In Review: January 2017

© Nathalie Jomard
© Nathalie Jomard

Ο Ιανουάριος ήταν ο πρώτος μήνας λειτουργίας του blog. Ακόμη προσπαθώ να το στήσω και να βρω τη φωνή μου, αλλά αυτό θα συμβεί με τον καιρό. Εκτός απ’ το να γράφω εδώ και να μοιράζομαι μαζί σας ό,τι σκέφτομαι και με εμπνέει στα social media (θα βρείτε link στο πλάι της σελίδας για να με ακολουθήσετε αν θέλετε), να δουλεύω εντατικά στο γραφείο, και να φρεσκάρω τα Ισπανικά μου, βρήκα το χρόνο να διαβάσω βιβλία, comics και graphic novel, να δω ταινίες και σειρές, να ακούσω καινούργια μουσική και να πάω σε κάποιες εκδηλώσεις.

Σκέφτηκα λοιπόν να τα μοιραστώ μαζί σας σε ένα συγκεντρωτικό post. Ίσως πάρετε ιδέες για το πώς θέλετε να περάσετε το επόμενο ΣΚ στην Αθήνα, ή αποφασίσετε τελικά να δώσετε μια ευκαιρία σε μία σειρά ή ταινία που δεν ήσασταν σίγουροι ότι θέλετε να δείτε. Μπορεί να κάνετε βουτιά στο παρελθόν και να αναπολήσετε τα χρόνια που διαβάζατε αχόρταγα Archie και Mickey Mouse. Μήπως να κάνετε μια βόλτα μέχρι το αγαπημένο σας βιβλιοπωλείο;

Το σίγουρο είναι πως θα έχετε την ευκαιρία να με γνωρίσετε καλύτερα. Και ίσως στην πορεία της γνωριμίας μας, να αφήσω στην άκρη τον πληθυντικό αριθμό και σας απευθυνθώ στον ενικό. Λοιπόν, ξεκινάω!

Βιβλία – Comics – Graphic Novels

Είμαι τρομερός βιβλιοφάγος και διαβάζω συνήθως ό,τι πέσει στα χέρια μου. Αυτόν τον μήνα έκανα catch up με 3 τεύχη Archie, όπου δε βαριέμαι να διαβάζω τις περιπέτειες του αγαπημένου μου κοκκινοτρίχη και της παρέας του. Ο Mark Waid μένει πιστός στο πνεύμα του κλασικού ήρωα της σειράς comics καταφέρνοντας να ενσωματώσει όλα εκείνα τα σύγχρονα στοιχεία που τον κάνουν αγαπητό και στην νεότερη γενιά. Το catch up συνεχίστηκε και με 3 τεύχη Saga, ένα graphic novel που συνδυάζει τον Πόλεμο των Άστρων με το Game of Thrones, αλλά και με 3 τεύχη Giant Days, ένα graphic novel που παρακολουθεί τη ζωή 3 φοιτητριών στα πρώτα χρόνια των σπουδών τους.

