André Aciman | Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου

Για την πρώτη φορά που ερωτεύεσαι. Η αγωνία για το πρώτο φιλί.

Call Me By Your Name (2017)

Και προτού να το καταλάβω, ήρθε δίπλα μου. Είμαστε πολύ κοντά, σκέφτηκα, δεν έχω βρεθεί ποτέ τόσο κοντά του, πέρα από τα όνειρα, ή όταν ένωσε τις χούφτες του για να μου ανάψει τσιγάρο. Αν με πλησίαζε κι άλλο, θα μπορούσε να ακούσει την καρδιά μου. Το είχα δει γραμμένο σε μυθιστορήματα, αλλά δεν το πίστευα μέχρι τώρα. Με κοίταξε κατευθείαν στο πρόσωπο, σαν να του άρεσε το πρόσωπό μου και ήθελε να το μελετήσει και να περιπλανηθεί πάνω του, κι έπειτα άγγιξε το κάτω χείλος μου με το δάχτυλό του και το άφησε να ταξιδέψει πάνω του, αριστερά και δεξιά, δεξιά και πάλι αριστερά, και πάλι και πάλι όσο στεκόμουν εκεί, παρακολουθώντας τον να χαμογελάει με έναν τρόπο που με έκανε να φοβάμαι ότι τα πάντα επρόκειτο να συμβούν και ότι δεν υπήρχε επιστροφή, ότι αυτός ήταν ο τρόπος του να ρωτάει, κι ήταν η ευκαιρία μου να πω όχι ή να πω κάτι άλλο κερδίζοντας χρόνο, έτσι ώστε να συζητήσω το θέμα με τον εαυτό μου, τώρα που είχε φτάσει σε αυτό το σημείο – όμως δεν μου είχε μείνει άλλος χρόνος, γιατί έφερε τα χείλη του στο στόμα μου, με ένα θερμό, συμφιλιωτικό φιλί, ένα φιλί στη λογική τού θα-σε-βρω-στα-μισά-αλλά-όχι-πιο-πέρα, μέχρι να καταλάβει πόσο λιμοκτονούσαν τα χείλη μου. Μακάρι να ήξερα πώς να ρυθμίσω το φιλί μου όπως εκείνος. Όμως το πάθος μάς επιτρέπει να κρύψουμε περισσότερα, κι εκείνη την ώρα στο πεζούλι του Μονέ, αν και ήθελα να αποκρύψω τα πάντα για μένα σ’ αυτό το φιλί, ωστόσο ήμουν εξίσου απελπισμένος για μια ευκαιρία να χαθώ μέσα του, όπως εύχεται κάποιος να μπορούσε να άνοιγε η γη και να τον κατάπινε ολόκληρο.

– Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου, André Aciman

Μικρά + Σύντομα no. 9

Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)

♦ Είδα το Σαββατοκύριακο στο Netflix την εφηβική ταινία Sierra Burgess is a Loser. Αυτό που ξεχώρισα στην ταινία είναι το τραγούδι Sunflower που ερμηνεύει η πρωταγωνίστρια προς το τέλος της. Με συγκίνησε και βρήκα πολύ όμορφους τους στίχους του. Υπέροχη και η φωνή της Shannon Purser.

♫ But I’m a sunflower, a little funny

if I was a rose, maybe you’d pick me

but I know you don’t have a clue

this sunflower’s waiting for you

waiting for you. ♫

♦ Η πιο ευχάριστη έκπληξη της Δευτέρας ήταν τα 2 πρώτα επεισόδια της σειράς Kidding. Αν αγαπάτε την ταινία Eternal Sunshine of the Spotless Mind, τότε πρέπει να την αναζητήσετε. Πρόκειται για την καινούργια συνεργασία ανάμεσα στον Jim Carrey, που πρωταγωνιστεί κι εκτελεί χρέη παραγωγού, και τον Michel Gondry, που σκηνοθετεί. Ο Jim Carrey μας δίνει μία ακόμη εξαιρετική ερμηνεία και αποδεικνύει ότι οι δραματικοί, προσγειωμένοι ρόλοι του πηγαίνουν πολύ. Το καστ δε που τον πλαισιώνει είναι φανταστικό: Frank Langella, Catherine Keener και Judy Greer. Δεν σας δίνω κανένα κλου για την υπόθεση. Απλώς να το δείτε!

