Νύχτες Πρεμιέρας 2017

Οι Νύχτες Πρεμιέρας είναι ένα από τα event που λαμβάνουν χώρα στην Αθήνα κάθε Σεπτέμβρη και το περιμένω πάντα με τεράστια ανυπομονησία. Μιας και ο κινηματογράφος είναι μία μεγάλη μου αγάπη, δεν μπορώ να λείψω από αυτή τη μεγάλη γιορτή. Εκεί έχω την ευκαιρία να δω ταινίες που κέρδισαν τις εντυπώσεις σε μεγάλα φεστιβάλ κινηματογράφου όπως στις Κάννες, στη Βενετία ή στο Τορόντο, να ανακαλύψω σκηνοθέτες στους οποίους δεν έχω δώσει προσοχή και δεν έχω δει το έργο τους, όπως την Claire Denis στην οποία υπάρχει φέτος αφιέρωμα, ή να δω και ταινίες που ειδάλλως δεν θα τους έδινα μια ευκαιρία, όπως το ντοκιμαντέρ που είδα πέρσι, το Life, Animated.

Τη φετινή χρονιά αγόρασα μία κάρτα διαρκείας για 10 προβολές, και πάλι νιώθω πως δεν είναι αρκετές. Αν έμενα στο κέντρο της Αθήνας, θα προσπαθούσα να βλέπω τουλάχιστον μια ταινία κάθε μέρα του φεστιβάλ. Δυστυχώς, όμως, μένω στα προάστια και οι μετακινήσεις από και προς τους κινηματογράφους του κέντρου δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, ιδίως για τις προβολές που ξεκινάνε μετά τις 22:00 το βράδυ τις ημέρες που το μετρό σταματάει τα δρομολόγια του εκεί, γύρω στις 12:00 το βράδυ. Ακόμη δεν έχω καταλήξει πώς θα επιστρέψω σπίτι μετά την προβολή του The Florida Project και του Thelma στο Ideal, μιας και, είτε επιλέξω το πάρκινγκ για το αυτοκίνητο, είτε το ταξί, θα είναι και οι δύο επιλογές εξαιρετικά δαπανηρές. Αλλά, δεν ήθελα να χάσω την ευκαιρία να δω τις ταινίες στα πλαίσια του φεστιβάλ, οπότε κάπως θα τα βολέψω.

Χωρίς να μακρηγορήσω περισσότερο, θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις ταινίες που επέλεξα να δω στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας, που ξεκίνησαν χθες επισήμως. Θα γράφω και μία πρόταση – λόγο για κάθε επιλογή που έκανα. Αν κάποιος από εσάς πάει κι αυτός στο φεστιβάλ, ας μοιραστεί μαζί μας στα σχόλια ποιες ταινίες έχει επιλέξει να δει. Πάντα έχω περιέργεια να δω ποιες προβολές είναι οι πιο δημοφιλείς.

Οι δικές μου επιλογές είναι οι ακόλουθες:

(1) Wonderstruck (2017)

Δύο μικρά παιδιά από διαφορετικές εποχές, μία πόλη που θα ενώσει μαγικά το πεπρωμένο τους, ένα πανέμορφο παραμύθι για όλους όσοι ψάχνουν τη θέση τους και λίγη αγάπη σε αυτό τον κόσμο από τον σπουδαίο σκηνοθέτη του «Κάρολ». Αυτό είναι το μαγευτικό «Wonderstruck» που θα σας κλέψει την καρδιά και συγκαταλέγεται στα φαβορί για τα επερχόμενα Όσκαρ.