Giant Days
Giant Days

 Φυσικά δεν έμεινα μόνο στα comics και τα graphic novels, αλλά διάβασα και μερικά βιβλία. Δεν θα μπορούσε να λείπει απ’ τα βιβλία του μήνα ένα crime novel, μιας και απολαμβάνω αυτή την κατηγορία βιβλίων. Αυτή τη φορά διάβασα το πιο πρόσφατο βιβλίο της Camilla Läckberg, το Ο Θηριοδαμαστής, το οποίο δεν με απογοήτευσε. Είναι ένα πραγματικό page turner που δεν σε αφήνει να πάρεις αναγνωστική ανάσα. Καλογραμμένο, με σασπένς και κάποιες ανατροπές (που όμως κάποιος εξοικειωμένος με το crime fiction θα τις εντοπίσει σχετικά εύκολα) είναι ένα μυθιστόρημα που σίγουρα θα το απολαύσει κανείς. Μετά, έκανα αλλαγή ρότας και έπιασα το memoir της κωμικού Amy Schumer με τον ευφάνταστο τίτλο The Girl With the Lower Back Tattoo. Κάποια κεφάλαια που καταπιάνονται με τη διάγνωση του μπαμπά της με σκλήρυνση κατά πλάκας όταν εκείνη ήταν στο τέλος της εφηβείας της, ή το πώς η πρώτη της φορά ήταν ακούσια και κάπως θολή στη μνήμη της, παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον. Κάποια άλλα, όπως το ζήτημα της οπλοκατοχής, πιστεύω πως ήταν άστοχα. Αν ψάχνεις την κωμικό που σε κάνει να γελάς με τα έξυπνα σχόλια της στις stand-up παραστάσεις της, δε θα τη βρεις εδώ. Είναι η σκιά της. Τέλος, έπιασα το μυθιστόρημα μιας πρωτοεμφανιζόμενης συγγραφέως, της Emma Cline, με τίτλο Τα κορίτσια. Αυτό που ξεχώρισα σε αυτό το βιβλίο ήταν η γραφή του. Ένιωθα λες και βρισκόμουν μέσα σε όνειρο. Όλα ήταν ιδωμένα μέσα απ’ τα μάτια της Evie, πότε στα χρόνια της εφηβείας της, τότε που ξετυλίγονται τα γεγονότα που αφηγείται, πότε ως ώριμη γυναίκα πια, τότε που αφήγηση λαμβάνει χώρα. Η συγγραφέας κατορθώνει να απογυμνώσει την ψυχή της ηρωίδας, μιας κοπέλας που βίωσε μια εξαιρετικά τρομακτική εμπειρία σε εφηβική ηλικία, χωρίς όμως να  είχε αντιληφθεί τότε το πόσο σκοτεινά ήταν τα γεγονότα που συνέβησαν. Αυτό που μου έλειψε απ’ το βιβλίο ήταν μια πιο αναλυτική παρουσίαση των γεγονότων που σχετίζονται με την αίρεση και τα εγκλήματα στα οποία προχώρησαν τα μέλη αυτής υπό την καθοδήγηση του Charles Manson.

And now I was older, and the wishful props of future selves had lost their comforts. I might always feel some form of this, a depression that did not lift but grew compact and familiar, a space occupied like the sad limbo of hotel rooms.

Emma Cline – The Girls

Ταινίες – Σειρές

La La Land (2016) – Η ταινία που έχει συζητηθεί ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες και κατόρθωσε να συγκεντρώσει 14 υποψηφιότητες για τα βραβεία Oscar ήταν μια πολύ όμορφη ταινία, αλλά σε καμιά περίπτωση αριστουργηματική (ή η καλύτερη ταινία της δεκαετίας). Πιστεύω ότι ο λόγος που έχει κάνει τόσο εντύπωση είναι ότι πια σπάνια θα γυριστεί κάποιο μιούζικαλ με πρωτότυπη μουσική και σενάριο. Για μένα είχε υπέροχη φωτογραφία, όμορφα τραγούδια και ένα πολύ καλό φινάλε. Οι ερμηνείες ήταν πολύ καλές, αλλά δε συμφωνώ με το γεγονός ότι η Emma Stone έχει σαρώσει τα βραβεία για την ερμηνεία της. Αν ψάχνεις για μια ταινία που θα σου ανεβάσει τη διάθεση τότε να τη δεις! Προσωπικά, για μένα, παρόλο που δεν θεωρώ ότι είναι αριστούργημα, βρήκε μια θέση ανάμεσα στις αγαπημένες μου ταινίες.

by Mingee Lee
by Mingee Lee

Nocturnal Animals (2016) – Η δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του Tom Ford, ο ο οποίος με είχε συνεπάρει με τον μαγνητισμό και τη μελαγχολία που έβγαζε το A Single Man, δεν κατάφερε αυτή τη φορά να με μαγέψει. Αυτό που μου έμεινε απ’ όλη την ταινία ήταν η εξόχως ανατριχιαστική ερμηνεία του Aaron Taylor – Johnson. Είναι σκοτεινή, είναι στιλιζαρισμένη, υπάρχει η αίσθηση μιας απειλής που ελλοχεύει, αλλά στην κορύφωση του δράματος ηθοποιοί και σκηνοθεσία κρίνονται ανεπαρκείς.

Nocturnal Animals (2016)
Nocturnal Animals (2016)

Toni Erdmann (2016) – Αν έχεις δει έστω και μία ταινία της Maren Ade σίγουρα  θα έχεις νιώσεις ψυχολογικά άβολα. Η ταινία κινείται σε αργούς ρυθμούς και μοιάζει να είναι ένα συνοθύλευμα ασύνδετων μεταξύ τους σκηνών. Το επίκεντρο είναι η ψυχρή σχέση ανάμεσα σε μια κόρη κι έναν πατέρα. Είναι βίαιο ψυχολογικά, αποδομεί και ανοικοδομεί τις σχέσεις ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές, τους ωθεί σε άβολες καταστάσεις  και τεστάρει τα όρια τους. Ορισμένες φορές αναρωτιόμουν αν παρακολουθώ ένα ψυχολογικό πείραμα. Δεν είναι εύκολη ταινία, και σίγουρα ο ρυθμός που κινείται είναι αποτρεπτικός παράγοντας για να την παρακολουθήσεις. Αν αξίζει; Δεν ξέρω. Σίγουρα όχι τον τόσο ντόρο που δημιουργήθηκε γύρω απ’ το όνομά της, ώστε να κρίνεται ως μία απ’ τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που μας πέρασε.