♦ To όνομα της Elif Shafak το συνάντησα για πρώτη φορά σε ένα επεισόδιο απ’ το αγαπημένο μου podcast Desert Island Discs, που άκουσα πρόσφατα. Μου άρεσε πολύ η συνέντευξη που έδωσε στην παρουσιάστρια Kirsty Young, καθώς και οι μουσικές επιλογές που έκανε, ανάμεσα στις οποίες το αγαπημένο μου Famous Blue Raincoat του Leonard Cohen. Για μέρες, μετά την ακρόαση του επεισοδίου, είχα στο μυαλό μου να αναζητήσω κάποιο απ’ τα βιβλία της, αλλά είχα ήδη αρκετά δίπλα στο κομοδίνο μου κι έτσι το αμέλησα. Σήμερα διάβασα στο blog Don’t Ever Read Me μια πολύ θετική κριτική για ένα απ’ τα πιο πρόσφατα βιβλία της, το The Architect’s Apprentice, και νομίζω πώς είναι σημάδι ότι πρέπει να επισπεύσω την ανάγνωση κάποιου βιβλίου της, ίσως ξεκινώντας με αυτό.

♦ Όντας σε κατάσταση γλυκιάς αναμονής για το Normal People της Sally Rooney να φτάσει στα χέρια μου, έβαλα κι άκουσα το επεισόδιο Conversations with Sally Rooney απ’ το podcast Literary Friction. Ήταν μια συζήτηση με τη συγγραφέα που επικεντρώθηκε στα λογοτεχνικά έργα που με κάποιον τρόπο συνδέονται με το θέμα «συζήτηση» κι έγινε με αφορμή το πρώτο της βιβλίο, το Conversations with Friends. Με αφορμή αυτό το επεισόδιο, έκανα μία επίσκεψη στο Granta και είδα ότι έχει αναρτηθεί ένα απόσπασμα απ’ το καινούργιο της βιβλίο, το οποίο εννοείται πως διάβασα, και τώρα η προσμονή μου είναι ακόμη μεγαλύτερη. Αξίζει να το διαβάσετε για να δείτε ένα δείγμα της γραφής της.

Multiple times he has tried writing his thoughts about Marianne down on paper in an effort to make sense of them. He’s moved by a desire to describe in words exactly how she looks and speaks. Her hair and clothing. The copy of Swann’s Way she reads at lunchtime in the school cafeteria, with a dark French painting on the cover and a mint-coloured spine. Her long fingers turning the pages. She’s not leading the same kind of life as other people. She acts so worldly at times, making him feel ignorant, but then she can be so naive.

Επίσης, στο Granta μπορείτε να βρείτε και ένα δικό της short story, το Mr. Salary.

Simone de Beauvoir | The Second Sex (I)

Simone de Beauvoir on girl and her diary:

illustration by Caitlin Shearer

Others announce: «To be read after my death» or «To be burned when I die». The little girl’s sense of secrecy that developed at prepuberty only grows in importance. She closes herself up in fierce solitude: she refuses to reveal to those around her the hidden self that she considers to be her real self and that is in fact an imaginary character: she plays at being a dancer like Tolstoy’s Natasha, or a saint like Marie Lenéru, or simply that singular wonder that is self. There is still an enormous difference between this heroine and the objective face that her parents and friends recognise in her. She is also convinced that she is misunderstood: her relationship with herself becomes even more passionate: she becomes intoxicated with her isolation, feels different, superior, exceptional: she promises that the future will take revenge on the mediocrity of her present life. From this narrow and pretty existence she escapes by dreams. She has always loved to dream: she gives herself up to this penchant more than ever; she uses poetic clichés to mask a universe that intimidates her, she sanctifies the male sex with moonlight, rose-coloured clouds, velvet nights; she turns her body into a marble, jasper or mother-of-pearl temple; she tells herself foolish fairy tales.