Kινηματογραφική μεταφορά ενός εικονογραφημένου βιβλίου του Μπράιαν Σέλζνικ, το παραμυθένιο «Wonderstruck» ενώνει δύο ιστορίες από διαφορετικές εποχές στην ίδια αρμονική αφήγηση. Η μία ιστορία μας συστήνει ένα μοναχικό κορίτσι από το Νιού Τζέρσεϊ του 1927. Η άλλη ένα ορφανό αγόρι από την επαρχιακή Μινεσότα του 1977. Οι δύο μικροί ήρωες εγκαταλείπουν τη γενέτειρά τους, ακολουθώντας μια παρόρμηση που τους οδηγεί στη Νέα Υόρκη και συνδέει τα φαινομενικά ξέχωρα πεπρωμένα τους.

why: αγαπώ τα παραμύθια με ένα πέπλο μυστηρίου και με συναρπάζει το ότι η ιστορία κινείται σε δύο χρονικές περιόδους.

 

(2) Close-Knit (2017)

Όταν η μητέρα της την εγκαταλείπει, η εντεκάχρονη Τόμο βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι του θείου της και της τρανσέξουαλ συντρόφου του, Ρίνκο. Kαθώς η Ρίνκο μυεί την μικρή στην μυσταγωγία του πλεξίματος, μια νέα, στοργική οικογένεια γεννιέται. Η δημιουργός του «Renta-Cat» παραδίδει έναν ακόμη ύμνο αισιοδοξίας για την αγάπη που σπάει τις προκαταλήψεις, σε ένα διαμαντάκι παστέλ αποχρώσεων που κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής Teddy στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

why: όταν διάβασα ότι πρόκειται για ένα μανιφέστο αισιοδοξίας με μια τόσο ανορθόδοξη ιστορία δεν μπορούσα παρά να την επιλέξω ως κάτι διαφορετικό.

 

(3) The Nile Hilton Incident (2017)

Λίγο πριν την αυγή της Αραβικής Άνοιξης, ένας διεφθαρμένος Αιγύπτιος αστυνομικός καλείται να εξιχνιάσει την δολοφονία μιας διάσημης τραγουδίστριας στο πολυτελές ξενοδοχείο Nile Hilton. Οι έρευνες παγώνουν όταν τα στοιχεία ενοχοποιούν έναν φίλο του Προέδρου, αλλά ο ντετέκτιβ επιμένει να αποδοθεί δικαιοσύνη ενώ στην χώρα του ξεσπά η επανάσταση. Η καρδιά του φιλμ νουάρ χτυπά δυνατά στα κακόφημα σοκάκια του Καΐρου, στο καθηλωτικό αστυνομικό θρίλερ του Ταρίκ Σαλέχ που απέσπασε στο Φεστιβάλ του Σάντανς το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας.

why: φιλμ νουάρ στο Κάιρο, στην αυγή της Αραβικής Άνοιξης.

 

(4) Manifesto (2017)

Το σαρωτικό one woman show της Κέιτ Μπλάνσετ σε δεκατρείς επιθετικά διαφορετικούς ρόλους γίνεται ο ιδανικός καμβάς πάνω στον οποίο ο Γερμανός εικαστικός και σκηνοθέτης Γιούλιαν Ρόζεφελντ αποτυπώνει την ανατρεπτική πραγματεία του. Τα όρια και η ουσία της τέχνης, η ευθύνη του δημιουργού απέναντι στην κοινωνία καθώς και οι αντιλήψεις που διαμορφώνουν τη σύγχρονη κουλτούρα πρωτοστατούν σε ένα ατίθασο ιδεολογικό κολάζ.

why: μου έχει μείνει απωθημένο να το δω από το καλοκαίρι που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου για την φανταστική Cate Blanchett.

 

(5) My Entire High School Sinking Into The Sea (2016)

Σ’ ένα σχολείο χτισμένο στην άκρη ενός γκρεμού, ένας μαθητής προσπαθεί να προειδοποιήσει τους συμμαθητές του για το σαθρό έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους. Εξαιτίας του «κίτρινου» παρελθόντος του στη σχολική εφημερίδα, κανείς δεν τον πιστεύει ώσπου ένας σεισμός ξεκολλάει το κτίριο απ’ τη στεριά στέλνοντάς το στον Ειρηνικό.