Toni Erdmann (2016)
Toni Erdmann (2016)

Keeping Up With the Joneses (2016) – Πώς ένα πολύ καλό καστ δεν μπορεί να σώσει μια κωμωδία. Εντάξει, δεν ήταν για τα σκουπίδια, αλλά θα μπορούσε να είναι πολύ πιο αστείο. Τον Jon Hamm δεν τον είχα για κωμικό ηθοποιό, αλλά το έχει. Επίσης, πόσο όμορφη η Gal Gadot; Ειδικά σε μια σκηνή είναι σαν φορητή διαφήμιση για τα εσώρουχα της Victoria Secret!

Keeping Up With the Joneses (2016)
Keeping Up With the Joneses (2016)

The General (1926) – Στον Στρατηγό ο Buster Keaton υποδύεται έναν αφελή μηχανικό τρένων ο οποίος για τον έρωτα της καλής του αποφασίζει να καταταγεί στο στρατό κατά τη διάρκεια του Αμερικάνικου Εμφυλίου Πολέμου. Δεν γίνεται όμως αποδεκτός, καθώς κρίνεται απαραίτητος στα καθήκοντα του ως μηχανικού. Το αποτέλεσμα είναι το κορίτσι του να τον εγκαταλείψει και να επιβιβαστεί στο τρένο με προορισμό προς τον Νότο. Οι Βόρειοι όμως, καταλαμβάνουν το τρένο με σκοπό να προκαλέσουν δολιοφθορές στις γραμμές ανεφοδιασμού των Νοτίων. Τότε ο Buster Keaton επιδίδεται σ’ ένα ατέλειωτο κυνήγι του τρένου, με κάθε δυνατό μέσο, ώστε να σώσει τις δύο μεγάλες του αγάπες, το κορίτσι του και το τρένο. Η ταινία είναι γεμάτη αστείες σκηνές, σασπένς και όμορφη φωτογραφία. Και να μην ξεχάσω! Είναι βασισμένη σε πραγματικό γεγονός.

The General (1927)
The General (1927)

Drinking Buddies (2013) – Ανεξάρτητο ταινιάκι που είναι αποτέλεσμα αυτοσχεδιασμού. Δηλαδή, οι ηθοποιοί είχαν κάποιες γενικές οδηγίες και από εκεί και πέρα χρησιμοποιούσαν τη φαντασία και τη διαίσθησή τους για το πώς θα αναπτυχθεί η σκηνή. Ωραίο κόνσεπτ και κυρίως όταν έχεις καλό καστ μπορεί να γίνει κάτι ενδιαφέρον. Εδώ το πρόβλημα είναι ότι δεν είχε ουσιαστικά φινάλε. Ήταν σαν να είπε ο σκηνοθέτης: «ok παιδιά. Φτάσαμε το μιαμισάωρο, οπότε εδώ κλείνει η ταινία». Κοίταξε όμως με ειλικρίνεια τις ενήλικες σχέσεις, και μου άφησε μια εξαιρετική ατάκα για τις ραγισμένες καρδιές, οπότε respect.

Drinking Buddies (2013)
Drinking Buddies (2013)

 The Umbrellas of Cherbourg (1964) – Τις Ομπρέλες του Χερβούργου του Jacques Demy τις είδα αμέσως μετά από το La La Land, μιας και αυτή η ταινία αποτέλεσε τη βασική πηγή έμπνευσης για τον Damien Chazelle. Αγάπησα τα πάντα σ’ αυτήν – τις ερμηνείες, τα κοστούμια, τα χρώματα, τη μουσική και τα τραγούδια, τη  φωτογραφία, το φινάλε! Καλύτερα από μένα την έκρινε ο Dimitris Dx στο letterboxd όπου έγραφε για την ταινία:

Η αρχή έχτισε την καρδιά, το φινάλε την διέλυσε.

