιξαν μέσα μου περιοχές τρομακτικά απρόσμενες, όλους αυτούς τους προφήτες του παρόντος που μου προφήτεψαν τον ίδιο μου τον εαυτό σε σημείο να εκρήγνυμαι τώρα αμέσως σε εγώ…»

Και μετά ήρθαν οι πρώτες προτάσεις «Όλα στον κόσμο ξεκίνησαν από ένα ναι. Ένα κύτταρο είπε ναι σε ένα άλλο κύτταρο και γεννήθηκε η ζωή.» και παραδόθηκα αμαχητί. Πόσο όμορφα κατορθώνει με μια απλή εικόνα να περιγράψει τον έρωτα λέγοντας «…τα μάτια τους είχαν φιληθεί.»

Μοντέρνα γραφή. Καταιγισμός ιδεών. Φιλοσοφικές αναζητήσεις. Πραγματεία πάνω στη συγγραφή. Λεπτό χιούμορ. Εξομολογητική διάθεση. Όλα αυτά είναι το Η ώρα του Αστεριού της Clarice Lispector.

Η ανάγνωσή του είναι εμπειρία.

quotes: «Έτσι λοιπόν, την επόμενη, όταν οι τέσσερις κατάκοπες Μαρίες έφυγαν για δουλειά, είχε για πρώτη φορά στη ζωή της ό,τι πιο πολύτιμο: τη μοναξιά. Ένα δωμάτιο μόνο για εκείνη. Δυσκολευόταν να πιστέψει ότι ολόκληρος ο χώρος ήταν στη διάθεσή της. Και δεν ακουγόταν λέξη. Χόρεψε λοιπόν σε μια πράξη απόλυτου θάρρους, καθώς η θεία δεν μπορούσε να την ακούσει. Χόρευε και στροβιλιζόταν γιατί μένοντας μόνη γινόταν: ε-λ-εύ-θ-ε-ρ-η! Χαιρόταν τα πάντα, τη σκληρά κερδισμένη μοναξιά, το ραδιόφωνο που έπαιζε στο τέρμα, το αχανές του δωματίου δίχως Μαρίες.»

«Το Una furtiva lacrima υπήρξε το μοναδικό θεσπέσιο πράγμα στη ζωή της. (…) Πιστεύω όμως πως έκλαιγε και επειδή, μέσω της μουσικής, μάντευε ίσως πως υπήρχαν άλλοι τρόποι να αισθάνεσαι, πιο λεπτεπίλεπτες υπάρξεις, μέχρι και με κάποια πολυτέλεια ψυχής.»

Προς Συζήτηση...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s