Με μια σημαντική πορεία στον χώρο των κόμικς, ο Dash Shaw επιχειρεί το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, αναπαράγοντας το προσωπικό του σχεδιαστικό στυλ. Αυτό στην οθόνη μεταφράζεται σ’ ένα κολάζ ψηφιακών και χειροποίητων ζωγραφιών που δημιουργεί ένα ιλιγγιώδες αποτέλεσμα, ιδανικό για να περιγράψει την σύγχυση στον θεματικό πυρήνα της ταινίας. Μέσα από την διαφθορά, την σάτιρα των media και τις κοινωνικές ομάδες στον μικρόκοσμο ενός σχολείου που βουλιάζει, ο σκηνοθέτης πετυχαίνει μια αλληγορία για το ετοιμόρροπο οικοδόμημα της σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας.

why: πάντα στα φεστιβάλ κινηματογράφου το πρώτο που ψάχνω είναι οι ταινίες animation.

 

(6) The Florida Project (2017)

Στην σκιά του Μαγικού Βασιλείου της Ντίσνεϋλαντ, μια παρέα πιτσιρικάδων αναστατώνει καθημερινά με σκανταλιές τους ενοίκους ενός φθηνού μοτέλ, σκορπίζοντας χρώμα στις μουντές ζωές τους. Μετά τον indie θρίαμβο του «Tangerine», το φοβερό παιδί του αμερικανικού ανεξάρτητου σινεμά βάζει πλώρη για τα Όσκαρ, έχοντας στο πλευρό του έναν εξαιρετικό Γουίλεμ Νταφό και συστήνοντας το αδιανόητο υποκριτικό ταλέντο της μικρής Μπρούκλιν Πρινς. Υποδειγματικό σινεμά κοινωνικού ρεαλισμού που διασκεδάζει με την ίδια ακριβώς ένταση που προβληματίζει.

why: είδα το τρέιλερ και ο Willem Dafoe με κέρδισε απ’ την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στην οθόνη μου.

 

(7) Thelma (2017)

Η Θέλμα αφήνει το θρησκόληπτο σπίτι της για σπουδές στο Όσλο και βρίσκει τον έρωτα στο πρόσωπο μιας συμφοιτήτριας, τη στιγμή που πασχίζει να τιθασεύσει τις τρομακτικές υπερφυσικές δυνάμεις της. Η «Κάρι» του Ντε Πάλμα συναντά τις «Μέρες Οργής» του Ντράγερ, στο πλέον τολμηρό φιλμ ενός από τους πιο ενδιαφέροντες Ευρωπαίους σκηνοθέτες, υπεύθυνου για τα πολυβραβευμένα «Όσλο, 31 Αυγούστου» και «Reprise».

why: Νορβηγικό θρίλερ/ταινία μυστηρίου με έντονα υπερφυσικά στοιχεία που μάλλον με βγάζει λίγο έξω απ’ το comfort zone μου.

 

(8) If You Saw His Heart (2017)

Μετά το θάνατο του καλύτερου του φίλου, υπεύθυνος του οποίου μπορεί να ήταν ο ίδιος, ο Ντανιέλ βρίσκει καταφύγιο σε ένα ξενοδοχείο για χαμένες ψυχές και σταδιακά γλιστρά στην παρανομία. Όταν όμως γνωρίζει την όμορφη Φρανσί, προσπαθεί να ονειρευτεί μια καλύτερη ζωή και για τους δύο. Ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ και η Μαρίνα Βαχτ είναι οι φωτογενείς πρωταγωνιστές ενός μοντέρνου νουάρ, το οποίο αποτελεί ένα από τα πιο αξιόλογα σκηνοθετικά ντεμπούτα της χρονιάς.

why: ξεδιάντροπα παραδέχομαι ότι το διάλεξα μόνο και μόνο για τον Gael Garcia Bernal.

