María Gainza | Το οπτικό νεύρο: Διηγήματα πάνω σε χαρτί (Ι)

Call Me By Your Name (2017)

Τις προάλλες, ένα βράδυ, τριγύριζα στο σπίτι της φίλης μου της Αμάλια και ψαχούλευα τη βιβλιοθήκη της. Ενώ η οικοδέσποινα τελείωνε το μαγείρεμα, εγώ κρυφοκοιτούσα λαίμαργα τα ράφια. Προσποιόμουν φυσικότητα, αλλά οι ματιές μου ήταν κλεφτές, σαν του πορτοφολάκια. Γνώριζα καλά ότι αυτό που έκανα ήταν κατά βάθος αδιακρισία, σαν να περιεργαζόμουν το περιεχόμενο απ’ το ντουλαπάκι μιας ξένης τουαλέτας. Δεν μπορώ ν’ αντισταθώ· και τα δύο μέρη προσφέρουν πληροφορίες-κλειδιά σχετικά με τον ιδιοκτήτη τους.

– Το οπτικό νεύρο: Διηγήματα πάνω σε χαρτί, María Gainza {Πριν την εκκίνηση}

Οι Συνταγές της Κυρίας Μπήτον και οι Άγγλοι Συγγραφείς | Τσάι

Αυτή την εβδομάδα νιώθω ότι ο καιρός ψύχρανε απότομα. Όπως γράφει και ο Γιώργος Σεφέρης στο ημερολόγιο του, το οποίο ξεκίνησα χθες να διαβάζω, «Εδώ δεν υπάρχει φθινόπωρο, όπως δεν υπάρχει λυκόφως. Το κρύο, το σκοτάδι πέφτουν μονομιάς, σαν από μηχανής». Το βράδυ, όταν επιστρέφω σπίτι μετά από μια μεγάλη μέρα, θέλω οπωσδήποτε να πιω μια κούπα ζεστό τσάι. Αποφάσισα, λοιπόν, να μοιραστώ μαζί σας μια συνταγή για το πώς ετοιμάζει κανείς σωστά το τσάι, την οποία διάβασα τυχαία σε ένα βιβλίο που βρήκα στα ράφια του Petit Fleur, στο Κολωνάκι.

Τσάι

Για να φτιάξουμε ένα καλό τσάι το νερό πρέπει να βράζει, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να βάλουμε νερό που έχει βράσει για πολλή ώρα ή που έχει ξαναζεσταθεί.

Ρίχνουμε το τσάι τη στιγμή που το νερό αρχίζει να βράζει.

Το μαλακό νερό κάνει το καλύτερο τσάι.

Αφού όμως είναι δύσκολο να βρούμε στην περιοχή μας το κατάλληλο νερό για τσάι, είναι προτιμότερο να διαλέξουμε μια ποικιλία τσαγιού που να ταιριάζει με το νερό που έχουμε.

Είναι καλύτερα να βάζουμε το τσάι σε πήλινη ή πορσελάνινη τσαγιέρα παρά σε μεταλλική.

Πρώτα πλένουμε την τσαγιέρα με καυτό νερό και μετά τη γεμίζουμε με το τσάι.

Ένα κουταλάκι του γλυκού είναι αρκετό για δύο φλιτζάνια τσάι.

Αφήνουμε το τσάι να σταθεί για 3′ – 4′ πριν το σερβίρουμε, για να βγάλει το λεπτό του άρωμα.

Το γάλα που σερβίρουμε μαζί με το τσάι πρέπει να είναι πάντοτε ζεστό.

Παυλίνα Μάρβιν | Ιστορίες απ’ όλον τον κόσμο μου

«Μάθε με να χωρίζω»

Σε μια λακκούβα βρόχινη συνάντησα ένα γάντι κρεοπώλη. Τα ρέματα το γέμιζαν με λάσπη και νερό. Κουνούσε τρία δάχτυλα σπασμένα, και ο καρπός χανόταν στη λακκούβα νευρικός. Το θαύμασα. Έστεκα ώρα και το κοίταζα, θαύμασα την επιμονή του και το θάρρος να με χαιρετά χωρίς σταματημό · ακόμα κι όταν πια πολύ απομακρυνόμουν, γύρισα πίσω αιφνίδια για να το ξαναδώ: Με χαιρετούσε ακόμη.

Περπάτησα βρεγμένη μες στην πόλη, για να σε βρω και να σ’ το πω. Πώς βρήκα ένα γάντι πλαστικό, που ξέρει ν’ αποχαιρετά καλύτερα απ’ το χέρι που έλαχε σ’ εμένα και σ’ εσένα.

– Ιστορίες απ’ όλον τον κόσμο μου, Παυλίνα Μάρβιν

Μικρά + Σύντομα no. 11

illustration by Yelena Bryksenkova

→ Το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, αφού έφυγα απ’ το γραφείο, παρέκκλινα απ’τη ρουτίνα του «βιβλίο και καφές», και προτίμησα να  χωθώ στον κινηματογράφο της γειτονιάς. Επέλεξα να δω το Cold War, μια ταινία που περίμενα με μεγάλη προσμονή. Ομολογώ ότι οι σύγχρονες ασπρόμαυρες ταινίες με γοητεύουν, κι αυτός είναι ένας απ’ τους λόγους που την επέλεξα. Ο άλλος είναι ο Pawel Pawlikowski, ένας σκηνοθέτης που παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον από τότε που είδα το My Summer of Love. Η δε Ida του είναι μια εξαιρετική ταινία, που δικαίως κέρδισε το Oscar ξενόγλωσσης ταινίας. Όσο για το Cold War; Προσωπικά μου άρεσε πάρα πάρα πολύ. Είναι μια ιστορία αγάπης που μαζί με τους ήρωες εξελίσσεται και το soundtrack του έρωτα τους. Η δε φωτογραφία και μουσική επένδυση είναι υπέροχες.

p.s. Ακούω στο #repeat το Zimna Wojna στην jazz εκδοχή του.

→ Ξεχώρισα τη φωτογραφία που ανέβασε η Diane Kruger στον λογαριασμό της στο Instagram, για τη δυναμική της.

→ Απόλαυσα τη συνέντευξη που έδωσε ο John Cleese στον Marc Maron για το podcast WTF. Ο John Cleese είναι σε μεγάλα κέφια και μιλάει για τους Monty Python, το αγαπημένο μου Fawlty Towers, την καριέρα του, τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το έξυπνο χιούμορ απ’ το κακό και εντελώς inappropriate. Γέλασα πολύ και μου έφτιαξε την ημέρα.

→ Έχω εθιστεί με τον λογαριασμό του ποιητή Brian Bilston στο Instagram. Κάθε μέρα ανεβάζει ανελλιπώς τουλάχιστον ένα ποίημα του. Ποιήματα γεμάτα χιούμορ, συναίσθημα, πρωτοτυπία. Σας προτείνω να τον ακολουθήσετε. Θα σας φτιάχνει την ημέρα.

Sarah Bakewell | Στο καφέ των υπαρξιστών: ελευθερία, ύπαρξη και κοκτέιλ βερίκοκο (II)