(Ή αλλιώς πώς μια αρχετυπική ρομαντική ιστορία αποδομείται από την πραγματικότητα για να απομείνουν στο τέλος μόνο τα χρώματα)

The Umbrellas of Cherbourg (1964)
The Umbrellas of Cherbourg (1964)

Εκτός απ’ τις παραπάνω ταινίες, αφιέρωσα αρκετό χρόνο και σε σειρές. Βέβαια, δεν θα σας αναφέρω όλες τις σειρές που παρακολουθώ, αλλά θα σταθώ σε τέσσερις μόνο. Πρώτον, είδα την καινούργια τηλεταινία του ITV (ok, όχι ακριβώς σειρά), το Maigret’s Dead Man. Προσωπικά βρίσκω εξαιρετική επιλογή τον Rowan Atkinson, γνωστό ως Mr. Bean, στον ρόλο του επιθεωρητή Maigret. H ιστορία είχε αρκετό ενδιαφέρον καθώς μια υπόθεση φόνου ενός απλού ταβερνιάρη στο Παρίσι, που εξερευνά ο Maigret, θα αποτελέσει το κλειδί για την επίλυση μιας σειράς ληστειών και φόνων σε κάποιες πλούσιες φάρμες στην γαλλική επαρχία. Αισίως, θα έχουμε και άλλες δύο τηλεταινίες – Night at the Crossroads και Maigret in Montmartre. Αν δείτε τη συγκεκριμένη και σας αρέσει, τότε προτείνω να δείτε και την πρώτη που ήταν εξίσου καλή, το Maigret Sets a Trap.

Πέρα απ’ τον επιθεωρητή Maigret, είδα και την 4η σαιζόν της σειράς Sherlock. Σε αντίθεση με τους περισσότερους που έμειναν δυσαρεστημένοι με τον Mark Gattis, δημιουργό της σειράς, εγώ βρήκα και τα τρία επεισόδια άκρως απολαυστικά. Είχαν σασπένς, δράση, συγκινητικές στιγμές, έναν θάνατο, και εξαιρετικές ερμηνείες από όλο το καστ. MVP της σαιζόν για μένα είναι η Una Stubbs στο ρόλο της Mrs. Hudson, και πιο συγκινητική στιγμή ο διάλογος ανάμεσα στην Molly και τον Sherlock. Η επιστροφή του Moriarty ήταν ικανοποιητική με τον τρόπο που έγινε, και μας χάρισε και την αστεία σκηνή με την έξοδο του απ’ το ελικόπτερο.  Τέλος, μου αρέσει που με το επεισόδιο The Final Problem έκλεισε ένας κύκλος για τη σειρά, και ανυπομονώ για τις καινούργιες περιπέτειες του Sherlock και του Dr. Watson. (ίσως μια επιστροφή της Irene Adler;)

Και για να μην ξεχαστώ, να μερικοί λόγοι (το είχα βρει κάπου στο tumblr) που η Mrs. Hudson ξεχώρισε αυτή τη σαιζόν:

*Pulls a gun on high-as-all-fuck Sherlock
*Kidnaps Sherlock and puts him in her trunk
*Drives a baddass sports car
*Knocks sense into John Watson. Twice.
*Out deduces Mycroft and his entire team
*Goes scary-ass momma bear in defense of John
*Kicks Mycroft “reptile” Holmes out of her house
*Helps John makes his own deductions
*Is generally awesome and fabulous in every way possible

Τις άλλες δύο σειρές θα τις αναφέρω εν συντομία και θα σας πρότεινα να ψάξετε να τις δείτε! Πρόκειται για το The Crown και το The Young Pope. Είναι καλογραμμένες, έχουν χιούμορ και συγκινητικές στιγμές, υπέροχη φωτογραφία, εξαιρετικές ερμηνείες, all star καστ. Το The Crown έχει δε σαρώσει δικαίως τα βραβεία με τις ερμηνείες της Claire Foy ως βασίλισσας Ελισσάβετ και του John Lithgow στον ρόλο του Winston Churchill. Πρόκειται να μας κρατήσει συντροφιά για έξι σαιζόν, μία σαιζόν για κάθε δεκαετία βασιλείας της Ελισσάβετ (αν όντως ισχύουν οι φήμες). Όσο για τον Jude Law κεντάει ως νέος, ατίθασος, άθεος και με προσωπικούς δαίμονες, Πάπας, που έρχεται να ταράξει τα νερά στο Βατικανό. Μια άκρως αιρετική σειρά.