 

(9) Happy End (2017)

Μια εύπορη οικογένεια είναι ιδιοκτήτρια μιας εντυπωσιακής έπαυλης στο Καλαί της Βόρειας Γαλλίας, όχι πολύ μακρυά από τους προσφυγικούς καταυλισμούς. Τα μέλη της παίζουν κρυφτούλι μεταξύ τους: ο ηλικιωμένος πάτερ φαμίλιας σχεδιάζει να δώσει τέλος στη ζωή του. Η κόρη του διαλέγει την εργασιομανία καλύπτοντας τη συναισθηματική της απονέκρωση. Ο γιος του δεν είναι ο πιστός σύζυγος που όλοι εικάζουν. Ο εγγονός του φανερώνεται ανεπαρκής σε όλα. Η 13χρονη δισέγγονή του δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται.

Καθώς οι αλήθειες αποκαλύπτονται, ο σκηνοθέτης ξεσκεπάζει ένα υπόγειο δίκτυο απόγνωσης και αλλοτρίωσης που απλώνεται από τη μία γενιά στην άλλη. Δεν ζητάει συμπάθεια για τους ήρωές του και δεν χαρίζει την ανακούφιση μιας ικανοποιητικής κατακλείδας. Μόνο για ένα πράγμα μας βεβαιώνει: Όποιος πιστεύει στα χάπι εντ, ας είναι έτοιμος να εκπλαγεί δυσάρεστα!

why: μαθαίνω ότι το Chandelier της Sia θα αποκτήσει άλλο νόημα μετά την παρακολούθηση αυτής της ταινίας, αλλά εγώ τη διαλέγω καθαρά και μόνο γιατί θαυμάζω τους εξαιρετικούς Michael Haneke, Isabelle Huppert, Jean-Luis Trintignant και Mathieu Kassovitz.

 

(10) Call Me By Your Name (2017)

Σε μια γραφική τοποθεσία της ιταλικής επαρχίας του 1983, κατακαλόκαιρο, το φιλμ παρακολουθεί την σεξουαλική αφύπνιση ενός ανήσυχου 17χρονου. Γόνος δύο ακαδημαϊκών, o Έλιο νιώθει τον αισθηματικό κόσμο του να συγκλονίζεται όχι από τις ερωτικές του συνευρέσεις μ’ ένα ντόπιο κορίτσι αλλά από έναν Αμερικανό, εφτά χρόνια μεγαλύτερό του, που βοηθάει τις έρευνες του καθηγητή πατέρα του στον Ελληνορωμαϊκό Πολιτισμό.

Η σεναριακή συνεργασία ανάμεσα στον σκηνοθέτη του «Είμαι ο Έρωτας» και τον Τζέιμς Άιβορι, τον παλαίμαχο δημιουργό του «Τα Απομεινάρια μιας Μέρας», είναι ένα μικρό αριστούργημα πάνω στα ανεξίτηλα σημάδια που αφήνουν οι πρώτοι έρωτες, τα σφοδρά παρθενικά χτυποκάρδια και τα μυστηριώδη καλέσματα της καρδιάς και του κορμιού. Instant classic, με τη δύναμη να αγγίξει πολλούς και διαφορετικούς θεατές, το πανέμορφο φιλμ δεν αξίζει να περιγράφεται, αλλά να βιώνεται.

why: αγαπώ αυτές τις ταινίες που μιλάνε για τον πρώτο έρωτα και τα χτυποκάρδια που δεν κοιτάνε το γιατί και πώς παρά μόνο νιώθουν.

 

Μικρές εντυπώσεις για τις ταινίες που θα δω θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε στη σελίδα μου στο facebook. Θα αναρτώ εκεί τα σχόλια μου αμέσως μετά το τέλος της προβολή της κάθε ταινίας.

Πηγές για τις περιγραφές των ταινιών αποτέλεσαν (α) η επίσημη σελίδα του φεστιβάλ –  www.aiff.gr, και (β) η αντίστοιχη σελίδα του φεστιβάλ στο facebook – Athens Film Festival.