– Simone de Beauvoir, The Second Sex {The Girl}

Sarah Bakewell | Στο καφέ των υπαρξιστών: ελευθερία, ύπαρξη και κοκτέιλ βερίκοκο

Sabina Socol

Περί Simone de Beauvoir ο λόγος…

Ως παιδί, ήθελε να καταβροχθίσει καθετί που έβλεπε. Κοιτούσε λαίμαργα τις βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων – «τη διαυγή λάμψη των καραμελωμένων φρούτων, τη νεφελώδη στιλπνότητα των ζελέ, την καλειδοσκοπική διάταξη των ζαχαρωτών – πράσινα, κόκκινα, πορτοκαλί, βιολετιά: ορεγόμουνα τα ίδια χρώματα όσο και τις απολαύσεις που μου υπόσχονταν». Ευχόταν να ήταν όλο το σύμπαν βρώσιμο για να μπορεί να τα φάει, όπως έφαγαν από το ζαχαρωτό σπιτάκι ο Χάνσελ και η Γκρέτελ. Ακόμα και ως ενήλικη, έγραφε: «Ήθελα να ροκανίσω ολάνθιστες αμυγδαλιές και να μασουλώ δαγκωνιές από το αμυγδαλωτό ουράνιο τόξο του ηλιοβασιλέματος».

– Sarah Bakewell, Στο καφέ των υπαρξιστών: ελευθερία, ύπαρξη και κοκτέιλ βερίκοκο

Μικρά + Σύντομα no. 8

Glow (Netflix) | Instagram: @missjemmaart

♦ Είδα σε μίνι μαραθώνιο τη 2η σαιζόν της σειράς Glow στο Netflix, και για άλλη μια φορά θέλω να φωνάξω δυνατά για το πόσο καλή ηθοποιός είναι η Alison Brie.  Για όποιον δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, μου αρκούν λίγες λέξεις για να το περιγράψω: γυναικεία πάλη τη δεκαετία του ’80. Είναι μια σειρά που έχει χιούμορ, ενδιαφέροντα storylines, πολύ καλές ερμηνείες απ’ όλο το καστ. Φυσικά, στον πυρήνα είναι ο μισογυνισμός τον οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ηρωίδες σε διάφορες φάσεις της ζωής και καθημερινότητας τους. Για τα 80s μιλάμε! Και υπάρχει κι ένα υπέροχο subplot με έναν δευτερεύον χαρακτήρα που είναι ομοφυλόφιλος, χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει/ αποδεχτεί ανοιχτά. Είναι highly recommended για binge watching.

♦ Η Dolly Alderton έχει πλέον μόνιμη στήλη στο περιοδικό Style των The Sunday Times την οποία θα διαβάζω συστηματικά. Στο άρθρο της Κυριακής που μας πέρασε, αποχαιρέτησε το καλοκαίρι και υποδέχτηκε το φθινόπωρο. Ας σηκώσουμε το χέρι όσοι νιώθουμε όπως κι αυτή κάθε 1η εβδομάδα του Σεπτέμβρη.

This is the week of seasonal change and sea change. A drop in temperature and a levelling of temperament; optimism and battening down hatches; the unfolding of old jumpers and the opening of new notebooks. It’s the week, to borrow a line from Saint Nora Ephron’s You’ve Got Mail, in which, “I’d send you a bouquet of newly sharpened pencils”. Each and every one of you. It’s the week that all of us can start again. Happy new year.

♦ Βρήκα το ιδανικό soundtrack που συνοδεύει τις ώρες που διαβάζω το The Second Sex της Simone de Beauvoir σε αυτή την playlist στο spotify.

♦ Διάβασα το υπέροχο άρθρο της Lena Dunham στη Vogue που πραγματεύεται τη μοναξιά που νιώθει κανείς όταν βρίσκεται μόνος μετά απ’ το τέλος μιας μακροχρόνιας σχέσης. Μου άρεσε ιδιαίτερο το σημείο στο οποίο περιγράφει τα μικρά βήματα που τη βοήθησαν στο να μάθει να είναι ξανά μόνη με τον εαυτό της, και να είναι καλά με αυτό.

I read a poetry book cover to cover sitting at the kitchen counter while my parents were out for the night enjoying a more active social life than I do, double-fisting leftover Danish.

Then I stepped into a restaurant not far from the house and asked for the table by the window, where I ordered only tea and a bread basket but considered it a start.