The Crown (2017)
The Young Pope (2016)
The Young Pope (2016)

Θεάματα – Εκδηλώσεις

Μες στον Ιανουάριο βρέθηκα δύο φορές στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Πήγα στην Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της Καμεράτας με θέμα Άρωμα Βιέννης ΙΙ, όπου πραγματικά ταξίδεψα με τα υπέροχα waltz και τις πόλκες. Ήταν η δεύτερη χρονιά που παρακολούθησα τη συγκεκριμένη συναυλία (κάθε χρόνο έχει και ελαφρώς διαφοροποιημένες μουσικές επιλογές) και πιστεύω πως θα γίνει μια προσωπική παράδοση. Επιπλέον, παρακολούθησα την εξαιρετική πρωτοβουλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, όπου η ορχήστρα συνόδευσε μουσικά, υπό τη διεύθυνση του Frank Strobel, την προβολή της ταινίας Metropolis. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα γι’ αυτό το event, είχα γράψει αναλυτικό post εδώ. Τέλος, παρακολούθησα την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ευγένιου Ο’ Νηλ σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα. Τη  μουσική της παράστασης συνέθεσε η Ελένη Καραΐνδρου και ήταν πραγματικά αιθέρια και στοιχειωτική. Πρόκειται για ένα ερωτικό τρίγωνο ανάμεσα σε ένα δεσποτικό πατέρα, την τρίτη του σύζυγο και τον μικρότερο του γιο. Εξαιρετική πραγματικά η Μαρία Κίτσου στον ρόλο της Άμπι, ενώ πάρα πολύ καλοί είναι και ο Γιώργος Κέντρος ως πατριάρχης της οικογένειας και ο Γιώργος Χριστοδούλου στον ρόλου του Ήμπεν, του μικρότερου γιου που νιώθει καταδυναστευμένος και προσπαθεί να εκδικηθεί τον πατέρα του τόσο για τον δεσποτισμό του, όσο και για τον θάνατο της μάνας του. Την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Αυτά τα μικρά που αξίζει να μοιραστείς:

Θέλω να σας κάνω και μικρές προτάσεις (τις ανακάλυψα μες στον Γενάρη), που ίσως τις προσπέρασα και δεν τις έβαλα στη σελίδα μου στο Facebook. Αξίζει να δεις αυτό το μικρό video για την όμορφη Αθήνα μας, ή να ακούσεις την ιστορία για έναν πρωτοδίκη στη Θεσσαλονίκη, που στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο προσπάθησε να σώσει όσα περισσότερα Εβραιόπουλα μπορούσε απ’ το να καταλήξουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οργανώνοντας την υιοθέτησή τους από ελληνικές οικογένειες. Αν είσαι νοσταλγός των εποχών που αγόραζες έναν δίσκο ή ένα cd και καθόσουν και τον άκουγες απ’ την αρχή μέχρι το τέλος με τους στίχους ανά χείρας, ρίξε μια ματιά σε αυτή τη σειρά εκδηλώσεων που έχει το υπέροχο όνομα Ακροάσεις του Παληού Καιρού και ξεκινάει τον Φλεβάρη. Επίσης, άκουσες το καινούργιο κομμάτι που ερμηνεύουν οι 2Cellos με τη συνοδεία της London Royal Opera; Πρόκειται για ένα medley απ’ την ορχηστρική μουσική της σειράς Game of Thrones. Μην παραλείψετε να κάνετε μια βόλτα και από το Petit Fleur και να δοκιμάσετε την υπέροχη μαύρη ζεστή σοκολάτα με Σαντορινιώτικο κόκκινο κρασί. Είναι to die for. Και δεν είχα ιδέα ότι το κατάστημα στο Χαλάνδρι είχε επεκταθεί και έβρισκες πιο εύκολα να καθίσεις – αν και προσωπικά προτιμώ το bar πάντα. Τα πρωινά μου είναι ντυμένα με το Another Day of Sun απ’ την ταινία La La Land – απ’τα πιο uplifting τραγούδια εκεί έξω. Αυτό είναι το μυστικό μου για την καθημερινή μου καλή διάθεση. Μέχρι και οι Χρυσές Σφαίρες κόλλησαν τον πυρετό του συγκεκριμένου musical και άνοιξαν τα βραβεία με αυτό το φανταστικό νούμερο.

Αυτά τα ολίγα για τον Ιανουάριο του 2017. Εύχομαι να καταφέρατε να φτάσετε έως το τέλος. Θα χαρώ να δω τα σχόλια σας, αν έχετε να μου κάνετε κάποια πρόταση σε βιβλίο, σειρά ή ταινία!

Προς Συζήτηση...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s