 

Moments in TV | Bojack Horseman (season 4)

Bojack Horseman | Commence Fracking (s04e04)

The One where Bojack Horseman met How I Met Your Mother.

Fashion Trend | Διαφανές Αδιάβροχο

Την προηγούμενη εβδομάδα, καθώς έψαχνα στο Zara για ένα δώρο, το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε ένα διαφανές αδιάβροχο. Άρχισα να παίζω στο μυαλό μου με την ιδέα να το αγοράσω και πώς να το συνδυάσω με τα ρούχα που ήδη έχω, αλλά μιας και έχω σταματήσει να κάνω αυθόρμητες αγορές, εγκατέλειψα προσωρινά την ιδέα να το αποκτήσω. Το βράδυ, χαζεύοντας στο Instagram, λίγο πριν κοιμηθώ, έπεσα σε μια φωτογραφία της Lily Collins όπου φορούσε ένα διαφανές αδιάβροχο και μου άρεσε πολύ. Λίγες μέρες μετά, πάλι στο Instagram, άλλη μια φωτογραφία με τη Stella Maxwell να φοράει το ίδιο αδιάβροχο σε φωτογράφιση για την Vogue Italia. Ε, είναι το trend του φθινοπώρου. Δεν ξέρω αν θα υποκύψω, αλλά σίγουρα μου αρέσει να το βλέπω σε διάφορα φθινοπωρινά look.

Three day weekends are so in vogue…

A post shared by Lily Collins (@lilyjcollins) on

It's an "ADD TO CART " kind of day #newseason #musthaves #onlineshopping #stellamaxwell for #elleitalia #septemberissue #styledbyme

A post shared by Eva Geraldine Fontanelli (@evageraldine) on

Κάνοντας μια μικρή αναζήτηση βρήκα ότι το αδιάβροχο που φοράνε στις φωτογραφίες οι Lily Collins και Stella Maxwell είναι Miu Miu.

Οικονομικές επιλογές σίγουρα θα βρεις σε Zara και Topshop.

Zara
Zara
Topshop

Moments in Film | Paris, Texas (1984)

Ένα ζευγάρι που έχει να ειδωθεί χρόνια. Καθένας καθισμένος από μία πλευρά του καθρέπτη, δεν μπορεί να δει το πρόσωπο του άλλου. Η γυναίκα δεν ξέρει ότι πίσω απ’ τον καθρέπτη είναι ο σύζυγος της, εκείνος που την εγκατέλειψε πριν χρόνια. Ο άντρας αρχίζει έναν μονόλογο με τα εξής λόγια «I knew these people. These two people.» και ξετυλίγει το κουβάρι της κοινής τους ζωής. Και καθώς το ξετυλίγει, η γυναίκα αναγνωρίζει τον εαυτό της σε αυτή την ιστορία, και βεβαιώνεται για το ποιος κρύβεται πίσω απ’ αυτή τη φωνή. Τα υπόλοιπα είναι κινηματογραφική ιστορία. Ένας από τους πιο σπαραξικάρδιους μονολόγους στην ιστορία του κινηματογράφου, δια χειρός Sam Shepard, αρχίζει να ξετυλίγεται στη μεγάλη οθόνη.

«I knew these people. These two people. They were in love with each other. The girl was very young, about 17 or 18, I guess. And the guy was quite a bit older. He was kind of raggedy and wild. And she was very beautiful, you know…And together they turned everything into a kind of adventure. And she liked that. Just an ordinary trip down to the grocery store was full of adventure. They were always laughing at stupid things. He liked to make her laugh, and they didn’t much care for anything else because all they wanted to do was be with each other. They were always together…Yes, they were, they were real happy. And he, he loved her more than he ever felt possible. He couldn’t stand being away from her during the day when he went to work. So he’d quit, just to be home with her. Then he’d get another job when the money ran out, and then he’d quit again. But pretty soon, she started to worry…Money, I guess. Not having enough. Not knowing when the next check was coming in. So he started to get kind of torn inside…Well, he knew he had to work to support her, but he couldn’t stand being away from her either…And the more he was away from her, the crazier he got, except now, he got really crazy. He started imagining all kinds of things. He started thinking that she was seeing other men on the sly. He’d come home from work and accuse her of spending the day with somebody else. He’d yell at her and break things in the trailer…Yes, they lived in a trailer home…

Anyway, he started to drink real bad, and he’d stay out late to test her…to see if she’d get jealous. He wanted her to get jealous, but she didn’t. She just worried about him but that got him even madder…because he thought if she never got jealous about him, that she didn’t really care about him. Jealousy was a sign of her love for him. And then one night, one night, she told him that she was pregnant. She was about three or four months pregnant. And he didn’t even know, and then suddenly everything changed. He stopped drinking and got a steady job. He was convinced that she loved him now, because she was carrying his child. And he was going to dedicate himself to making a home for her. But a funny thing started to happen…He didn’t even notice it at first. She started to change. From the day the baby was born, she began to get irritated with everything around her. She got mad at everything. Even the baby seemed to be an injustice to her. He kept trying to make everything all right for her. Buy her things. Take her out to dinner once a week. But nothing seemed to satisfy her. For two years, he struggled to pull them back together like they were when they first met, but finally he knew that it was never gonna work out. So he hit the bottle again. But this time it got mean. This time, when he came home late at night, she wasn’t worried about him, or jealous, she was just enraged. She accused him of holding her captive by making her have a baby. She told him that she dreamed about escaping. That was all she dreamed about: escape. She saw herself at night running naked down a highway, running across fields, running down riverbeds, always running. And always, just when she was about to get away, he’d be there. He would stop her somehow. He would just appear and stop her.

And when she told him these dreams, he believed them. He knew she had to be stopped or she’d leave him forever. So he tied a cow bell to her ankle so he could hear her at night if she tried to get out of bed. But she learned how to muffle the bell by stuffing a sock into it, and inching her way out of the bed and into the night. He caught her one night when the sock fell out and he heard her trying to run to the highway. He caught her and dragged her back to the trailer, and tied her to the stove with his belt. He just left her there and went back to bed and lay there listening to her scream. Then he listened to his son scream, and he was surprised at himself because he didn’t feel anything anymore. All he wanted to do was sleep.

And for the first time, he wished he were far away. Lost in a deep, vast country where nobody knew him. Somewhere without language, or streets. And he dreamed about this place without knowing its name. And when he woke up, he was on fire. There were blue flames burning the sheets of his bed. He ran through the flames toward the only two people he loved, but they were gone. His arms were burning, and he threw himself outside and rolled on the wet ground. Then he ran. He never looked back at the fire. He just ran. He ran until the sun came up and he couldn’t run any further. And when the sun went down, he ran again. For five days he ran like this until every sign of man had disappeared.»

– Travis Henderson

Tender is the Night | F. Scott Fitzgerald (I)

Αυτές τις μέρες, ανάμεσα στα βιβλία που διαβάζω είναι και το Tender is the Night του F. Scott Fitzgerald. Μέσα στις σελίδες του βιβλίου, ανάμεσα σε λέξεις και εικόνες που περιγράφουν με γλαφυρότητα τη ζωή στο Παρίσι και την Κρουαζέτ τη δεκαετία του 1920, ανακαλύπτω ότι ο Fitzgerald, άθελα του ή ίσως και ηθελημένα, μας αποκαλύπτει και μικρές, κάποιες φορές άβολες, αλήθειες για τον γλυκόπικρο και ταραχώδη γάμο του με τη Zelda.

photo from the tv series «Z: The Beginning of Everything»

She agreed to go to a play. It was a tradition between them that they should never be too tired for anything, and they found it made the days better on the whole and put the evenings more in order. When, inevitably, their spirits flagged they shifted the blame to the weariness and fatigue of others.

– Tender is the night, F. Scott Fitzgerald